กองถ่ายนี้มีเรท 18+ (เพราะคำด่า)

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะประชุมไม้สักทองตัวยาวดัง *ปึก* จนกาแฟดำในแก้วกระเซ็นเป็นวงเล็กๆ แต่ไม่มีใครในห้องประชุมใหญ่ของสตูดิโอกล้าแม้แต่จะกะพริบตา "คุณบอกว่านี่คือไอเดียที่ผ่านการระดมสมองมาแล้วสามวันเหรอครับ, คุณพราวภัทร" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ราบเรียบจนเย็นเยียบ เอ่ยลอดไรฟันของกรณ์นภัส ผู้กำกับหนุ่มฉายา ‘น้ำแข็งแห้ง’ ดวงตาคมก్రిบภายใต้กรอบแว่นสายตาสีเงินจ้องมองร่างบางที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ปิดบังความระAอา ทว่าลึกๆ แล้ว กลับมีประกายความท้าทายบางอย่างไหวระริกอยู่ในนั้น พราวภัทร (หรือที่ใครๆ ในกองเรียกว่าพราว 'สายดีด') ไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เธอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ เลิกคิ้วเรียวสวยขึ้นข้างหนึ่งอย่างท้าทาย มือเรียวบางหมุนปากกาในมือเล่นอย่างใจเย็น "ถ้าผู้กำกับกรณ์ใช้สมองซีกซ้ายวิเคราะห์อย่างเดียวโดยไม่ใช้สมองซีกขวาจินตนาการร่วมด้วย คุณก็จะเห็นแค่กระดาษ A4 เปล่าๆ ครับ... อ๊ะ ขอโทษที ลืมไปว่าคนเนี๊ยบๆ อย่างคุณคงชอบอะไรที่มันอยู่ในกรอบสี่เหลี่ยมเป๊ะๆ จนมองไม่เห็นความสนุกนอกกรอบ" รอยยิ้มมุมปากของพราวทำเอาธนวินท์ โปรดิวเซอร์หนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ ต้องแอบยกมือขึ้นกุมขมับเบาๆ เพราะรู้ดีว่านี่คือการจุดชนวนสงครามย่อมๆ กลางกองถ่ายร้อยล้าน "ความสนุก?" กรณ์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของเขาต่ำทึบและเย็นชาจนน่าขนลุก "การให้พระเอกวิ่งแก้ผ้าถือป้ายไฟกลางสยามในซีนเปิดเรื่อง มันคือความสนุกตามนิยามของคุณเหรอครับ? คุณพราว... นี่เรากำลังทำหนังรักโรแมนติกคอมเมดี้ทุนสร้างร้อยล้าน ไม่ใช่หนังตลกคาเฟ่เกรดบี" "แต่มันคือไวรัลครับคุณผู้กำกับ!" พราวดีดนิ้วเป๊าะ สีหน้าและแววตาลุกโชนด้วยพลังงานความสร้างสรรค์ที่ล้นทะลักจนหยุดไม่อยู่ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโน้มตัวไปข้างMนเล็กน้อยเพื่อลดระยะห่าง "คนดูยุคนี้เขาเบื่อความจำเจ พระเอกเย็นชา นางเอกเจ้าน้ำตา สูตรสำเร็จแบบนี้มันเชยสะบัด! หนังเราต้องการความดีด ความบ้า และความจี้จุดให้คนดูสำลักป๊อปคอร์นในโรงต่างหากล่ะครับ" "ผมไม่ต้องการให้คนดูสำลัก... ผมต้องการให้คนดูอินจนอินบ็อกซ์แตกต่างหาก" กรณ์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมเข้มดุจพญาเหยี่ยวตวัดขึ้นสบตากับเธออย่างไม่มีใครยอมใคร ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ในตอนนี้เหลือเพียงความกว้างของโต๊ะประชุมตัวยาว แต่บรรยากาศกลับร้อนระอุราวกับมีเปลวเพลิงเผาผลาญ ไดอะล็อกเชือดเฉือนนี้ดำเนินต่อเนื่องมาเกือบสิบนาที จนทีมงานคนอื่นๆ ทำได้เพียงกลั้นหายใจ นั่งตัวลีบติดพนักเก้าอี้ เพราะเคมีที่ฟาดฟันกันอย่างดุเดือดระหว่างผู้กำกับสายเนี๊ยบกับครีเอทีฟสายดีดนั้น มันรุนแรงเสียจนใครหน้าไหนก็เข้ามาแทรกกลางไม่ได้ "ถ้าอย่างนั้น..." พราวหรี่ตามองเขา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง เธอทิ้งตัวลงนั่งพิงพนักเก้าอี้ ไขว่ห้างอีกรอบอย่างเหนือชั้น "เรามาลองพิสูจน์กันไหมล่ะครับ? วันนี้ลงกองถ่ายจริงซีนแรก ถ้าไอเดียคอมเมดี้จัดจ้านของฉันมันทำให้ภาพออกมาน่าเบื่ออย่างที่คุณสบประมาท... ฉันยอมให้คุณสั่งแก้บทใหม่หมดทั้งเล่มโดยไม่มีข้อแม้" กรณ์นภัสแค่นหัวเราะเบาๆ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับสูทเข้ารูปให้เรียบร้อย ก่อนจะก้าวเท้าเข้าหาหญิงสาวทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง จนกระทั่งหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเก้าอี้ที่เธอนั่งอยู่ ก้มตัวลงเล็กน้อยให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยแตะจมูกพราว จนลมหายใจของเธอสะดุดไปเสี้ยววินาที "แต่ถ้าซีนนี้มันพังเพราะความดีดอย่างไร้ขอบเขตของคุณ..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมฝีปากของเธอ ทำเอาหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ "คุณต้องเป็นคนเลี้ยงกาแฟผมทั้งกอง... เป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม พร้อมกับคำขอโทษที่เคยเถียงผมในห้องนี้" พราวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อพบว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขาลดลงจนเหลือแค่คืบเดียว ดวงตาสีนิลของกรณ์พราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่แววตาของ ‘ผู้กำกับน้ำแข็งแห้ง’ คนเดิม แต่มันคือแววตาของนักล่าที่กำลังจ้องเหยื่อในกำมือ "deal ครับ!" เธอกัดฟันตอบรับอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นรำไม่เป็นจังหวะอยู่ใต้ร่มผ้าก็ตาม บรรยากาศการทำงานวันแรกบนโลเคชั่นจริงจึงเดือดปุดๆ ยิ่งกว่าอุณหภูมิกลางแดดเดือนห้า ทีมงานต่างวิ่งวุ่นจัดฉากกันอย่างขันแข็ง กรณ์ยืนกอดอกถือมอนิตอร์อยู่หลังกล้อง ใบหน้าหล่อเหลานิ่งสนิทไร้รอยยิ้ม รังสีความดุแผ่ซ่านจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ยกเว้น... "ผู้กำกับคะ! บริดจ์ไฟฝั่งซ้ายมันสะท้อนกระจกเงาเกินไป ฉันว่าเราควรเปลี่ยนมุมกล้องนิดนึง..." พราววิ่งดุ๊กๆ เข้ามาหาเขาพร้อมกับสมุดสคริปต์ในมือ เส้นผมที่มัดรวบไว้ลวกๆ หลุดลุ่ยลงมาเคลีกรอบหน้าหวานที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ กรณ์ปรายตามองเธอนิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ "ผมบอกกี่ครั้งแล้วครับว่าเวลาอยู่ในกอง ให้เรียกผมว่าผู้กำกับ ไม่ใช่เรียกชื่อเฉยๆ เหมือนสนิทกัน" "โอเคค่ะ... เอ้ย! โอเคครับท่านผู้กำกับจอมเผด็จการ!" พราวแกล้งทำเป็นยกมือขึ้นวันทหารอย่างประชดประชัน จนกรณ์เผลอหลุดยิ้มมุมปากออกมาเสี้ยววินาทีหนึ่ง—ซึ่งเร็วมากจนไม่มีใครทันสังเกตเห็น ยกเว้นธนวินท์ที่ยืนมองอยู่ไม่ไกลพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "เอาล่ะครับ ทุกคนประจำที่! ซีนที่ 1 เทค 1 แอ็กชัน!" เสียงตะโกนสั่งการของกรณ์ดังลั่นกองถ่าย กล้องตัวใหญ่เริ่มเคลื่อนไหว นักแสดงนำทั้งสองคนเริ่มเข้าซีนตามบทที่พราวเป็นคนร่างขึ้นมา... ทว่า ในจังหวะที่พระเอกต้องวิ่งเข้าไปคว้าแขนนาเอกตามบทคอมเมดี้ที่พราวออกแบบไว้ นักแสดงหนุ่มดันสะดุดขาตัวเองล้มคว่ำไม่เป็นท่า ส่งผลให้ฉากนั้นหลุดขำออกมาจริงๆ จนทีมงานหลุดหัวเราะพรวด พราวเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้ากรณ์ทันทีด้วยความตกใจ กลัวว่าผู้กำกับจอมเนี๊ยบจะระเบิดอารมณ์ใส่ แต่การณ์กลับไม่เป็นเช่นนั้น กรณ์ไม่ได้โกรธอย่างที่เธอคิด เขายังคงยืนนิ่ง สายตาคมกริบมองภาพเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นบนจอมอนิเตอร์ ก่อนจะหันมาสบตากับเธอตรงๆ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่ทำเอาพราวต้องร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า "ตลกดีนี่ครับ..." กรณ์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำก้าวเข้าไปใกล้เธออีกก้าวหนึ่ง จนร่างบางต้องถอยหลังชนกับโต๊ะวางอุปกรณ์โดยไม่รู้ตัว "แต่ดูท่าทาง... คุณคงต้องเตรียมเงินไว้ซื้อกาแฟให้ผมทั้งกองจริงๆ ซะแล้วล่ะมั้งครับ" พราวเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงระรัวยิ่งกว่าตอนเถียงกันในห้องประชุมเสียอีก เธอกำลังจะอ้าปากเถียงกลับเพื่อรักษาฟอร์ม แต่ทว่า... "อุ๊ย! ขอโทษครับทุกคน ผมมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าเอ่ย?" เสียงทุ้มคุ้นเคยดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบของกองถ่าย พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดิวเซอร์หนุ่มรูปหล่ออีกคนที่เพิ่งเดินถือแก้วกาแฟเข้ามาสมทบ ธนวินท์ส่งยิ้มพราวเสน่ห์มาให้พราว ก่อนจะหันไปสบตากับกรณ์ที่ตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเย็นชาและบึ้งตึงลงทันทีราวกับพลิฝ่ามือ ดวงตาคมกริบของกรณ์หรี่ลงเล็กน้อย รังสีความหึงหวงและไม่สบอารมณ์แผ่พุ่งออกมาจากตัวเขาอย่างรุนแรง จนธนวินท์ยังต้องเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ (โปรดติดตามตอนต่อไป) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้กันเสมอนะครับ