พ่อค้าเร่กับปัญหาบั๊กที่คาดไม่ถึง

“นั่นไม่ใช่แพทเทิร์นการโจมตีของมอนสเตอร์เลเวล 5 ครับ คุณกำลังเสียเวลาเปล่า” เสียงเรียบเรื่อยที่ดังขึ้นจากมุมมืดของเพิงพักขายของเก่าทำให้เอลีน่าชะงักฝีเท้า มือที่กำลังกำด้ามดาบแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดคลายออกเล็กน้อย เธอหันขวับมามองชายหนุ่มที่นั่งชันเข่าขัดเคาน์เตอร์ไม้ผุๆ ด้วยแววตาที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก “นายเป็นใคร? แล้วกล้าดียังไงมาวิจารณ์การต่อสู้ของกิลด์พยัคฆ์ทมิฬ” เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน ความเย่อหยิ่งฉายชัดบนใบหน้าคมสวยนั้น คิรินเพียงแต่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาของเขาไม่ได้จดจ้องที่ใบหน้าสวยดุของหญิงสาว แต่กลับจับจ้องไปที่ ‘เส้นแสงสีม่วงจางๆ’ ที่บิดเบี้ยวอยู่เบื้องหลังตัวเธอ ซึ่งเป็นสิ่งที่คนทั่วไปมองไม่เห็น “ผมชื่อคิริน เป็นแค่พ่อค้าเร่ที่ชอบสังเกตการทำงานของระบบมากกว่าการรบราฆ่าฟันครับ และที่ผมพูด เพราะถ้าคุณยังฝืนเหวี่ยงดาบเข้าใส่จุดบอดที่ว่านั่นอีกครั้ง ข้อมูลการตอบสนองของเซิร์ฟเวอร์จะดีเลย์จนคุณโดนสวนกลับด้วยสถานะติดสตันแน่นอน” เอลีน่าหรี่ตาลง “อวดดีนักนะ ถ้าสิ่งที่นายพูดไม่จริงล่ะก็…” “ผมจะจ่ายค่าชดเชยด้วยไอเทมคลาสเริ่มต้น 10 ชิ้นให้คุณนำไปละลายทิ้งเล่นครับ” คิรินตัดบทอย่างใจเย็น ก่อนจะดีดนิ้วเบาๆ หน้าต่างระบบโปร่งแสงขนาดเล็กก็ปรากฏขึ้นข้างตัวเขา “แต่ถ้าผมถูก... คุณต้องซื้อแอปเปิลแห้งของผมไปหนึ่งถุง” ยังไม่ทันที่เอลีน่าจะตอบรับ ร่างสูงโปร่งของเธอก็พุ่งเข้าหา ‘หมาป่าเขี้ยวพิษ’ ที่ขวางทางเข้าดันเจี้ยนระดับต่ำตามความเคยชิน ทว่าในเสี้ยววินาทีที่เธอตัดสินใจใช้ทักษะ [ฟันฝ่า] ตามสัญชาตญาณ คิรินก็กดสั่งการบางอย่างผ่านคีย์บอร์ดเสมือนที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ *ฉ่า!* เสียงคล้ายกระแสไฟฟ้าช็อตดังขึ้นเบาๆ ในอากาศ แทนที่หมาป่าจะสวนกลับตามตรรกะของเกม มันกลับหยุดชะงัก กราฟิกของมอนสเตอร์ตัวนั้นเกิดอาการ ‘แล็ก’ อย่างรุนแรงจนร่างของมันกลายเป็นก้อนพิกเซลที่บิดเบี้ยว ก่อนจะค้างนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น เอลีน่าค้างท่าดาบไว้กลางอากาศ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง “นี่มัน... เกิดอะไรขึ้น?” คิรินไม่ตอบ เขาเดินเข้าไปใกล้ซากมอนสเตอร์ที่กลายเป็นบั๊กอย่างใจเย็น เขาไม่ได้ใช้ดาบ แต่ใช้เพียงนิ้วชี้จิ้มลงไปในรอยแยกของพิกเซลที่สั่นไหวราวกับจะลบตัวตนออกจากแมพ ทันใดนั้น ไอเทมชิ้นหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมาท่ามกลางความว่างเปล่า มันไม่ใช่ดรอปไอเทมปกติของหมาป่า แต่มันคือ ‘กุญแจเหล็กสนิมเขรอะที่มีสัญลักษณ์รูปเฟืองสีทองประทับอยู่’ “บ้าไปแล้ว...” เอลีน่าพึมพำขณะเดินเข้ามาใกล้ เธอสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากไอเทมชิ้นนั้น “ไอเทมนั่น... มันไม่มีอยู่ในฐานข้อมูลของเกมนี้ด้วยซ้ำ ทำไมนายถึงรู้ว่าต้องทำแบบไหน?” คิรินหยิบกุญแจนั้นขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ พลังงานสีฟ้าอ่อนไหลเวียนผ่านนิ้วมือของเขา เขารู้สึกได้ถึงเสียงเตือนของระบบที่ดังรัวอยู่ในหัว แต่มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนปกติของเกมนี้ [คำเตือน: ตรวจพบวัตถุแปลกปลอมในระบบ (Foreign Object Detected)] [ไอเทมปริศนา: ‘รหัสลับแห่งผู้เฝ้าประตู’ ถูกผูกมัดกับผู้เล่นคิรินโดยสมบูรณ์] [ระบบกำลังวิเคราะห์เส้นทาง... ตรวจพบช่องโหว่ระดับพระเจ้าในดันเจี้ยนลับที่ถูกลบ] คิรินเงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยเริ่มเปลี่ยนเป็นความกังวลเล็กน้อย เขาไม่ได้ต้องการความวุ่นวาย แต่ดูเหมือนว่าเขาจะเพิ่งเปิดประตูบานที่เขาไม่ควรเปิดเข้าให้แล้ว “คุณเอลีน่าครับ...” คิรินเอ่ยขึ้นเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากกุญแจในมือ “ดูเหมือนว่าแอปเปิลแห้งที่ผมขาย คุณอาจจะต้องจ่ายเงินซื้อด้วยชีวิตแทนแล้วล่ะครับ” ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าเหนือพื้นที่ดันเจี้ยนระดับต่ำที่ควรจะสดใสกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน กราฟิกทั่วทั้งบริเวณเริ่มพังทลายลงเป็นเศษเสี้ยวของรหัสโปรแกรม เสียงกัมปนาทดังสนั่นราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย และจากรอยแยกของมิติที่คิรินเพิ่งเปิดออก เงาสีดำขนาดมหึมาที่ไม่มีตัวตนอยู่ในสารบบของเกมค่อยๆ ก้าวเท้าออกมา เอลีน่าถอยกรูดไปด้านหลัง ความมั่นใจทั้งหมดในฐานะหัวหน้ากิลด์มลายหายสิ้นเมื่อระบบส่วนตัวของเธอส่งเสียงเตือนรัวจนแทบจะระเบิดออกมา [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจระดับ SSS ‘คำสาปแห่งอัลกอริทึมที่ถูกลืม’ เริ่มต้นขึ้น] [สถานะ: ผู้เล่นคิริน คือเป้าหมายเดียวที่ระบบต้องการกำจัด] รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปากของคิริน แม้ในสถานการณ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย เขากลับพบว่าหัวใจของเขากำลังเต้นแรงกว่าครั้งไหนๆ ในโลกแห่งความจริงที่แสนน่าเบื่อนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทเริ่มต้นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ -