แหวนโบราณกับมิติลับ

เสียงตบโต๊ะไม้สนฝรั่งเศสดังก๊อกใหญ่ จนถ้วยกระเบื้องเคลือบสีลายครามสั่นระริก น้ำชาจีนร้อนกรุ่นกระฉอกลงบนหลังมือเหี่ยวย่นของป้าสมร เจ้าแม่เงินกู้ประจำตำบลที่หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น "แกกล้าดียังไงถึงส่งข้าวสารขึ้นรามาให้ฉันยัยผกา! คิดว่าแต่งงานกับไอ้ทหารหน้าโง่นั่นแล้วจะปีนขึ้นมาเหยียบหัวฉันได้รึไง!" เสียงแหลมปรี๊ดของป้าสมรแผดลั่นเรือนไม้ไทยประยุกต์ ท่ามกลางสายตาชาวบ้านที่มุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ผกายืนกอดอกพิงวงกบประตู ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความหวาดกลัว ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยันชัดเจน มือเรียวข้างหนึ่งหมุนแหวนทองเหลืองโบราณลวดลายประหลาดที่นิ้วนางเล่นอย่างสบายใจอารมณ์ "ข้าวสารขึ้นราอะไรกันล่ะครับป้า สมองป้าต่างหากที่ขึ้นราจนจำไม่ได้ว่าไอ้ถังนั้นน่ะ ฉันตั้งใจเอาไว้ให้เป็ดกินต่างหากเล่า" ผกาตอบเสียงใสแต่คำพูดเชือดเฉือนจนคนฟังหน้าเขียวคล้ำ "ถ้าอยากได้ข้าวดีมีคุณภาพ เชิญไปซื้อที่ตลาดโน่นครับ... อ้อ เงินดอกเบี้ยสามพันที่ค้างไว้ห้าเดือนก่อน เมื่อไหร่จะเคลียร์ครับ อย่าให้ฉันต้องเอาหม้อข้าวเก่าไปขุดหน้าบ้านป้าเลยนะ" ป้าสมรหน้าดำคร่ำเครียด ตัวสั่นเทาด้วยความแค้นเคือง หมายจะพุ่งเข้ามาตบสั่งสอนนังสะใภ้ตัวแสบ แต่ยังไม่ทันก้าวเท้า ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารนอกราชการของร้อยตรีศรุตก็ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างคนทั้งสองเอาไว้พอดี ใบหน้าคมเข้มเรียบเฉย ดวงตาคมกริบมองนิ่งจนป้าสมรต้องถอยกรูดโดยอัตโนมัติ "ระวังมือด้วยครับคุณป้า..." ศรุตกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่น้ำหนักคำพูดเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "ภรรยาผม... ผมหวงครับ" บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบลงทันที ความกดดันจากนายหนุ่มผู้ผ่านสมรภูมิรบมาโชคโชนทำให้ไม่มีใครกล้าหายใจแรง ผกาแอบยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ เธอกระตุกชายเสื้อสามีเบาๆ เป็นสัญญาณว่าพอแค่นี้ก่อน ก่อนที่ป้าสมรจะแค่นเสียงฮึดฮัดแล้วเดินกระแทกส้นเท้ากลับไปด้วยความชอกช้ำระกำใจ คล้อยหลังความวุ่นวาย ศรุตหันมามองภรรยาด้วยแววตาอ่อนโยนทันที ความดุดันเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเหลือเพียงชายหนุ่มคลั่งรัก "เหนื่อยไหมครับคนดี หน้าซีดเชียว หิวหรือยัง ผมต้มกระดูกหมูใส่หัวไชเท้าร้อนๆ ไว้ที่ครัวหลังบ้านนะ" "ยังไม่หิวครับพี่ศรุต... แต่ตอนนี้ ฉันมีอะไรจะให้ดู" ผกาดึงข้อมือสามีเข้ามาในห้องนอนปิดล็อกกลอนแน่นหนา บรรยากาศภายในห้องเงียบสงบ มีเพียงแสงแดดยามบ่ายส่องผ่านม่านลูกไม้สีขาว หญิงสาวชูมือซ้ายขึ้น แหวนโบราณที่สวมอยู่เปล่งประกายแสงสีทองจางๆ ออกมาวูบหนึ่ง ผกาจ้องมองตู้เสื้อผ้าไม้สักเก่าแก่ขนาดยักษ์ที่ตั้งอยู่มุมห้อง ก่อนจะนึกในใจถึงพื้นที่ว่างเปล่ามหาศาลภายในแหวนที่เธอเพิ่งค้นพบเมื่อคืนนี้ พริบตานั้นเอง ตู้ไม้สักหนักอึ้งขนาดสามคนยกก็หายวับไปจากสายตา ราวกับไม่เคยมีอยู่จริง! ศรุตเบิกตากว้าง อ้าปากค้างเล็กน้อย ชายหนุ่มกะพริบตาปริบๆ หันมองตำแหน่งที่เคยมีตู้ตั้งอยู่ สลับกับมองหน้าภรรยาด้วยความตกตะลึงระคนทึ่งจัด "นะ...นั่น ตู้ไม้หายไปไหนครับผกา? หรือว่าบ้านเรามีโจรขโมยเงียบเข้ามารabตู้เสื้อผ้าตอนเรายืนคุยกับป้าสมรเมื่อกี้!" ผกาหัวเราะคิกคัก ชอบใจท่าทางตื่นตระหนกของสามีหนุ่มผู้ซื่อตรง เธอยื่นมือไปแตะแขนแกร่งเบาๆ "ไม่ใช่โจรหรอกครับพี่ศรุต... แต่มันอยู่ในนี้ต่างหาก" พูดจบ ผกาก็นึกถึงตู้เสื้อผ้าใบเดิม ปลดปล่อยมันกลับออกมาวางไว้ที่เดิมดังเดิมในเสี้ยววินาที ตู้ไม้สักกลับมาตั้งตระหง่านอยู่ที่มุมห้องเหมือนเดิมไม่ผิดเพี้ยน ศรุตอ้าปากค้างรอบ2 สติปัญญาของนายทหารหนุ่มผู้ชาญศึกถึงกับประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า มิติลับในแหวนโบราณที่ผีจ้างฝังศพมอบให้ ไม่ใช่แค่ที่เก็บของกระจุกกระจิก แต่มันคือ "คลังสมบัติเคลื่อนที่" ที่ไร้ขีดจำกัด! "เหลือเชื่อ..." ศรุตพึมพำเบาๆ เดินเข้าไปลูบตู้ไม้สักเพื่อพิสูจน์ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน ก่อนจะหันมามองภรรยาด้วยแววตาเป็นประกายระยิบระยับ "ภรรยาผมนี่... เก่งกาจและมหัศจรรย์ที่สุดในสามโลกเลยครับ" "แน่นอนอยู่แล้วครับ ถ้าไม่ได้ของวิเศษนี่ ชีวิตคู่ของเราคงไม่รุ่งเรืองขนาดนี้หรอก" ผการyิ้มรับอย่างภูมิใจ "คิดดูสิครับพี่ศรุต ถ้าเราเอาแหวนนี่ไปขนสินค้าทางการเกษตร ไปซื้อข้าวเปลือกราคาถูกมาเก็บไว้ในมิติลับ แล้วรอจังหวะราคาแพงค่อยปล่อยขาย หรือแม้แต่การซ่อนสมบัติและวัตถุมงคล... เราจะรวยอู้ฟู่กันขนาดไหน" แผนธุรกิจยุค 80 ผสมผสานไสยศาสตร์และโลจิสติกส์ล้ำยุคถูกวาดฝันขึ้นในหัวสมองอันชาญฉลาดของสองสามีภรรยา ศรุตโอบกอดเอวบางของภรรยาเข้ามาแนบชิด กลิ่นกายหอมสะอาดของหญิงสาวผสมผสานกับความตื่นเต้นทำให้หัวใจของนายทหารหนุ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ แต่ทว่า... ท่ามกลางความเงียบสงบและความสุขที่กำลังก่อตัวขึ้นในห้องนอน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงทุบประตูปึงปังและเสียงตะโกนแหบแห้งด้วยความหวาดผวาของผู้ใหญ่บ้าน ที่ดังแทรกเข้ามาขัดจังหวะความหวานของทั้งคู่ "คุณศรุต! คุณผกา! ออกมาดูนี่เร็วเข้าครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงตะโกนนั้นสั่นเครือเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "ศพของตาสายที่เพิ่งฝังไปเมื่อวานซืน... จู่ๆ ก็โผล่ขึ้นมานั่งยิ้มอยู่กลางลานวัด พร้อมกับ... เงินเหรียญโบราณเต็มปากศพเลยครับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ หมอผีวัยรุ่นขอตัวไปหยิบมีดหมอก่อนนะครับ