หมากรุกของราชครู

"หากท่านราชครูต้องการใช้หัวหมากรุกตัวนี้เดินเกม ก็จงระวังให้ดีเถิด เพราะบางครั้งตัวหมากที่ท่านคิดว่าไร้ค่า อาจเป็นฝ่ายกัดกินนิ้วมือของผู้เล่นจนเลือดโชกเสียเอง" ซูเยว่ฉีเอ่ยขึ้นขณะที่มือเรียวบางของนางขยับวางหมากสีดำลงบนตารางไม้ไผ่ เสียงกระทบของหมากดังหนักแน่นในความเงียบงันของห้องทรงอักษร กลิ่นกำยานมวลมหาศาลที่จุดไว้กลับไม่สามารถกลบกลิ่นอายคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาจากภายนอกได้—กลิ่นอายของคดีสังหารขุนนางคลังที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อยามดึก หลี่จวินหานไม่ตอบทันที เขานั่งนิ่งดุจรูปสลัก ใบหน้าเรียบเฉยภายใต้แสงเทียนสลัวที่เต้นระริก ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องอยู่ที่กระดานหมาก แต่ความนัยนั้นราวกับกำลังมองทะลุไปถึงวิญญาณของสตรีเบื้องหน้า "เจ้ามั่นใจนักหรือว่าตนเองเป็นหมาก ไม่ใช่ผู้เล่น?" เขาถามเสียงเรียบ ทว่าแฝงความกดดันมหาศาล "ข้าเป็นเพียงสนมที่ถูกกักบริเวณด้วยข้อหาชู้สาว ท่านราชครูต่างหากที่เป็นผู้กุมชะตาชีวิตของข้าในตอนนี้" นางยิ้มมุมปาก ท่วงท่าไร้ซึ่งความเกรงกลัว "การที่ท่านยอมเสี่ยงหยิบยื่นหลักฐานเท็จในคดีฆาตกรรมขุนนางคลังให้ข้าเพียงเพื่อหวังจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองต่อหน้าฮ่องเต้... นั่นนับเป็นการลงทุนที่คุ้มค่าสำหรับท่าน แต่สำหรับข้านั้น ข้ากำลังเดินอยู่บนคมดาบ" หลี่จวินหานวางหมากสีขาวลงอย่างเนิบช้า กระแทกเสียงเบาๆ "ความบริสุทธิ์ของข้าคือความมั่นคงของแผ่นดิน ส่วนเจ้า... ซูเยว่ฉี เจ้าคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะยืนยันว่าฆาตกรที่แท้จริงไม่ใช่คนของข้า แต่เป็นคนในตระกูลที่เจ้าเคยสาบานว่าจะล้างมลทินให้ต่างหาก" คำพูดนั้นดุจสายฟ้าฟาด ซูเยว่ฉีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นยิ้ม "ท่านช่างถนัดนักในการใช้ความเจ็บปวดของผู้อื่นเป็นเครื่องมือ ท่านรู้เรื่องตระกูลข้ามากแค่ไหนกันเชียว?" "มากพอที่จะรู้ว่าในคืนที่ตระกูลซูถูกกวาดล้าง มีเด็กสาวคนหนึ่งหายตัวไปจากเรือนหลัง พร้อมกับตราประทับลับที่หายไปจากคลังหลวง" ราชครูขยับตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นอายบุรุษสูงศักดิ์กดทับจนนางต้องกลั้นหายใจ "ข้าไม่ได้ต้องการทำร้ายเจ้า แต่ข้าต้องการ ‘คนที่มีความสามารถ’ มาทำในสิ่งที่มือสกปรกของราชครูอย่างข้าทำไม่ได้" "ท่านจะให้ข้าทำอะไร" นางถาม น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นและจริงจัง "เป็นพยานในคดีขุนนางคลัง" เขาเลื่อนแผ่นป้ายไม้จันทน์หอมที่มีอักษรสลักลวดลายประหลาดข้ามกระดานหมากมาให้ "บอกความจริงกับฝ่าบาทว่าเจ้าเห็นคนของอัครมหาเสนาบดีอยู่ในที่เกิดเหตุ ส่วนเรื่องมลทินตระกูลของเจ้า... ข้าจะส่งหลักฐานชิ้นแรกให้เจ้าในวันที่คดีนี้คลี่คลาย" ซูเยว่ฉีจ้องมองแผ่นป้ายนั้น สายตาของนางอ่านเกมออกทันที นี่ไม่ใช่แค่การพิสูจน์ความบริสุทธิ์ แต่มันคือการเปิดฉากสงครามระหว่างขั้วอำนาจ หากนางตกลง นางจะเป็นสนมที่ทรยศต่อตระกูลเพื่อไต่เต้า หรืออาจจะเป็นจารชนที่ยอมเปิดเผยตัวตนเพื่อแลกกับความจริง นางยื่นมือออกไปหยิบแผ่นป้ายนั้น ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วจะสัมผัส เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์เวรก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ตามมาด้วยเสียงเคาะที่เร่งรีบจนผิดสังเกต "ใต้เท้าขอรับ! มีรับสั่งด่วนจากในวัง... เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" หลี่จวินหานลุกขึ้นยืนทันที เสื้อคลุมตัวยาวพลิ้วไหวตามแรงเคลื่อนไหว เขาหันมาสบตานางชั่วขณะ สายตาคู่นั้นไม่มีความอ่อนโยน แต่มีความหมายแฝงที่นางเข้าใจได้ดี—*เลือกเอาว่าจะเดินเกมนี้ต่อ หรือจะดับสูญไปพร้อมกับความลับของตนเอง* "เปิดประตู" หลี่จวินหานสั่ง ประตูถูกผลักออก องครักษ์ผู้หนึ่งหน้าตาตื่นวิ่งเข้ามาคุกเข่า "ใต้เท้า... พบศพขันทีที่ส่งสาส์นลับของท่านในสวนหลังตำหนักแล้วพะยะค่ะ และที่สำคัญ... ในมือของมันกำ ‘ของสิ่งหนึ่ง’ ไว้ ซึ่งดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ถูกฆ่าโดยพวกขบถ แต่ถูกฆ่าโดยคนในตำหนักนี้เอง!" ราชครูชะงัก ฝ่ามือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำแน่น ซูเยว่ฉีลุกขึ้นยืนช้าๆ แสงเทียนที่มอดลงทำให้เงาของนางทอดยาวทาบทับร่างของหลี่จวินหาน "ดูเหมือนหมากกระดานนี้จะไม่ได้มีแค่เราสองคนที่เล่นอยู่สินะคะ ท่านราชครู" นางกระซิบเสียงแผ่ว พลางขยับเข้าไปใกล้ข้างหูเขา "ดูสิ... ของที่อยู่ในมือขันทีผู้นั้น ข้าเกรงว่ามันจะไม่ใช่หลักฐานที่ท่านวางเอาไว้ แต่เป็นบางอย่างที่แฉความลับ ‘บางอย่าง’ ของตัวท่านเองเข้าแล้ว" เสียงของนางขาดหายไปเมื่อองครักษ์ยื่นห่อผ้าเปื้อนเลือดมาให้ หลี่จวินหานคลี่มันออก ทันใดนั้นใบหน้าที่เคยเรียบเฉยดุจหินผากลับถอดสี ดวงตาคมคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าสิ่งที่ขันทีคนนั้นกำไว้คือ... ปิ่นปักผมหยกที่สลักชื่อ ‘ซูเยว่ฉี’ ซึ่งนางควรจะทำหายไปตั้งแต่วันที่เข้าวัง! ไป๋เหลียนฮวาหวังว่าเรื่องราวที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ นี้จะทำให้ท่านรี้ดติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะคะ