วิญญาณในสายวิทยุ

"ถ้าป้ายังกล้าส่งควายธนูควายปั้นดินเผามาเหยียบหน้าบ้านฉันอีกรอบ คราวนี้ฉันจะเอาไปย่างเกลือแจกหมาหน้าปากซอยให้หมดฝูงจริงๆ ด้วย!" เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความกรุ่นโกรธดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบยามวิกาลของหมู่บ้านชายป่า ผกา ในชุดเสื้อลูกไม้สีขาวสะอาดตาและผ้าถุงทอสีครามกำลังยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าโต๊ะไม้เก่าๆ สายตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองไปยังซากดินปั้นรูปวัวขนาดเท่าฝ่ามือที่แตกละเอียดคาชานบันไดบ้าน กลิ่นธูปสาบสางและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เป็นหลักฐานชั้นดีว่าป้าสมร ญาติผู้พี่จอมละโมบของเธอ คงจะจ้างหมอผีต้มตุ๋นมาจากสำนักไหนสักแห่งมาทำ6พิธีต่ำช้าอีกตามเคย เพื่อหวังฮุบที่ดินแปลงสวยติดลำธารของพ่อแม่เธอ นี่คือสงครามประสาทที่ยืดเยื้อมานานนับเดือน นับตั้งแต่เธอแต่งงานกับ ร้อยตรีศรุต นายทหารหนุ่มอนาคตไกลผู้ซื่อสัตย์และคลั่งรักเธอจนโงหัวไม่ขึ้น ป้าสมรก็หาเรื่องมากลั่นแกล้งไม่เว้นแต่ละวัน ด้วยความที่อยากได้โฉนดที่ดินไปขายให้นายทุนสร้างรีสอร์ต แต่โชคร้าย... ป้าสมรคงลืมไปว่าหลานสาวคนนี้ไม่ได้เป็นแค่เด็กสาวชาวบ้านธรรมดา ผกาคนนี้คือทายาทสายตรงผู้ครอบครอง "แหวนมิติโบราณ" ที่ซ่อนคลังสมบัติและคัมภีร์ไสยศาสตร์สายขาวระดับบรรพกาลไว้ภายใน! "ใจเย็นก่อนครับคุณภรรยา... เดี๋ยวหน้าสวยๆ จะย่นหมด แค่เศษดินเดรัจฉานพวกนี้ ให้ผมเอาไปฝังกลบให้พ้นทางเดินดีกว่าครับ" เสียงทุ้มต่ำอบอุ่นดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับอ้อมแขนแข็งแกร่งของร้อยตรีศรุตที่สวมชุดเครื่องแบบทหารพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามสมชายชาตรี เขาก้าวเข้ามาโอบกอดเอวบางของเธอไว้หลวมๆ กลิ่นกายสะอาดสะอ้านผสมกลิ่นไอดินและยาสระผมสมุนไพรโชยมาแตะจมูก ศรุตส่งยิ้มละมุนที่แฝงแววตาคลั่งรักมาให้ภรรยา สายตาคู่นั้นมองผการาวกับเธอเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดในจักรวาล แม้สถานการณ์รอบตัวจะตึงเครียดและมีกลิ่นอายของภูตผีปีศาจลอยวน แต่สำหรับศรุตแล้ว ขอแค่มีผกาอยู่ตรงนี้ ต่อให้กองทัพผีดิบยกมาทั้งนรก เขาก็พร้อมจะควักปืนพกคู่กายมายิงเปิดทางให้เธอเดินอย่างสบายใจ ผกาถอนหายใจยาว พยายามระงับอารมณ์กรุ่นโกรธในอก เธอหันไปมองสามีหนุ่มแล้วยื่นมือไปหยิกแขนเขาเบาๆ เป็นการหมั่นไส้ "คุณนี่นะ... เจอเรื่องแบบนี้ทีไร ทำเป็นเรื่องเล่นไปได้ ป้าสมรมันไม่หยุดแค่นี้แน่ค่ะ... เอ๊ย! แน่ครับ" เธอกะพริบตาปริบๆ เมื่อเผลอใช้สรรพนามติดปาก แก้คำพูดแทบไม่ทันจนศรุตหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ "ครับผม... ผมรู้ว่าคุณเก่ง จัดการยายแก่พวกนั้นได้สบายอยู่แล้ว แต่ยังไงผมก็เป็นสามี คุณต้องใช้ผมให้คุ้มสิครับ" ศรุตยิ้มกริ่ม ดวงตาคมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์นิดๆ แบบที่ทำให้หัวใจของผการู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด ความตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปเกือบหมดสิ้น เหลือเพียงความหวานชื่นที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางบรรยากาศวังเวง ทว่า... บรรยากาศแห่งความโรแมนติกชั่วขณะนั้นถูกกระชากกลับสู่ความจริงอันน่าขนลุกอย่างรวดเร็ว *แกร๊ก... ซ่า... แกร๊ก...* เสียงคลื่นวิทยุรบกวนดังขึ้นจากมุมโต๊ะทำงานไม้ใกล้หน้าต่าง วิทยุสื่อสารรุ่นเก่าทรงกระเป๋าหิ้วสีดำขนาดยักษ์—เครื่องมือสื่อสารทางทหารล็อตแรกที่ศรุตเพิ่งเบิกมาจากค่ายเพื่อใช้ติดต่อประสานงานในพื้นที่ห่างไกล—กำลังส่งเสียงแปลกประหลาดออกมา ทั้งที่ในยามวิกาลเช่นนี้ ไม่มีใครในหมู่บ้านเปิดช่องสัญญาณความถี่ดังกล่าวเลยแม้แต่คนเดียว ผกาขมวดคิ้วมุ่น สัญชาตญาณหมอผีรุ่นใหม่เตือนภัยทันที เธอก้าวฉับๆ ไปหยิบเจ้าเครื่องวิทยุสื่อสารสีดำสนิทนั้นขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ หน้าปัดกระจกใสมีละอองน้ำเกาะเป็นฝ้า ทั้งที่อากาศในห้องไม่ได้ชื้นแฉะ เสียงซ่าของคลื่นแทรกเริ่มเปลี่ยนรูปทรงกลายเป็นเสียงคล้ายลมหายใจหอบกระชั้น และตามมาด้วยเสียงกระซิบแหบพร่า ฟังไม่ได้ศัพท์แต่เย็นเยียบจนขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "คุณ... ได้ยินไหมครับ?" ศรุตขยับเข้ามาประชิดตัวภรรยาโดยสัญชาตญาณ มือแกร่งเอื้อมไปกุมด้ามปืนพกที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบกวาดมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด มีเพียงแสงจันทร์สลัวที่ส่องกระทบยอดกล้วยไหวเอน ผกากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอนิ่วหน้ามองหน้าปัดวิทยุที่ตอนนี้เข็มสัญญาณกระดิกพุ่งชนเพดานอย่างรุนแรง นิ้วเรียวยาวแตะลงบนปุ่มกดรับสัญญาณด้วยความกล้าหาญปนระแวดระวัง ก่อนที่เธอจะทันได้พูดอะไร เสียงที่ดังลอดออกมาจากลำโพงเล็กๆ นั้นก็ทำเอาเลือดในกายของทั้งคู่เย็นเฉียบลงทันที *“ช่วยด้วย... ช่วยฉันด้วย... ฉันถูกฝังทั้งเป็น... อยู่ใต้ต้นพะยูงใหญ่หลังบ้านนั่น... ใครก็ได้... รับสายที...”* เสียงนั้นขาดหายไปพร้อมกับไฟสถานะสีแดงบนตัวเครื่องที่กะพริบถี่รัวระรัวราวกับหัวใจที่กำลังจะระเบิด ผกานิ่งง้ำไปชั่วขณะ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ต้นพะยูงใหญ่หลังบ้านที่ว่า... มันคือเขตที่ดินแปลงติดกันซึ่งปัจจุบันอยู่ในการครอบครองของป้าสมร! ทว่า ก่อนที่ผกาจะได้เอ่ยปากวิเคราะห์สถานการณ์อะไรร่วมกับสามี จู่ๆ หน้าต่างกระจกบานเดิมก็ถูกกระแทกอย่างแรงจากภายนอกด้วยแรงมหาศาล จนกระจกแตกกระจายส่งเสียงดังเพล้ง! เศษกระจกคมกริบร่วงกราวลงมาบนพื้น พร้อมกับเงาดำทะมัดทะแมงของร่างไร้วิญญาณร่างหนึ่งที่พุ่งทะยานเข้ามาภายในห้อง กลิ่นดินเปียกชื้นและซากศพเน่าเฟะตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ดวงตาสีขาวขุ่นไร้แววชีวิตจ้องเขม็งมาที่ผกาและศรุตด้วยความอาฆาตมาดร้าย พร้อมกับรอยยิ้มฉีกกว้างถึงใบหน้า! หมอผีวัยรุ่นขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความสยองขวัญปนความแสบสันนี้ด้วยกันนะครับ