ข้อตกลงใต้โต๊ะวิศวะ

"ถ้าคะแนนมิดเทอมเทอมนี้ของนายยังติดลบในเรดาร์ความฉิบหาย ฉันกล้าการันตีได้เลยว่าเกียร์บนอกเสื้อตัวนั้น คงได้ถูกริบไปนอนสงบนิ่งอยู่ในห้องปกครองก่อนจะได้ขึ้นปีสองแน่ค่ะ คุณเดือนคณะ" เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุดโซนส่วนตัว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูเด็กที่ลอยวนอยู่ปลายจมูกไม่ได้ทำให้คนที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาเลยสักนิด ตรงกันข้าม... มันกลับกระตุ้นให้เส้นเลือดขมับของคณินกระตุกยิบๆ อย่างน่าหงุดหงิด คินปรายตามองร่างบางที่กำลังนั่งไขว่ห้างพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางสบายอกสบายใจ รัญชน์—นักศึกษาคณะบริหารธุรกิจปีเดียวกันผู้ขึ้นชื่อเรื่องความปากกล้าและไอคิวที่พร้อมจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของทุกคนให้จมดิน กำลังถือเอกสารผลการเรียนของเขาไว้ในมือเรียว เล็บที่ถูกเคลือบด้วยเจลใสสะอาดสะอ้านเคาะลงบนกระดาษ A4 เบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังนับถอยหลังเวลาตายของเขา "เธออยากได้เท่าไหร่ว่ามา" คินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์จ้องมองอีกฝ่ายด้วยความไม่สบอารมณ์ เขากำลังอยู่ในสถานการณ์ที่จนมุมที่สุดในชีวิต ลูกผู้ชายตัวจริงอย่างเขาไม่เคยต้องก้มหัวให้ใคร ยิ่งเป็นไอ้เด็กบริหารหน้าหวานที่เคยมีเรื่องปะทะคารมกันมานับครั้งไม่ถ้วนด้วยแล้ว ยิ่งเป็นเรื่องที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก "ว้าว ใช้คำว่า 'เท่าไหร่' เลยเหรอคะ?" รันเลิกคิ้วเรียวขึ้นอย่างนึกสนุก ดวงตากลมโตแพรวพราวไปด้วยประกายแห่งชัยชนะ รอยยิ้มมุมปากที่จุดขึ้นมานั้นช่างน่าหมั่นไส้เสียจนคินอยากจะเอื้อมมือไปหยิกแก้มเนียนๆ นั่นสักที "คิดว่าเอาเงินมาฟาดหัวฉันแล้วฉันจะยอมเป็นเบ๊ให้นายเหรอ คิน? ฝันไปหรือเปล่า" "รัญชน์!" คินกระแทกเสียงเรียกชื่ออีกฝ่ายลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ขยับตัวโน้มไปข้างหน้าจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่คืบ กลิ่นบุรุษเพศผสมกับน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมกรุ่นปะทะเข้ากับนาสิกของรันจนเจ้าตัวเผลอชะงักไปชั่ววินาที แต่เธอก็ยังคงเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายเห็นเด็ดขาด "อย่ามาเล่นตัวให้มันมากนัก ฉันรู้ว่าเธอก็ต้องการเงินไปใช้หนี้พนันให้พ่อเลี้ยงเธอยังไงล่ะ หรือฉันพูดผิด?" บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบขึ้นมาทันที รอยยิ้มบนใบหน้าของรันเลือนหายไปในพริบตา ดวงตากลมโตแข็งกร้าวขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ความลับที่เธอพยายามปกปิดเอาไว้ถูกขุดขึ้นมาขู่หน้าตาเฉย ร่างบางเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือที่ถือเอกสารกำเข้าหากันจนกระดาษยับยู่ยี่ "นาย..." รันเค้นเสียงสั่นพร่าด้วยความโกรธ เธอกำลังจะพ่นคำด่าทอสารพัดใส่หน้าคนตรงหน้า แต่คินกลับไวกว่า เขายื่นมือหนาไปทาบลงบนกระดาษแผ่นนั้น กดมันตรึงไว้กับโต๊ะไม้สีเข้ม ดวงตาคมกริบมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ สื่อความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าที่ใครจะคาดเดา "เรามาทำข้อตกลงกัน..." น้ำเสียงของคินทุ้มต่ำลง นุ่มนวลขึ้นอย่างประหลาดจนรันเผลอใจกระตุก "เธอมาเป็นติวเตอร์ส่วนตัวให้ฉัน ติวจนกว่าฉันจะสอบผ่านวิชาแคลคูลัสและกลศาสตร์วิศวกรรมได้คะแนนระดับ A ส่วนฉัน..." คินเว้นจังหวะไปนิด ปลายจมูกโด่งรั้นแทบจะชนกับปลายจมูกของเธออยู่รอมร่อเพราะความใกล้ชิดที่ลดลงเรื่อยๆ จนรันต้องเอนหลังหนีตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว "...ฉันจะจ่ายให้เธอเดือนละสามหมื่น พร้อมทั้งเคลียร์หนี้ก้อนนั้นให้เธอทั้งหมดภายในวันนี้ แบบที่พ่อเลี้ยงเธอจะไม่กล้าโผล่หัวมารังแกเธออีกเลย... สนใจข้อเสนอของ 'วิศวะร้าย' คนนี้หน่อยไหมล่ะครับคนสวย" คำว่า 'ครับ' ที่ถูกเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและแววตาราวกับเสือร้ายที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ ทำให้หัวใจของรันเต้นรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เธอรู้ดีว่านี่คือกับดัก... กับดักที่อันตรายที่สุดในชีวิตนักศึกษาปีสองของเธอ แต่ข้อเสนอของเขามันหอมหวานเกินกว่าจะปฏิเสธได้ลงคอ รันสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอยกยิ้มมุมปากกลับคืนมาได้ทันท่วงที ก่อนจะเอื้อมมือไปผลักอกแกร่งของคินให้ออกห่างอย่างไม่เกรงกลัว "สามหมื่นยังน้อยไปสำหรับค่าเสียเวลาที่ต้องมานั่งปั้นควายให้เป็นคนค่ะ... ขอห้าหมื่น บวกกับค่ากาแฟพรีเมียมทุกวันในระหว่างที่ติว ถ้าตกลงตามนี้... ฉันจะยอมก้มหัวเซ็นสัญญาตกเป็นทาสของนายสักเดือนก็ย่อมได้" คินแค่นหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เขายืดตัวกลับมานั่งพิงพนักเก้าอี้ตามเดิม ดวงตาพินิจพิจารณาร่างบางตรงหน้าด้วยความรู้สึกทึ่งปนมันเขี้ยว ยัยตัวแสบคนนี้ไม่เคยทำให้เขาผิดหวังจริงๆ ปากเก่ง ทันคน และกล้าต่อรองกับเดือนคณะวิศวะแบบเขาได้หน้าตาเฉย สมกับที่เป็นคู่ปรับตัวฉกาจของเขามาตลอดหนึ่งปีเต็ม "ตกลง ตามนั้น" คินเอ่ยรับคำด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หลังเลิกเรียนเจอกันที่ห้องสมุดเดิม ห้ามเบี้ยว ห้ามสาย และที่สำคัญ..." คินจงใจลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวอ้อมโต๊ะมาหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ที่รันนั่งอยู่ มือหนาวางทับลงบนพนักพิงของเธอ กักขังร่างบางไว้ในอ้อมแขนโดยปริยาย รันสะดุ้งสุดตัวเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตื่นตระหนก "...ห้ามมองผู้ชายคนไหนนอกจากฉัน ในเวลาที่เรากำลังติวกันเข้าใจไหมครับ" รันอ้าปากค้างกำลังจะอ้าปากเถียงกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียงสักแอะ ประตูห้องสมุดโซนส่วนตัวที่ควรจะปิดล็อกสนิท กลับถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างสูงโปรดของ 'ธาม' ประธานสโมสรนักศึกษาหนุ่มหล่อเพื่อนสนิทของคิน ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารกองโตในมือ "ไอ้คิน! อาจารย์ฝากเอาชีทสรุปเลคเชอร์วิชา..." ธามชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ภาพของเดือนคณะวิศวะตัวร้ายที่กำลังโน้มตัวคร่อมร่างของประธานสาวคณะบริหารสุดฮอตไว้ในระยะประชิด ชนิดที่ว่าปลายจมูกแทบจะแตะกันอยู่รำไร และก่อนที่คินจะทันได้ถอนตัวออกห่าง รันก็ใช้จังหวะชุลมุนนั้นเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะฟาดเข้าที่อกแกร่งของคินเต็มแรงจนร่างสูงเซถอยหลังไปสองก้าว ดวงตากลมโตของรันวาวโรจน์ด้วยความเขินอายที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา เธอกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดกระโปรงนักศึกษาให้เข้าที่แล้วเชิดหน้าใส่วิศวะหนุ่มที่กำลังยืนลูบอกป้อยๆ "ดีลของเราเริ่มต้นพรุ่งนี้เช้าค่ะ คุณคณิน... ส่วนตอนนี้ รบกวนช่วยถอยห่างจากพื้นที่ส่วนตัวของฉันด้วย ไม่งั้นฉันอาจจะเปลี่ยนใจไปฟ้องอธิการบดีว่าคุณพยายามลวนลามนักศึกษาต่างคณะ!" พูดจบ รันก็สะบัดหน้าพรืดเดินสวนทางกับธามออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้คินยืนมองตามแผ่นหลังบางด้วยรอยยิ้มมุมปากที่กว้างขึ้นเรื่อยๆ จนเพื่อนสนิทอย่างธามต้องเดินเข้ามาตบไหล่เบาๆ พร้อมกับกระซิบแซว "โห... ไอ้คิน ท่าทางมึงจะเจอของแข็งเข้าให้อย่างจังเลยว่ะงานนี้ นานๆ จะเห็นมึงทำหน้าแบบนี้" คินไม่ตอบอะไร เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ สัมผัสจางๆ ของกลิ่นวานิลลาจากตัวเธอยังคงติดตรึงอยู่ปลายประสาทสัมผัส ดวงตาคมกริบมองตามทิศทางที่ร่างบางเพิ่งเดินลับหายออกไป ประกายความสนุกสนานและแววตาคลั่งรักที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความดิบเถื่อนค่อยๆ ปรากฏชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ทว่า... ในจังหวะนั้นเอง เสียงข้อความแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของคินก็สั่นครืนขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย คินหยิบมันขึ้นมาเปิดดูด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะความคิด แต่พอสายตาคมกริบกวาดมองข้อความบนหน้าจอ ปลายนิ้วที่ถือเครื่องมือสื่อสารอยู่ก็ชะงักค้าง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าหล่อเหลาหายวับไปในพริบตา... แทนที่ด้วยความตกตะลึงและแววตาที่เบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง! *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินและความกวนโอ๊ยของยัยตัวแสบกับตาโบ้คนนี้นะคะ! ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์ให้กำลังใจ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" คนนี้ด้วยนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!*