การพบกันที่ไม่มีในสคริปต์

"เลิกพยายามใช้สกิล 'พายุคมดาบ' ในเขตพื้นที่ไร้โครงสร้างเสียทีครับ ถ้าไม่อยากให้ดาบเลเวลแรร์ของคุณกลายเป็นเศษเหล็กที่ถูกระบบลบหายไปถาวร" เสียงเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยความรำคาญดังขึ้นจากเงามืดของเสาหินที่บิดเบี้ยวผิดรูป เอลีน่าชะงักกึก ปลายนิ้วที่กำลังร่ายเวทมนตร์เหนือไอคอนสกิลสั่นระริก ดวงตาคู่สวยดุจเหยี่ยวของหัวหน้ากิลด์สาวตวัดมองไปยังต้นเสียงด้วยความเกรี้ยวกราด ทว่าสิ่งที่เธอเห็นกลับไม่ใช่สัตว์ประหลาดบั๊กที่ควรจะอยู่ตรงนั้น แต่มันคือชายหนุ่มในชุดลำลองผู้เล่นระดับเริ่มต้นที่ดูธรรมดาจนน่าสงสาร เขากำลังนั่งยองๆ จ้องมองก้อนข้อมูลสีดำที่กำลังสั่นกระเพื่อมราวกับกำลังวิเคราะห์รหัสพันธุกรรมของมัน "นายเป็นใคร? แล้วรู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังใช้สกิลอะไรอยู่!" เอลีน่าตวาดกลับ เสียงของเธอก้องสะท้อนในห้วงมิติบิดเบี้ยวที่ไร้ซึ่งท้องฟ้า มีเพียงพื้นดินที่เป็นเส้นตารางสีขาวตัดกับความว่างเปล่าสีดำสนิท ชายหนุ่มที่ชื่อคิรินเงยหน้าขึ้น สายตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นจางๆ ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขาลุกขึ้นปัดฝุ่นที่กางเกงเบาๆ ก่อนจะชี้ไปยังดาบเรียวในมือของเธอที่ตอนนี้กำลังมีรอยร้าวสีม่วงวิ่งพล่านไปทั่วใบดาบ "ดูที่ค่า Durability ของอาวุธคุณสิครับ มันลดลงวินาทีละ 5% เพราะพื้นที่นี้ไม่ใช่ 'แผนที่' แต่มันคือ 'ช่องโหว่ของเซิร์ฟเวอร์' ทุกสิ่งที่ทรงพลังเกินไปจะถูกระบบมองว่าเป็นไวรัสและทำการกำจัดทิ้งโดยอัตโนมัติ รวมถึงเจ้าของอาวุธด้วย ถ้าคุณยังไม่หยุดร่ายเวทมนตร์ละก็... อีกไม่ถึงสิบวินาที ร่างกายของคุณได้แตกสลายกลายเป็นละอองพิกเซลแน่นอนครับ" คำเตือนนั้นเปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดที่สาดลงบนกองเพลิง เอลีน่าเม้มริมฝีปากแน่น ความเย่อหยิ่งในใจถูกสั่นคลอนด้วยความจริงที่เห็นอยู่ตรงหน้า เธอรู้ดีว่าตัวเองพลาดที่ไล่ล่ามอนสเตอร์ปริศนาจนหลุดเข้ามาในโซนห้ามเข้า แต่การยอมรับความพ่ายแพ้ต่อหน้าคนแปลกหน้าไม่ใช่ทางเลือกของเธอ "แล้วนายจะให้ฉันทำยังไง? ยืนดูพวกมันรุมกินโต๊ะฉันงั้นเหรอ?" เธอถามเสียงสั่นด้วยความอดกลั้น "แค่ปิดฟังก์ชัน 'แสดงผลเอฟเฟกต์' และ 'ลดความถี่ของมานา' ลงไปที่ 15% ครับ" คิรินตอบพลางเดินเข้ามาใกล้ เขาไม่ได้ยื่นมือมาช่วย แต่กลับยืนกอดอกมองดูมอนสเตอร์บั๊กที่เริ่มก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่าง "ทำตามที่ผมบอก... เดี๋ยวผมจะปิดการทำงานของเลเยอร์นี้ให้คุณเอง" "นายเป็นใครกันแน่?" เอลีน่าถามซ้ำ ครั้งนี้เสียงของเธอเบาลง ความสงสัยเริ่มเข้ามาแทนที่ความโกรธ คิรินไม่ได้ตอบทันที เขาหยิบอุปกรณ์คล้ายแท็บเล็ตบางๆ ออกมา นิ้วเรียวยาวรัวลงบนหน้าจอโฮโลแกรมด้วยความเร็วที่เหนือจินตนาการ เส้นรหัสสีเขียวสดใสวิ่งพาดผ่านอากาศรอบตัวเขา พื้นที่สีดำที่บิดเบี้ยวรอบข้างเริ่มนิ่งสงบลง มอนสเตอร์บั๊กที่เคยคุกคามหายวับไปเหมือนภาพฉายที่ถูกปิดสวิตช์ "ผมก็แค่โปรแกรมเมอร์ที่ไม่อยากเห็นอาวุธดีๆ ต้องพังเพราะความใจร้อนของคนบางคนน่ะครับ" คิรินเหลือบมองเธอผ่านกรอบแว่น "ชื่อผมคือคิริน... และผมแนะนำว่าอย่ากลับไปทางเดิม ประตูทางออกที่นั่นถูกล็อกไว้ด้วยเงื่อนไขทางคณิตศาสตร์ คุณต้องเดินตามผมมาถ้าไม่อยากติดอยู่ในนี้ไปตลอดกาล" เอลีน่าลังเล เธอจ้องมองชายหนุ่มที่ดูไม่มีพิษมีภัยคนนี้ด้วยความรู้สึกสับสน ลึกๆ ในใจเธอรู้ดีว่าถ้าขัดขืนไปก็มีแต่จะพินาศ แต่การต้องติดตามคนแปลกหน้าที่ดูเหมือนจะรู้ความลับของเกมมากกว่าตัวเธอ... มันก็น่าหงุดหงิดไม่แพ้กัน ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้ตัดสินใจ เสียงสังเคราะห์จากระบบก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของทั้งคู่ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ใช้งาน 'คิริน' ในเขตพื้นที่ต้องห้าม] [แจ้งเตือนระบบ: กำลังเข้าสู่กระบวนการลบข้อมูลสิ่งแปลกปลอมใน 3... 2... 1...] ทันใดนั้นเอง ผืนดินใต้เท้าของพวกเขาก็ยุบตัวลง เสียงคำรามที่ฟังดูไม่เหมือนเสียงจากเกมมอนสเตอร์ปกติธรรมดา หากแต่เป็นเสียงที่คล้ายกับการฉีกกระชากของมิติโหยหวนดังก้องไปทั่ว ห้วงอวกาศตรงหน้าฉีกขาดออกเป็นช่องว่างขนาดมหึมา เผยให้เห็นดวงตาขนาดเท่าภูเขาสีทองอำพันที่กำลังจ้องมองลงมายังพวกเขาจากอีกฟากของความว่างเปล่า คิรินหน้าซีดลงทันที เขาคว้าข้อมือของเอลีน่าแล้วกระชากให้วิ่งออกไปโดยไม่ลังเล "วิ่ง! นั่นไม่ใช่บั๊ก... นั่นคือระบบป้องกันระดับพระเจ้าที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาเพราะความผิดพลาดเมื่อครู่!" ในวินาทีที่แสงสีแดงฉานไล่หลังมาจนเกือบจะแตะแผ่นหลัง คิรินก็ตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด เขาคว้ามือเอลีน่าแล้วกระโดดเข้าใส่หลุมดำที่กำลังขยายตัวโดยไม่สนผลลัพธ์ที่จะตามมา และเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง... สิ่งที่รออยู่เบื้องหน้ากลับไม่ใช่จุดเกิดของเมืองเริ่มต้น แต่เป็นห้องโถงลับที่ประดับด้วยตราสัญลักษณ์กิลด์ของเธอที่หายสาบสูญไปนานกว่าห้าปี พร้อมกับหน้าต่างสถานะสีทองที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าของทั้งคู่ [ภารกิจระดับ SSS: 'ผู้พิทักษ์รหัสลับ' ได้รับการเปิดใช้งาน] [เงื่อนไข: ผู้เล่นคิรินและผู้เล่นเอลีน่า ต้องร่วมมือกันกู้คืนข้อมูลที่สูญหาย มิฉะนั้นโลก VRMMO นี้จะถูกลบทิ้งถาวรภายใน 72 ชั่วโมง] เอลีน่าเบิกตากว้างมองคิรินที่ยืนหอบหายใจอยู่ข้างๆ ก่อนจะพบว่าเขากำลังมองที่หน้าต่างระบบด้วยสีหน้าที่ดูประหลาดใจยิ่งกว่าเธอหลายเท่า "ผมบอกคุณแล้วว่ามันไม่มีในสคริปต์..." คิรินพึมพำ ก่อนจะหันมาสบตาเธอด้วยสายตาที่จริงจังจนน่าขนลุก "และดูเหมือนว่า... เราสองคนกำลังกลายเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งของเกมนี้ไปแล้วครับ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่สองนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ -