ทำไมต้องหึงพี่ด้วยล่ะ

"งั้นพี่สิงห์ก็ไปคุยกับน้องน้ำหวานเขาให้สนุกเลยสิครับ ไม่ต้องมานั่งตอบแชตผมหรอก เดี๋ยวเสียเวลาจีบสาว" เสียงกระแทกแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้ในร้านประจำดัง ‘ปึก’ จนน้ำสีเข้มกระฉอกออกมาเล็กน้อย ต้นหนาวพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ด้วยความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ถูก สายตาจ้องเขม็งไปที่หน้าจอโทรศัพท์ของพี่ชายข้างห้องที่วางอยู่บนโต๊ะ ซึ่งเพิ่งจะแจ้งเตือนชื่อ ‘น้ำหวาน บัญชี’ เด้งขึ้นมาหรา สิงห์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากหนาเหยียดยิ้มกวนประสาทตามสไตล์ถนัด เขาไม่ได้ดูตกใจกับท่าทีฟึดฟัดของรุ่นน้องเลยแม้แต่น้อย กลับกัน เขากลับวางโทรศัพท์ลงแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้พลางจ้องมองคนตรงข้ามด้วยแววตาพราวระยับ "หึงเหรอครับ?" "ใครหึง! ผมแค่รำคาญที่พี่เอาแต่คุยเรื่องคนอื่น ทั้งที่บอกว่าจะมาปรึกษาเรื่องงานที่ไซงานไม่ใช่หรือไง!" ต้นหนาวสวนกลับทันควัน หน้าเริ่มขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ "เรื่องงานน่ะจบไปตั้งนานแล้วครับ แต่ที่คุยกับน้องเขาเนี่ย... พอดีเขามาปรึกษาเรื่องโปรเจกต์จบ เห็นว่าพี่เป็นคนเก่ง คนหล่อ ก็เลยอยากได้คำแนะนำไง" สิงห์พูดยืดอกอย่างภูมิใจ พร้อมกับแกล้งเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชตโชว์ให้เห็นผ่านๆ "อ๋อ... เมื่อกี้เขาเพิ่งส่งสติกเกอร์รูปหัวใจมาด้วยนะ สงสัยจะขอบคุณที่พี่ช่วยแก้สมการให้มั้ง" ต้นหนาวเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความรู้สึกเหมือนมีน้ำมันราดลงบนกองไฟที่กำลังมอดไหม้อยู่ในอก เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องมานั่งหัวเสียกับอีแค่สติกเกอร์หัวใจของคนอื่น แต่ไอ้ท่าทางนิ่งๆ ยั่วประสาทของสิงห์เนี่ยสิที่มันน่าจับมาเขย่าให้หัวสั่นนัก "งั้นก็ไปคบกันเลยสิครับ จะได้ไม่ต้องเสียเวลามาสอนน้องเขาบ่อยๆ" "โห... แรงจัง" สิงห์หัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของต้นหนาว "ทำไมวันนี้ปากคอเราะร้ายจังครับหืม? ไปกินรังแตนที่ไหนมา หรือว่าที่ประชดเนี่ย... เพราะอยากให้พี่สนใจแค่คนเดียว?" "หลงตัวเอง!" "ไม่ได้หลงนะ แค่ประเมินจากสถานการณ์" สิงห์โน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวที่ต้นหนาวคุ้นเคยขยับเข้ามาใกล้จนแทบจะกลั้นหายใจ "ถ้าไม่หึง ทำไมต้องทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้แบบนั้นล่ะครับ? ไหนบอกพี่ซิ" ต้นหนาวชะงักไป คำว่า ‘ร้องไห้’ ทำเอาเขารู้สึกเหมือนโดนจี้จุด เขาพยายามเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคมคู่นั้น แต่สิงห์ก็ไม่ยอมปล่อยให้เขารอดไปง่ายๆ มือหนาเอื้อมมาจับปลายคางของเขาเบาๆ บังคับให้หันกลับมาสบตากัน "ปล่อยนะครับพี่สิงห์ คนมองกันหมดแล้ว" "ให้เขามองไปสิครับ พี่อยากให้เขารู้ว่าคนที่พี่จีบอยู่เนี่ย... ขี้หึงขนาดไหน" บรรยากาศรอบข้างที่เคยเสียงดังวุ่นวายกลับเงียบงันไปในความรู้สึกของต้นหนาว หัวใจของเขาเต้นรัวแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน สิงห์ไม่ใช่คนประเภทที่มานั่งหยอดเล่นๆ แล้วผ่านไป แต่ทุกคำพูด ทุกสัมผัส มันดูจริงจังจนน่ากลัว... น่ากลัวว่าถ้าเขายอมใจอ่อนแล้ว จะไม่มีทางถอยหลังกลับได้อีก "พี่สิงห์..." ต้นหนาวเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยเสียงที่เบาหวิว ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเหลือเพียงความสับสน "ว่าไงครับ?" "พี่ไปคุยกับใครก็ได้... แต่ห้ามลืมสัญญานะ ว่าพี่บอกว่าพี่น่ะ..." สิงห์ไม่ได้ปล่อยให้ประโยคของต้นหนาวจบลง เขากดหน้าจอโทรศัพท์เปิดแอปพลิเคชันส่งข้อความขึ้นมาอีกครั้ง แล้วยื่นหน้าจอที่พิมพ์ค้างไว้นั่นมาตรงหน้าต้นหนาว ก่อนจะกดปุ่ม ‘ส่ง’ อย่างรวดเร็ว "พี่ไม่ได้ลืมครับ และพี่ก็ไม่เคยคิดจะคุยกับใครนอกจากเรา" เสียงแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นที่หน้าจอโทรศัพท์ของต้นหนาวที่วางอยู่ข้างๆ ทันที ต้นหนาวก้มลงมองหน้าจอตัวเองด้วยความสั่นเทา ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความที่เพิ่งส่งมาจากเบอร์ของพี่ข้างห้องสุดกวนประสาท *‘พี่รู้ว่าเราเห็นที่พี่คุยกับคนอื่น แต่ขอยืนยันอีกครั้งนะว่าที่พี่ทำไปทั้งหมด... ก็แค่จะดูว่าเราจะหึงพี่มากแค่ไหน เพราะถ้าหึงแสดงว่าที่พี่จีบมาตั้งนานน่ะ... ไม่เสียเปล่าใช่ไหมครับ?’* ยังไม่ทันที่ต้นหนาวจะได้พิมพ์ตอบ สิงห์ก็กดโทรออกหาเขาเบอร์เดิมซ้ำๆ สลับกับเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ดังระงมไปทั่วโต๊ะ ขณะที่ต้นหนาวกำลังจะกดปฏิเสธสายเพราะความประหม่า นิ้วมือดันพลาดไปกดปุ่ม ‘รับสาย’ เข้าอย่างจัง "ฮัลโหล..." เสียงสั่นๆ ของต้นหนาวดังลอดออกไป ทว่าคนที่อยู่ปลายสายกลับไม่ได้พูดอะไร นอกจากเสียงลมหายใจแผ่วๆ และเสียงประตูร้านที่เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนที่เดินตรงมาที่โต๊ะของพวกเขา... คนที่ทำให้มือของสิงห์ที่ถือโทรศัพท์อยู่สั่นไหวไปชั่วขณะ "พี่สิงห์... มีคนมาหาพี่ที่โต๊ะ... แล้วเขาก็..." ต้นหนาวพูดค้างไว้แค่นั้นเมื่อเห็นว่า ‘คนมาใหม่’ คือใคร สิงห์หน้าซีดลงทันทีที่เห็นร่างสูงโปร่งในชุดทำงานที่เพิ่งเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างโต๊ะ "แม่ครับ? มาที่นี่ได้ยังไง?" คำว่า ‘แม่’ ทำเอาต้นหนาวตัวชาวาบ ความลับที่เคยคิดว่าเป็นแค่เรื่องเล่นๆ ของพี่ข้างห้อง กลับกลายเป็นปมที่ซับซ้อนกว่าที่เขาเคยคิดไว้หลายเท่าตัว ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเจ้าเด็กปากแข็งกับพี่ชายจอมกวนนะครับ หวังว่าทุกคนจะหลงรักตอนนี้นะครับ สายลมแผ่วเบา