วินาทีที่ความจริงปรากฏ

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของต้นหนาวสั่นเตือนข้อความเข้าติดต่อกันสามครั้งติด จนนิ้วเรียวที่กำลังจะกดบล็อกเบอร์ของรุ่นพี่วิศวะตัวแสบต้องชะงักค้างกลางอากาศ หัวใจของนักศึกษาคณะบริหารเต้นโครมครามจนแทบจะกระンเด็นออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความโกรธขึงที่อีกฝ่ายชอบตามตื๊อตามหยอดเหมือนทุกที แต่เป็นเพราะประโยคยาวเหยียดที่เพื่อนสนิทอย่าง ‘ยัยมะลิ’ เพิ่งส่งต่อหลักฐานชิ้นโบว์แดงมาให้ดูต่างหาก *(ยัยมะลิ: แกดูนี่! น이รูปที่ฉันบังเอิญไปได้มาจากกลุ่มลับของพวกวิศวะปีสี่... พี่สิงห์มันไม่เคยคิดจะจีบใครเล่นๆ เลยเว้ยแก)* รูปภาพในแชตคือหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดสมุดบันทึกข้อความ (Notepad) ทิ้งไว้ ชื่อไฟล์สะดุดตาว่า *'แผนปฏิบัติการคว้าหัวใจเด็กบริหาร (ฉบับห้ามโป๊ะแตก)'* ด้านล่างเต็มไปด้วยลายมือยึกยือแต่เป็นระเบียบของสิงห์ ที่แจก2แจกแจงพฤติกรรมของต้นหนาวไว้อย่างละเอียดละออ ทั้งของโปรดที่ต้องซื้อมาวางไว้หน้าห้อง, เวลาตื่นนอนที่ต้องคอยส่งข้อความปลุก, ไปจนถึงเหตุผลที่ต้องทำตัวกวนประสาททุกวัน เพราะอยากเห็นคนปากจัดหน้าแดงเวลาโมโห "ไอ้... ไอ้พี่บ้า..." ต้นหนาวพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าร้อนผ่าวลามเลียไปถึงใบหู สมองขาวโพลนจนคิดคำด่าไม่ออก ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่นาทีพึงมี เหตุการณ์ในห้องนั่งเล่นหอพักกำลังดำเนินไปอย่างระทึกขวัญ สิงห์เพิ่งเดินถือถุงขนมเค้กมะพร้าวอ่อนเจ้าโปรดเข้ามาทำหน้ามึนตึงใส่เหมือนทุกวันตามประสาคนกวนประสาท "อ่ะ ซื้อมาฝาก กินซะ หน้าตาบูดเป็นตูดหม้อทอดดั้งเดิมอีกแล้วนะเรา" เสียงทุ้มติดจะขี้เล่นเอ่ยขึ้น พร้อมกับวางกล่องขนมลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า ต้นหนาวที่กำลังนั่งกอดอกหน้าบึ้งตึงอยู่บนโซฟา สะบัดหน้าหนีทันทีด้วยความหมั่นไส้ระคนเขินอายที่ยังตั้งรับไม่ทัน "ไม่ต้องมาทำดีเลยครับพี่! ผมไม่ได้อยากกิน แล้วก็เลิกเอาของพวกนี้มาล่อผมสักที ผมไม่ใช่แมวนะเว้ย!" "อ้าว ไม่ใช่แมวเหรอ? เห็นชอบทำเสียงขู่ฟ่อๆ แถมเวลาโดนลูบหัวทีไรก็เคลิ้มทุกที" สิงห์ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีเข้มพราวระยับด้วยประกายความเอ็นดูที่เจ้าตัวมักจะซ่อนไว้ใต้มาดกวนๆ เสมอ "ผมไม่ได้เคลิ้ม! ผมแค่... รำคาญ!" ต้นหนาวเถียงเสียงดังลั่น พยายามซ่อนใบแดงก่ำของตัวเองด้วยการคว้าหมอนอิงมาปิดหน้า "แล้วก็เลิกมาวนเวียนแถวห้องผมสักที คนเขาจะอ่านหนังสือสอบ!" "ให้อยู่ใกล้ไม่ได้เหรอ... ใจคอไม่ดีเหรอครับ" เสียงทุ้มทอดนุ่มลงอย่างกะทันหัน จนคนฟังถึงกับชะงัก สิงห์ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกครั้ง ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าโซฟาที่ต้นหนาวนั่งอยู่ มือหนาสongเอื้อมขึ้นมาดึงหมอนอิงออกจากใบหน้าร้อนผ่าวของรุ่นน้องอย่างเบามือ สายตาที่มองตรงมาเต็มไปด้วยความจริงจังและความรู้สึกที่เก็บงำมานานแรมปี จนคนใจแข็งอย่างต้นหนาวต้องหลบตา "พี่..." ต้นหนาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจกระหน่ำเต้นรัวยิ่งกว่ากลองเพล "พี่พูดบ้าอะไรเนี่ย ถอยไปเลยนะ" "พี่ไม่ได้พูดเล่นนะหนาว" สิงห์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนรับรู้ได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของกันและกัน "ตลอดเวลาที่ผ่านมา... พี่ไม่เคยคิดจะมองใคร ไม่เคยคิดจะจีบใครเล่นๆ อย่างที่ใครเขาพูดกันเลยสักคนเดียว" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ เสียงแอร์ตัวเก่าส่งเสียงหึ่งเบาๆ แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ต้นหนาวสมองตื้อตันไปหมด คำด่า คำโวยวายที่เตรียมไว้หายวับไปกับตา เมื่อเจอดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความจริงใจพุ่งตรงมาอย่างไร้เกราะป้องกัน "แล้ว... แล้วทำไมพี่ต้องทำตัวกวนประสาทใส่ผมตลอดด้วยล่ะ" ต้นหนาวเค้นเสียงถามออกไปเบาหวิว มือบางกำชายเสื้อตัวเองแน่นจนยับยู่ยี่ "ก็เพราะถ้าไม่กวน... เด็กแถวนี้คงไม่ยอมหันมามองพี่เลยน่ะสิครับ" สิงห์ยิ้มอ่อนโยน มือหนาถือวิสาสะเอื้อมไปกุมมือเรียวที่กำลังสั่นน้อยๆ ของต้นหนาวไว้แน่น "รู้ตัวไหม... ว่าทุกครั้งที่เราทำหน้ายุ่งใส่พี่ มันน่ารักจนพี่แทบจะอดใจไม่ไหวทุกที" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่เป็นความเงียบที่อบอวลไปด้วยไอร้อนและความหวานละมุนที่ไหลซึมเข้าสู่ก้นบึ้งของหัวใจ ต้นหนาวเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะพ่ายแพ้ให้กับผู้ชายคนนี้อย่างราบคาบ ความจริงที่เพิ่งได้รับรู้ประกอบกับหลักฐานในโทรศัพท์ ทำให้กำแพงความเย่อหยองทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา "พี่มัน... เจ้าเล่ห์ที่สุด" ต้นหนาวพึมพำเสียงสั่น ใบหน้าแดงก่ำก้มมองพื้นหนีสายตาพราวเสน่ห์คู่นั้น "แต่ก็รักคนเจ้าเล่ห์คนนี้ใช่ไหมล่ะครับ?" สิงห์ยิ้มกริ่ม ขยับเข้าไปกระซิบข้างใบหูขาวสะอาดด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ไปทั้งตัว ก่อนที่ต้นหนาวจะได้อ้าปากเถียงหรือสะบัดมือหนีแก้เขิน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ ก๊อก ก๊อก! ตามด้วยเสียงโวยวายคุ้นเคยของยัยมะลิที่ตะโกนทะลุประตูห้องเข้ามา "ไอ้หนาว! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าแกอยู่ในนั้น! ไหนวะไอ้พี่สิงห์แผนสูงคนนั้น อยู่หน้าระเบียงเหรอ เดี๋ยวฉันช่วยสกัดกั้นให้!" สิงห์ถอนหายใจยาวด้วยความเสียดายเบาๆ ขณะที่ต้นหนาวสะดุ้งสุดตัว รีบดึงมือกลับแล้วผลอกตัวลุกขึ้นยืนหน้าตาตื่น ลืมความเขินอายเมื่อครู่ไปชั่วขณะ "ตายละ... ยัยมะลิมาได้ยังไงเนี่ย!" ต้นหนาวหน้าซีดเผือด หันซ้ายหันขวาลนลาน แต่ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้ตั้งตัว ประตูห้องที่ไม่ได้ล็อกสนิทก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามา พร้อมกับร่างของยัยมะลิที่พุ่งพรวดเข้ามาในห้องพร้อมโทรศัพท์มือถือที่เปิดกล้องค้างไว้ และเสียงอุทานลั่นห้องด้วยความตกใจปนตื่นเต้น "อุ๊ย! ฉันขัดจังหวะอะไรพวกแกหรือเปล่าเนี่ย... แหม หน้าแดงกันทั้งคู่เลยนะจ๊ะ!" แล้วพบกันในตอนต่อไปครับ!