กลิ่นเลือดในตำหนักเย็น

กลิ่นคาวสนิมเหล็กที่อบอวลอยู่ในอากาศนั้นช่างเด่นชัดกว่ากลิ่นธูปไม้กฤษณาที่มอดไหม้อยู่ในกระถางทองเหลืองเสียอีก ซูเยว่ฉีขยับปลายเท้าผ่านความมืดมิดของตำหนักเย็นที่ถูกทิ้งร้างมานานนับปี เสียงฝีเท้าของนางแผ่วเบาราวกับแมวป่าที่ไร้ร่องรอย ทว่าจังหวะหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอกกลับสวนทางกับความเยือกเย็นของปลายนิ้ว นางไม่ได้มาที่นี่เพื่อเสพสุข แต่มาเพื่อค้นหา ‘ร่องรอย’ ที่ใครบางคนจงใจทิ้งไว้เบื้องหลัง แสงจันทร์เสี้ยวสาดส่องผ่านรอยแยกของหน้าต่างไม้ผุพัง เผยให้เห็นเส้นทางสู่ห้องลับใต้ฐานพระพุทธรูปองค์เก่า ซูเยว่ฉีหยุดยืนนิ่ง สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะชีพจร เมื่อประตูกลถูกเปิดออก เสียงกลไกเฟืองเหล็กที่เสียดสีกันดังก้องไปทั่วความเงียบสงัด มันเป็นเสียงที่บาดลึกโสตประสาทอย่างประหลาด ทว่า... กลิ่นคาวเลือดกลับรุนแรงขึ้นเป็นทวีคูณ เมื่อตะเกียงน้ำมันในมือถูกยกขึ้นสูง แสงสีนวลที่สั่นไหวได้เผยภาพที่ทำให้นางต้องหยุดชะงัก ร่างของบุรุษผู้หนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นหินเย็นเยียบ อาภรณ์สีเหลืองทองปักลายมังกรห้าเล็บที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดเข้มข้นนั้นคือหลักฐานชี้ชัดว่าเขาคือใคร รัชทายาท... ผู้ซึ่งควรจะอยู่ในการอารักขาขององครักษ์นับร้อย กลับมาสิ้นลมอยู่ในห้องลับที่ไม่มีใครล่วงรู้ "เจ้ามาสายไปเพียงครึ่งกั๊ก" สุ้มเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสคลื่นดังขึ้นจากมุมมืด ซูเยว่ฉีไม่หันไปมองในทันที นางยังคงจ้องมองศพเบื้องหน้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก มุมปากของนางกระตุกยิ้มบางๆ อย่างเหยียดหยาม "ราชครูหลี่... ท่านมักจะปรากฏตัวในเวลาที่คนอื่นควรจะกลายเป็นแพะรับบาปเสมอสินะคะ" หลี่จวินหานก้าวออกมาจากเงามืด เรือนร่างสูงสง่าในชุดขุนนางสีน้ำเงินเข้มขัดกับบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัว ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขากวาดมองนางตั้งแต่ปลายเท้าจรดศีรษะ ก่อนจะหยุดลงที่รอยเลือดเปื้อนที่ชายกระโปรงของนางเพียงจุดเล็กๆ "ข้าเพียงแค่มาตรวจสอบความเรียบร้อยของ 'หมาก' ที่หลุดออกจากกระดาน" เขาเอ่ยพลางก้าวเข้ามาใกล้ระยะห่างที่อันตราย กลิ่นหอมจางๆ ของไม้สนหิมะที่ติดตัวเขามันช่างน่ารังเกียจในสายตานาง "แต่ดูเหมือนว่าเจ้าจะกลายเป็นหมากตัวที่เผลอเดินพลาดไปในตาที่อันตรายที่สุดเสียแล้ว" ซูเยว่ฉีหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา แววตาของนางนิ่งสงบ ทว่าในความสงบนั้นมีความคมกริบของคมมีดที่ซ่อนไว้ "ถ้าข้าเป็นคนฆ่าเขาจริงๆ ข้าคงไม่โง่พอที่จะยืนรอให้ราชครูผู้ทรงธรรมมาพบตัวในที่เกิดเหตุหรอกค่ะ หรือว่าท่านเองที่ต้องการให้ข้าเป็นผู้รับผิดชอบต่อความล้มเหลวในการปกป้องรัชทายาทครั้งนี้?" หลี่จวินหานไม่ได้ตอบในทันที เขาใช้สายตาสำรวจร่องรอยรอบๆ ห้องอย่างผู้ที่ควบคุมสถานการณ์ได้เบ็ดเสร็จ "ความจริงไม่ได้สำคัญเท่ากับสิ่งที่คนทั้งวังหลวงจะมองเห็น เจ้าคิดว่าใครจะเชื่อคำพูดของสนมที่ไม่มีแม้แต่ความโปรดปราน เมื่อนางถูกพบอยู่ในห้องลับพร้อมกับศพขององค์รัชทายาท?" เขาก้มตัวลงต่ำ กระซิบข้างหูของนาง น้ำเสียงนั้นแผ่วเบาทว่าเต็มไปด้วยแรงกดดันที่บีบคั้นหัวใจ "เจ้ามีเวลาเพียงชั่วธูปหมดดอก ก่อนที่องครักษ์จะพังประตูเข้ามา... เจ้าจะเลือกสารภาพ หรือจะให้ข้าเป็นคนจัดการเจ้าในฐานะฆาตกรเสียเอง?" ซูเยว่ฉีเงยหน้าขึ้น สบประสานสายตากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว นางยื่นมือเข้าไปในแขนเสื้อ คว้าหยิบเอาของชิ้นหนึ่งออกมา—มันไม่ใช่มีดสั้น แต่เป็นตราประทับลับที่มีรอยร้าว ซึ่งเป็นของรัชทายาทที่นางแอบฉวยมาก่อนหน้านี้เพียงเสี้ยววินาทีที่เขาเผลอ "ท่านราชครู... ถ้าข้าต้องตาย ท่านคิดหรือว่าความลับเรื่องที่รัชทายาทไม่ได้ตายด้วยฝีมือข้า แต่ตายเพราะยาพิษที่ท่านเป็นคนจัดหามา จะไม่ถูกแพร่งพรายออกไป?" หลี่จวินหานชะงักไปชั่วครู่ แววตาที่เคยไร้อารมณ์วูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่มากกว่าเดิม ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มองครักษ์พร้อมกับเสียงกระบี่กระทบฝักก็ดังกึกก้องมาจากทางเดินหน้าตำหนักเย็น แสงคบเพลิงสาดส่องเข้ามาจนสว่างจ้าไปทั่วห้อง หลี่จวินหานก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกที่ดูเสแสร้งได้อย่างแนบเนียน เขากระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือกที่สุดเท่าที่นางเคยได้ยิน "เจ้าวางหมากได้ล้ำลึกนัก... แต่เยว่ฉี เจ้าลืมไปอย่างหนึ่ง" เขายื่นมือมาคว้าข้อมือของนางไว้แน่น แล้วพลิกตัวให้นางเข้าไปอยู่ในตำแหน่งที่ดูเหมือนนางกำลังแทงร่างของรัชทายาทพอดีในสายตาของผู้ที่กำลังจะพังประตูเข้ามา "ความตายของรัชทายาทอาจเป็นแผนของข้า แต่การที่เจ้าจะรอดไปจากห้องนี้... ไม่ใช่เรื่องที่ข้าได้วางแผนไว้แต่แรก" ปัง! ประตูห้องลับถูกถล่มพังลงมาพร้อมกับการปรากฏตัวของแม่ทัพหลวงที่มีสีหน้าดุดัน เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะชักกระบี่ออกจากฝักแล้วชี้มาที่ซูเยว่ฉี "จับตัวนางสนมซูเยว่ฉีไว้! ฐานฆ่าสังหารองค์รัชทายาท!" หวังว่าเนื้อหาบทแรกนี้จะทำให้ท่านรี้ดได้สัมผัสถึงความเข้มข้นที่ไป๋เหลียนฮวาตั้งใจรังสรรค์นะคะ แล้วพบกันในตอนถัดไปค่ะ