เปิดมิติฟาร์มสวรรค์

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายดินโคลนจากรองเท้าคอมแบทที่ย่ำเข้ามาใหม่คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอับของเรือนไม้เก่าคร่ำคร่า สวี่จวินหาวไม่แม้แต่จะชายตากล่าวทักทายมารดาหรือพี่สะใภ้ที่ยืนหน้าซีดตัวสั่นอยู่มุมห้อง ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวภูเขาคู่นั้นกวาดมองร่างบอบบางที่สะบักสะบอมของภรรยา ซึ่งนอนหายใจรดรินอยู่บนเตียงไม้ไผ่แข็งกระด้าง ร่องรอยเขียวช้ำที่ลำคอระหงและหยาดน้ำตาที่แห้งกรังบนแก้มขาวซีด คือหลักฐานชั้นดีที่ตอกย้ำว่า ตระกูลสวี่ได้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของ ‘ภรรยา’ ที่เขาฝากฝากฝังไว้ก่อนเดินทางไปปฏิบัติภารกิจลับอย่างไร้ความปรานี “พวกท่าน… ทำนางเช่นนี้หรือ?” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนสะท้านไปถึงขั้วหัวใจดังขึ้น มันไม่ใช่คำถาม แต่เป็นการกดดันเชิงพิพากษาที่ทำให้แม่เฒ่าสวี่ถึงกับกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ เฉินกุ้ยฮวาที่ปกติมักมีวาจายียวน กลับหุบปากฉับ ถอยกรูดไปหลบอยู่หลังเสาเรือนด้วยความหวาดกลัวต่อรัศมีอำมหิตของนายทหารหนุ่มผู้ผ่านสมรภูมิรบมาอย่างโชกโชน ไป๋ลี่จูที่นอนพะงาบๆ อยู่บนเตียง ค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก สมองอันปราดเปรื่องของแพทย์ทางเลือกสาขากุมารเวชศาสตร์และเวชศาสตร์ชะลอวัยจากศตวรรษที่ 21 กำลังประมวลผลสถานการณ์รอบตัว ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป เส้นลมปราณติดขัด เลือดลมไม่เดิน หากปล่อยไว้เช่นนี้ เกรงว่านางคงตายตกไปตามยศถาบรรดาศักดิ์ของเจ้าของร่างเดิมก่อนจะได้ลืมตาอ้าปากในยุค 70 นี้เสียด้วยซ้ำ ทันใดนั้น สายตาของนางก็เหลือบไปเห็นสร้อยหยกโบราณเนื้อเนียนละเอียดที่สวมติดตัวมาตั้งแต่ชาติภพก่อน ซึ่งบัดนี้มันกำลังเรืองแสงเรื่อๆ สีเขียวมรกตจางๆ ใต้ร่มผ้าห่มเก่าๆ *ติ๊ง!* เสียงกังวานใสดั่งหยดน้ำกระทบผืนใบบัวดังขึ้นในห้วงความคิด พร้อมกับมิติแปลกประหลาดที่เปิดออกเบื้องหน้า ลี่จูพลันสูดลมหายใจเข้าลึก เมื่อพบว่าจิตของนางถูกดึงดูดเข้ามาสู่พื้นที่กว้างใหญ่ไพศาล เบื้องหน้าคือ ‘ฟาร์มสวรรค์’ ที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยแปลงสมุนไพรล้ำค่า แปลงผักปลอดสารพิษเขียวขจี และถัดไปไม่ไกลคืออาคารทรงโมเดิร์นสูงตระหง่านที่คุ้นตา—ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยสินค้าอุปโภคบริโภค เครื่องมือแพทย์ยุคใหม่ และอาหารการกินนานาชนิดจากโลกอนาคต! นี่คืออาวุธลับ… สวรรค์เมตตาให้นางทะลุมิติมาพร้อมกับคลังสมบัติที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้! ลี่จูรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ทั้งหมด ส่งจิตเข้าไปหยิบฉวย ‘โสมภูเขาป่าอายุนับพันปี’ และ ‘น้ำทิพย์สวรรค์’ ออกมาจากชั้นวางสินค้าในห้างสรรพสินค้ามิติ ท่ามกลางสายตาของสวี่จวินหาวที่กำลังหันมามองพอดิบพอดี มือเรียวบางที่เต็มไปด้วยรอยแผลซ่อนเม็ดยาทิพย์สีทองอร่ามเข้าปากอย่างรวดเร็ว ความร้อนวูบวาบแผ่ซ่านไปทั่วสรรพang จากปลายประสาทสัมผัสสู่กระดูกสันหลัง ร่างกายที่เคยหนาวสะท้านและเจ็บปวดจากการถูกทำร้ายกลับฟื้นคืนพละกำลังอย่างน่าอัศจรรย์ เลือดลมที่เคยติดขัดไหลเวียนสะดวกราวกับมีกระแสน้ำอุ่นโอบอุ้มทุกเซลล์ในร่างกาย ผิวพรรณที่ซีดเซียวกลับเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลขึ้นมาทันตาเห็น ลี่จูสูดหายใจลึกยาว ดวงตากลมโตเป็นประกายเจิดจ้าไร้ซึ่งความอ่อนแอระโหยโรยแรงอีกต่อไป สวี่จวินหาวชะงักงัน นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงระคนโล่งอก เขารีบก้าวเข้าไปประคองร่างที่ลุกขึ้นยืนได้อย่างสง่างามของภรรยา มือหนาอบอุ่นกุมมือเรียวที่เย็นเฉียบเมื่อครู่ไว้มั่น สัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นและพลังชีวิตที่พรั่งพรูออกมาจากตัวนาง “ลี่จู… เจ้า…” สวี่จวินหาวเอ่ยเสียงพร่า เลื่อนสายตาสำรวจใบหน้าของภรรยาที่งดงามหยาดเยิ้มขึ้นผิดหูผิดตา ราวกับนางไม่ใช่หญิงสาวชาวนาที่อ่อนแอคนเดิมอีกต่อไป ลี่จูยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและเยือกเย็นจนคนมองต้องขนลุกซู่ นางตบหลังมือสามีเบาๆ เป็นเชิงบอกให้วางใจ ก่อนจะหันขวับไปมองแม่เฒ่าสวี่และเฉินกุ้ยฮวาที่ยืนตัวสั่นงกด้วยสายตาดุจคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกเมื่อ “ในเมื่อพี่ใหญ่กลับมาแล้ว… ถึงเวลาที่เราต้องมาสะสมบัญชีหนี้แค้นที่พวกมันทำกับฉันทีละรายการแล้วล่ะค่ะ” ลี่จูเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่ทรงพลังและเยียบเย็น ทว่า ในวินาทีที่ลี่จูกำลังจะก้าวเท้าลงจากเตียงเพื่อเริ่มต้นเอาคืนตระกูลตัวร้าย เสียงเคาะประตูรั้วบ้านด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนโหวตเหวกโวยวายของหัวหน้าหมู่บ้านที่มาพร้อมกับกลุ่มคนแปลกหน้าในชุดเจ้าหน้าที่รัฐบาลคอมมิวนิสต์ ซึ่งตะโกนก้องด้วยน้ำเสียงตึงเครียดว่า “สวี่จวินหาว! สะใภ้ใหญ่ลี่จู! พวกเจ้าถูกกล่าวหาว่าซุกซ่อนทรัพย์สินต้องห้ามและค้ากำไรเกินควรจากตลาดมืด จงเปิดประตูให้ตรวจค้นเดี๋ยวนี้!” ไป๋เป่าเปาของแม่ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บสะใจในตอนนี้นะคะ