คำกวนประสาทที่แฝงไปด้วยความห่วงใย

“พี่สิงห์! จะบ้าหรือไง ถอยไปนะ บอกว่าให้ถอยไปไงเล่า!” เสียงแหลมใสของต้นหนาวตวาดลั่นโถงทางเดินคอนโด แต่คนตัวสูงใหญ่ที่ยืนพิงกรอบประตูห้องของเธอกลับทำเพียงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ใบหน้าหล่อกวนประสาทนั้นประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ทำเอาคนมองอย่างเธอแทบอยากจะคว้าแจกันข้างทางมาฟาดเข้าให้สักที “ถอยไม่ได้หรอกครับ ประตูห้องนี้มันมีอาถรรพ์ ถ้าพี่ไม่อยู่เฝ้า เดี๋ยวไอ้หนุ่มวิศวะห้องสามศูนย์สองมันจะมาด้อมๆ มองๆ แถวนี้เอาได้” สิงห์ตอบด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ ท่าทางสบายอารมณ์ขัดกับสถานการณ์ที่ต้นหนาวกำลังรีบจัดกระเป๋าเตรียมตัวออกไปข้างนอกกับเพื่อน “ใครจะมา! ไม่มีใครทั้งนั้นแหละ พี่สิงห์นั่นแหละตัวดี ชอบทำตัวเป็นรปภ. ผีดิบตามหลอกหลอนหนูอยู่ได้” “รปภ. ผีดิบ? หืม... เรียกซะดูดีเลยนะ” สิงห์หัวเราะในลำคอ ก่อนจะขยับตัวเข้ามาประชิดจนต้นหนาวต้องถอยกรูดไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน “แต่บอกไว้ก่อนนะ ชุดที่ใส่ไปเนี่ย... สั้นไปไหมครับ หรือว่าตั้งใจจะให้ไอ้พวกนั้นมันมองขาขาวๆ ของเราจนตาค้าง” ต้นหนาวก้มลงมองกระโปรงทรงเอเหนือเข่าของตัวเองด้วยความฉุนเฉียว “มันก็แฟชั่นปกติไหม! พี่สิงห์ อย่ามาทำตัวเป็นพ่อคนที่สองนะ หนูไม่ชอบ!” “พี่ไม่ได้เป็นพ่อครับ พี่เป็น ‘พี่ข้างห้อง’ ที่หวังดี” สิงห์เน้นคำว่าพี่ข้างห้องจนคนฟังต้องเม้มปากแน่น “อีกอย่าง ไอ้ผู้ชายที่ชื่อ ‘พีท’ อะไรนั่นน่ะ มันสายตาเจ้าชู้ พี่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่ามันจ้องจะเคลมเราชัดๆ ถ้าหนูยังขืนไปกับมัน พี่คงต้องทิ้งห่วง... เอ้ย ทิ้งการเรียนมานั่งเฝ้าหน้าห้องเราทั้งคืนแล้วล่ะ” “ก็ลองดูสิ ถ้ากล้าทำแบบนั้น หนูจะแจ้งนิติฯ ว่ามีคนโรคจิตมาคุกคาม!” “แจ้งเลยครับ พี่จะบอกนิติฯ ว่าที่คุกคามเนี่ย เพราะเจ้าของห้องน่ารักจนใจคอไม่ดี” สิงห์โน้มตัวลงมา ใบหน้าอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายแดดของชายหนุ่มเล่นเอาหัวใจคนตัวเล็กสั่นไหวจนแทบควบคุมไม่ได้ ต้นหนาวเบือนหน้าหนี หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองชุด เธอกำสายกระเป๋าแน่น “เลิกพูดจาเพ้อเจ้อได้แล้ว หนูจะไปสายแล้วเนี่ย” “ถ้าจะไปจริงๆ...” สิงห์เอื้อมมือไปคว้าแขนเสื้อของเธอไว้เบาๆ ท่าทีเล่นทีจริงเมื่อครู่หายวับไป แทนที่ด้วยสายตาจริงจังที่ดูอบอุ่นอย่างประหลาด “ก็ไปได้นะ แต่ต้องส่งโลเคชันมาให้พี่ทุกชั่วโมง แล้วถ้าไอ้พีทมันทำท่ารุ่มร่ามเกินงาม... โทรหาพี่ทันที เข้าใจไหมครับ” ต้นหนาวนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง สบตากับดวงตาคมคู่นั้นที่กำลังสะท้อนภาพความสับสนในใจของเธอออกมา สิงห์ไม่ใช่แค่คนกวนประสาทที่ชอบตามตื้อ แต่ทุกการกระทำของเขามักจะแฝงความห่วงใยที่ทำให้เธอปฏิเสธไม่ได้เลยสักครั้ง “ทำไมต้องทำขนาดนี้ด้วย...” เธอพึมพำเสียงแผ่ว “ถามแปลก... ก็เพราะพี่ไม่อยากให้ ‘ของหวง’ ของพี่ไปอยู่ในสายตาคนอื่นน่ะสิ” สิงห์ยักไหล่กวนๆ เหมือนเดิม เปลี่ยนโหมดกลับมาเป็นรุ่นพี่ตัวร้ายคนเดิมได้อย่างรวดเร็ว “ของหวงบ้าบออะไร! หนูก็คือหนู ไม่ใช่ของของใคร!” ต้นหนาวรีบเดินเลี่ยงออกมา แต่ก่อนจะเดินพ้นตัวเขา สิงห์ก็เอื้อมมือมาคว้าข้อมือเธอไว้แล้วดึงให้หมุนกลับมาเผชิญหน้ากัน “เออ อีกอย่าง” สิงห์ก้มลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงทุ้มต่ำทำเอาขนลุกซู่ “ถ้าอยากให้พี่หยุดหวง... ก็เลิกทำตัวน่ารักให้พี่ใจสั่นก่อนสิครับ ทำได้ไหม?” ทิ้งให้ต้นหนาวหน้าแดงก่ำยืนค้างอยู่ตรงนั้น ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินฮัมเพลงกลับไปทางห้องตัวเองอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้เธอยืนกำโทรศัพท์ในมือแน่นด้วยความรู้สึกที่เริ่มสั่นคลอน ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทก็ดังขึ้นรัวๆ บนหน้าจอ เป็นข้อความจาก ‘ยัยมะลิ’ เพื่อนสนิทตัวดีที่ส่งรูปภาพบางอย่างมาให้ *‘หนาว! มึงดูนี่ พี่สิงห์แม่งโพสต์สตอรี่รูปมึงตอนเผลอเมื่อกี้! แคปชั่นว่า... “ใครอย่าแตะ ของพี่” พร้อมแท็กชื่อมึงด้วย! มึงชิบหายแล้วเพื่อน!’* ต้นหนาวเบิกตากว้าง รีบกดเข้าแอปพลิเคชันไปดูสตอรี่ของคนข้างห้องแทบไม่ทัน ลมหายใจเธอสะดุดกึกเมื่อเห็นภาพถ่ายของตัวเองที่เผลอทำหน้ามุ่ยตอนที่เขากำลังแกล้ง และแคปชั่นที่ปรากฏอยู่ตรงนั้นมันชัดเจนจนไม่มีทางปฏิเสธได้เลยว่านี่คือคำประกาศสงครามกับผู้ชายทุกคนที่คิดจะเข้าใกล้เธอ มือของเธอสั่นจนแทบถือโทรศัพท์ไม่อยู่ ในจังหวะนั้นเอง ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมาจากแชทส่วนตัวของสิงห์ *‘อย่าพยายามลบสตอรี่พี่เลยนะครับ... เพราะถ้าลบ พี่จะไปยืนสารภาพรักหน้าคณะเราเดี๋ยวนี้แหละ’* หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรงเมื่อเห็นเขาส่งสติกเกอร์รูปหมาตัวเล็กๆ กำลังถือดอกไม้มาให้ สายลมแผ่วเบาหวังว่าทุกท่านจะมีความสุขและอมยิ้มไปกับความวุ่นวายของพี่สิงห์และน้องต้นหนาวนะครับ