สายตาของนักล่า

ความเงียบงันภายในห้องโถงแปดเหลี่ยมของเรือนรับรองไทเฮานั้นหนักอึ้งเสียยิ่งกว่าขุนเขาทั้งลูก กลิ่นอายของกำยานจันทน์เทศลอยวนผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นจากสายฝนที่โปรยปรายลงมาภายนอก เสื้อคลุมผ้าแพรต่วนสีหมอกปักลายเมฆมงคลและด้ายทองคำแท้ของซูเหม่ยหลินทิ้งตัวแนบกับเรือนร่างระหงอย่างงดงามไร้ที่ติ ปิ่นมุกราตรีบนมวยผมทรงเทพธิดาไหวระริกตามจังหวะการหายใจที่สม่ำเสมอ แววตาคู่คมกริบดั่งหงส์เหมันต์มองตรงไปยังร่างสูงสง่าที่ก้าวเข้ามาประดุจพญายมราชผู้แหวกม่านหมอกโลกันตร์ จ้านเป่ยเฉิน… ท่านอ๋องทมิฬแห่งแคว้นฉิน ผู้ซึ่งมือทั้งสองข้างเปื้อนเลือดของอริราชศัตรูจนนับไม่ถ้วน เขาก้าวเข้ามาด้วยรองเท้าหนังปักดิ้นดำที่เปียกชื้นเล็กน้อยจากละอองฝน หยาดน้ำใสเกาะพราวอยู่บนบ่ากว้างของฉลองพระองค์สีดำสนิทปักลายมังกรห้ากรงเล็บด้วยด้ายเงินยวง ความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากแผ่นหลังกว้างจนเหล่าขันทีและนางกำนัลต่างพากันหมอบกราบตัวสั่นเทา ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบพระเนตร "ออกไปให้หมด" สุรเสียงห้าวทุ้มต่ำราวกับก้อนน้ำแข็งกระทบกันดังขึ้นเพียงแผ่วเบา ทว่าเฉียบขาดและทรงอำนาจจนทุกคนในห้องรีบถอยร่นออกไปแทบไม่ทัน ประตูไม้แกะสลักลายวิจิตรถูกปิดลงอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้ภายในห้องเหลือเพียงคนทั้งสอง ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ ซูเหม่ยหลินไม่ได้หลบสายตา นางเพียงย่อกายลงทำความเคารพตามธรรมเนียมอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าสง่างามราศีกุลสตรีสูงศักดิ์เปล่งประกายออกมาจากทุกอณู แม้ในยามนี้ฐานะของนางจะเป็นเพียงสตรีปริศนาที่ก้าวเข้ามาพัวพันกับราชโองการลับก็ตามที "หม่อมฉันคารวะท่านอ๋องเพ่ะย่ะค่ะ… อภัยด้วยที่ต้องใช้วิธีการเช่นนี้เพื่อให้พระองค์เสด็จมา" สุ้มเสียงหวานกังวานทว่าราบเรียบไร้ความหวาดกลัวดังขึ้น ทำลายความเงียบงัน จ้านเป่ยเฉินหยุดฝีเท้าลงห่างจากนางเพียงก้าวเดียว พระเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายกวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงตั้งแต่ยอดพักตร์จนถึงปลายเท้าอย่างพินิจพิเคราะห์ แววตานั้นเต็มไปด้วยความระแวงสงสัยและประกายความดุร้ายที่พร้อมจะขยี้เหยื่อให้แหลกคามือได้ทุกเมื่อ "เจ้าเป็นใครกันแน่ ซูเหม่ยหลิน…" นามสกุลที่ถูกเปล่งออกมาจากพระโอษฐ์หนานั้นเจือด้วยไอสังหารจางๆ "สตรีที่ควรจะสิ้นชื่อในตำหนักเย็นไปเมื่อสามปีก่อน เหตุใดจึงฟื้นคืนชีพกลับมาในคราบของกุนซือผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังราชโองการลับฉบับนี้ได้" หัวใจของซูเหม่ยหลินกระตุกวูบไปชั่วขณะ ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดในชาติภพก่อน—วันที่นางถูกบังคับให้ดื่มสุราพิษโดยปราศจากความเมตตา วาดวนกลับเข้ามาในโสตประสาทดั่งภาพหลอน ทว่านางมิใช่สตรีอ่อนแอผู้ไร้หนทางสู้คนเดิมอีกต่อไปแล้ว รอยยิ้มบางเบาประดุจกลีบเหมันต์ผุดขึ้นที่มุมปากของนาง เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและสติปัญญาอันล้ำลึก "หม่อมฉันจะเป็นใครนั้นไม่สำคัญเท่ากับว่า… สิ่งที่ท่านอ๋องกำลังตามหาอยู่ ณ บัดนี้ อยู่ในมือของหม่อมฉันต่างหากเพ่ะย่ะค่ะ" นางไม่รอให้เขาซักไซ้ มือเรียวดุจหยกสลักเอื้อมไปหยิบราชโองการลับที่วางอยู่บนโต๊ะไม้จันทน์หอมขึ้นมา ชูขึ้นระดับสายตาอย่างไม่เกรงกลัวต่ออำนาจมืดที่แผ่ออกมาจากบุรุษตรงหน้า จ้านเป่ยเฉินหรี่พระเนตรลงเล็กน้อย ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าประชิดตัวนางอย่างไร้ซุ่มเสียง จนกลิ่นอายบุรุษอันเข้มข้นและกลิ่นอายสนิมเหล็กจางๆ จากสนามรบโชยเข้าแตะนาสิก พระหัตถ์หนาเอื้อมออกไปคว้าข้อมือเรียวของนางไว้มั่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงราศีกรงเหล็ก ทว่าซูเหม่ยหลินไม่มีแม้แต่จะขยับกายหนี นางเพียงเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรของเขาตรงๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่มีความตื่นตระหนก มีเพียงประกายระยิบระยับของความท้าทายที่ลุ่มลึกและอันตรายยิ่งกว่าสิ่งใด "เจ้ากล้าดียังไงมาต่อรองกับเปิ่นหวาง?" สุรเสียงกระซิบชิดริมฝีหู เย็นเยียบจนน่าขนลุก "เพียงแค่ปลายนิ้วของเปิ่นหวางขยับ ชีวิตอันน้อยนิดของเจ้าก็สลายกลายเป็นธุลีได้ในพริบตา" "หม่อมฉันทราบดีเพ่ะย่ะค่ะว่าท่านอ๋องทรงอำนาจเพียงใด…" ซูเหม่ยหลินกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่ามั่นคงราศิลาผา ไม่มีทีท่าหวาดหวั่นแม้แต่น้อย "แต่พระองค์ก็ทรงทราบดีเช่นกันว่า... หากไม่มีสตรีผู้นี้ช่วยไขปริศนาค่ายกลกลบเกลื่อนร่องรอยการยักยอกเสบียงคลังทหารของตระกูลหลี่ ราชโองการลับฉบับนี้ก็เป็นได้เพียงแค่กระดาษเปล่าที่นำพาความพินาศมาสู่กองทัพพยัคฆ์ทมิฬของพระองค์เท่านั้น!" คำพูดประโยคเดียวราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจของจ้านเป่ยเฉิน พระเนตรคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจเป็นครั้งแรก ความลับระดับสูงสุดเรื่องการยักยอกเสบียงคลังของตระกูลหลี่ที่เขากำลังสืบสวนอย่างลับๆ มีเพียงคนสนิทไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ เหตุใดสตรีผู้นี้จึงล่วงรู้ได้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้! ความเงียบเข้าปกคลุมคนทั้งคู่อีกครั้ง ทว่าคราวนี้บรรยากาศเปลี่ยนจากความกดดันกลายเป็นความตึงเครียดอันเร่าร้อนของการปะทะกันระหว่างมันสมองอันเป็นเลิศและอำนาจอันไร้เทียมทาน จ้านเป่ยเฉินจ้องมองใบหน้าเนียนละเอียดไร้ที่ติของสตรีตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณาอีกครั้ง ความรู้สึกประหลาดบางอย่างก่อตัวขึ้นในอก—ความรู้สึกที่ว่า สตรีผู้นี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่หมากตัวหนึ่งบนกระดานการเมือง แต่คือนางพญาผู้พร้อมจะเดินหมากเคียงข้างเขา หรืออาจจะ… ควบคุมกระดานทั้งหมดไว้เสียเอง พระหัตถ์ที่บีบข้อมือของนางค่อยๆ คลายแรงลงอย่างช้าๆ ทว่ายังคงกุมไว้แน่นราวกับไม่ยอมปล่อยให้เหยื่อหลุดมือ "น่าสนใจ..." จ้านเป่ยเฉินแย้มพระโอษฐ์ขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความอบอุ่น ทว่ากลับทรงเสน่ห์และอันตรายถึงชีวิต "เจ้าทำให้เปิ่นหวางรู้สึกประหลาดใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า… ซูเหม่ยหลิน บอกเหตุผลมาสิ ว่าเหตุใดเปิ่นหวางจึงต้องร่วมมือกับเจ้า ในเมื่อเปสามารถฆ่าเจ้าแล้วแย่งชิงราชโองการมาก็ได้" ซูเหม่ยหลินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะกังวานใสดุจเสียงระฆังแก้ว ทว่าแฝงไว้ด้วยความเยียบเย็นที่เทียบเคียงได้กับเขา "เพราะถ้าท่านอ๋องทรงเลือกวิธีนั้น... พระองค์ก็จะเป็นได้แค่แม่ทัพผู้ชนะในสงคราม แต่จะไม่มีวันได้ครอบครองบัลลังก์มังกรที่แท้จริงอย่างไรล่ะเพ่ะย่ะค่ะ" นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะโน้มกายเข้าไปกระซิบข้างพระนําของเขาด้วยน้ำเสียงที่เฉียบคมบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "อีกอย่าง… ศัตรูที่ท่านอ๋องทรงต้องการกำจัดให้สิ้นซากในค่ำคืนนี้ หาใช่ขุนนางตระกูลหลี่ไม่ แต่คือเงาที่ซ่อนอยู่หลังมังกรบนบัลลังก์ต่างหากเล่าเพ่ะย่ะค่ะ" สิ้นคำพูดนั้น แววตาของจ้านเป่ยเฉินก็เปลี่ยนไปในทันที ไอสังหารอันรุนแรงพวยพุ่งออกมาจากพระวรกายรอบทิศทาง พระหัตถ์หนายกขึ้นรวบเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วจนแนบชิด พระเนตรคมดุจเหยี่ยวจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตของนาง ราวกับต้องการจะอ่านความลับทั้งหมดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านตาคู่นั้น ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงขององครักษ์เงาก็เร่งรีบเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตู พร้อมกับเสียงรายงานที่แทบจะขาดหายใจ "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเหตุเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ที่หอตำราหลวง! และ... และมีราชšongการด่วนอีกฉบับถูกส่งตรงมาจากตำหนักใน พ่ะย่ะค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางข้ามเวลาไปฟาดฟันอำนาจมืดด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!