ตบเท้าทวงศักดิ์ศรีด้วยกลิ่นหอมของโจ๊กสมุนไพร

คราบน้ำตาบนใบหน้าของไป๋ลี่หลินแห้งเหือดลงอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงแววตาดุดั่งคมมีดที่ถูกลับจนขึ้นเงา เมื่อหูของนางแว่วเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังย่างสามขุมเข้ามาใกล้เรือนหลังน้อย ความทรงจำอันเลือนรางแต่ชัดเจนในห้วงสำนึกบอกนางทันทีว่า บุรุษเจ้าของชื่อ "ลู่จวินถิง" กำลังจะก้าวเข้ามาในสถานที่แห่งนี้—สามีตามกฎหมายผู้ถูกส่งตัวไปประจำการยังค่ายทหารชายแดนห่างไกล บุรุษผู้ที่คนในตระกูลลู่ต่างพากันหวาดกลัวและเกรงใจ แต่กลับถูกคนบ้านใหญ่ปั่นหัวจนเข้าใจผิดว่านางเป็นภรรยาเหลวไหลไร้คุณธรรม "หึ... อยากรู้นักว่าในความทรงจำเดิม ร่างนี้หวาดกลัวเขาปานจะ ขาดใจ แต่สำหรับแพทย์หญิงจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดเช่นข้า สามีผู้เย็นชาผู้นี้จะเป็นหอกข้างแคร่ หรือจะเป็นเกราะชั้นดีในการฟาดฟันพวกเปรตไร้ยางอายบ้านนั้นกันแน่" ไป๋ลี่หลินแค่นหัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่หระ นางหมุนตัวสะบัดกายเดินหายเข้าไปในห้องครัวมืดทึบ สภาพภายในแทบไม่ต่างอะไรกับรังหนู มีเพียงหม้อดินเผาบิ่นๆ หนึ่งใบกับแป้งหยาบติดก้นไหที่แทบไม่หลงเหลือคุณค่าทางโภชนาการ ทว่าริมฝีปากอิ่มกลับยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มพราย มือเรียวบางเอื้อมแตะเบาๆ ที่ห้วงมิติโอสถทิพย์ในจิตวิญญาณ ทันใดนั้น แสงสีทองเรืองรองก็วาบขึ้นในความมืด พร้อมกับปรากฏเมล็ดข้าวหอมมะลิชั้นเลิศ โสมป่าร้อยปี และสมุนไพรบำรุงธาตุหยางที่ถูกเก็บรักษาไว้ในสภาพสดใหม่ราวกับเพิ่งเด็ดออกจากต้น นี่คือคลังสมบัติเหนือธรรมชาติที่ติดตัวนางข้ามภพข้ามชาติมา! ซ่า! เสียงน้ำพุวิเศษในมิติถูกตักราดลงบนข้าวสารเนื้อดีจนเกิดเสียงกังวานใส ไป๋ลี่หลินลงมือจัดการล้างข้าวและจัดเตรียมวัตถุดิบด้วยความคล่องแคล่วว่องไว นางเลือกใช้โสมป่าชิ้นงามที่อัดแน่นด้วยพลังปราณธรรมชาติ หั่นเป็นแผ่นบางเฉียบราวดั่งปีกจักจั่น ก่อนจะโยนลงไปเคี่ยวรวมกับข้าวในหม้อดินเผาที่ตั้งอยู่บนเตาถ่านเก่าๆ กลิ่นหอมหวานละมุนของสมุนไพรโบราณและไออุ่นของข้าวใหม่ค่อยๆ พวยพุ่งทะลักผ่านรอยแตกของฝาหม้อ กระจายตัวออกไปสัมผัสสายลมยามสายอย่างไร้การควบคุม ณ เรือนใหญ่ของตระกูลลู่ ซึ่งตั้งอยู่ถัดไปเพียงไม่กี่สตรีด ไป๋ซูเจิน ผู้มีศักดิ์เป็นป้าสะใภ้และคอยจ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อครอบครัวรองอยู่เป็นนิจ กำลังนั่งผึ่งพุงจิบน้ำชาอย่างสบายใจอารมณ์ จู่ๆ จมูกโด่งรั้นของนางก็กระตุกยิก กลิ่นหอมอันแปลกประหลาดแต่ชวนน้ำลายสอจนต่อมรับรสแทบระเบิด ก็ลอยล่องมาตามกระแสลม ปลุกเร้าความอยากอาหารที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นอย่างรุนแรง "กลิ่นอะไรวะ... หอมชะมัด!" ไป๋ซูเจินขมวดคิ้วมุ่น นางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียงดังโคร้ง กวาดสายตามองไปรอบบริเวณบ้านด้วยความฉงน "กลิ่นหอมหวานเยี่ยงนี้ มันไม่ใช่กลิ่นแป้งหยาบต้มน้ำปลาของนังสะใภ้รองแน่ๆ หรือว่านังเด็กนั่นแอบซ่อนเงินไว้แล้วไปซื้อเนื้อสัตว์ดีๆ มาแอบกินคนเดียว!" ความคิดโลภโมโทสันผุดขึ้นมาในหัวสมองของไป๋ซูเจินทันที นางผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สองเท้าก้าวฉับๆ ออกจากเรือนใหญ่ด้วยหมายจะบุกเข้าไปตรวจค้นเรือนหลังน้อย เพื่อแย่งชิงของกินล้ำค่าเหล่านั้นมาเป็นของตนให้จงได้ ตามนิสัยสันดานเดิมที่ไม่เคยเกรงใจใคร ในขณะเดียวกัน ที่หน้าปากทางเข้าหมู่บ้าน ร่างสูงใหญ่ของบุรุษในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม กำลังก้าวเดินเข้ามาด้วยท่าทางองอาจและมั่นคง ลู่จวินถิง—นายทหารหนุ่มผู้มีใบหน้าคมคายราวกับถูกแกะสลักจากหินหยก ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองไปยังเรือนหลังน้อยของตนด้วยความรู้สึกซับซ้อน เขากลับมาจากการปฏิบัติภารกิจลับด้วยบาดแผลฉกรรจ์ที่หัวไหล่และจิตใจที่เหนื่อยล้า ข่าวลือหนาหูจากคนในหมู่บ้านที่คอยส่งจดหมายไปเป่าหูเขาว่าภรรยาชาวบ้านคนนี้ทั้งขี้เกียจและสร้างแต่ความอับอาย ทำให้เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องมาจัดการสะสางปัญหาชีวิตคู่ครั้งนี้ให้เด็ดขาด ทว่า... กลิ่นหอมล้ำลึกที่ลอยมาปะทะนาสิกขณะที่เขากำลังก้าวผ่านรั้วบ้าน กลับทำให้ฝีเท้าอันหนักหน่วงของลู่จวินถิงต้องหยุดชะงักลงโดยอัตโนมัติ กลิ่นนี้... ไม่ใช่กลิ่นอาหารธรรมดา แต่มันมีพลังงานบางอย่างที่ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดจากบาดแผลภายในร่างกายของเขาให้ทุเลาลงได้อย่างน่าอัศจรรย์! ลู่จวินถิงหรี่ตาลงเล็กน้อย ความสงสัยระคนระแวดระวังพุ่งพล่านขึ้นในอก เขาเปลี่ยนทิศทางจากการเดินตรงเข้าเรือนใหญ่ ไปยังเรือนพักของภรรยาที่อยู่ลึกเข้าไปทันที ภายในครัวเล็กๆ ไป๋ลี่หลินยังคงคนโจ๊กสมุนไพรในหม้อด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ นางตักโจ๊กเนื้อเนียนละเอียดสีขาวนวลที่มีไอร้อนคุกกรุ่นส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ใส่ลงในชามกระเบื้องเคลือบเก่าๆ "แค่นี้ก็เพียงพอที่จะฟื้นฟูร่างกายซูบผอมนี่ และเป็นการต้อนรับสามีผู้กลับมาจากสนามรบได้อย่างสมเกียรติแล้วกระมัง" นางพึมพำกับตัวเองเบาๆ ทว่า ก่อนที่นางจะได้ยกชามโจ๊กออกจากเตา เสียงถีบประตูก็พังโครมลงมาอย่างรุนแรง พร้อมกับร่างอ้วนท้วนของไป๋ซูเจินที่พุ่งพรวดเข้ามาในห้องครัวด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโลภ นางกวาดสายตาจ้องมองชามโจ๊กในมือของไป๋ลี่หลินราวกับสุนัขป่าเห็นเหยื่ออันโอชะ "นังตัวดี! แกซ่อนอะไรกินในครัว หอมจนจมูกฉันจะหลุดร่วงอยู่แล้ว ส่งชามนั่นมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!" ไป๋ซูเจินแผดเสียงแหลมสูง พุ่งมือหมายจะคว้าชามโจ๊กในมือของนางเอกทันที ไป๋ลี่หลินไม่แม้แต่จะสะดุ้งสะเทือน นางเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็วดั่งปลาไหล ดวงตากลมโตฉายแววเยาะเย้ยชัดเจน เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก "ของในครัวเรือนรอง ข้าเป็นคนหามาด้วยหยาดเหงื่อและฝีมือของข้าเอง ป้าใหญ่... ท่านเอาหน้าหนาๆ ส่วนไหนมาขอแบ่งกินกันเล่า?" "นังสารเลว กล้าดียังไงมาปากกล้าใส่ฉัน!" ไป๋ซูเจินหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธเกรี้ยว ยกมือขึ้นหมายจะตบสั่งสอนเด็กเหลือขอ แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่ฝ่ามือหยาบกร้านจะกระทบโดนผิวแก้วของไป๋ลี่หลิน มือหนาอันทรงพลังคู่หนึ่งก็ยื่นเข้ามาคว้าข้อมือของไป๋ซูเจินไว้กลางอากาศอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด แรงบีบมหาศาลทำเอาไป๋ซูเจินต้องส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บปวด "โอ๊ย! ใครวะ... มือจะหักอยู่แล้ว... โอ๊ย!" ไป๋ซูเจินหันขวับไปมองด้วยความโมโหโทโส แต่เมื่อนางสบเข้ากับดวงตาคู่คมดุราวดั่งพญายมที่จ้องมองมาด้วยรังสีอำมหิตแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ร่างอ้วนท้วนก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที "จ... จวินถิง? เจ้า... เจ้ากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่!" เสียงของไป๋ซูเจินขาดหายไปในลำคอ เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของนายทหารหนุ่มยืนตระหง่านบังแสงสว่างบริเวณประตูทางเข้า สีหน้าของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก แต่นัยน์ตากลับจับจ้องมาที่นางราวกับจะฉีกร่างให้เป็นชิ้นๆ ไป๋ลี่หลินชะงักไปเล็กน้อย นางเหลือบมองแผ่นหลังกว้างของบุรุษผู้เพิ่งปรากฏกายขึ้นอย่างไม่คาดฝัน ก่อนที่มุมปากอิ่มจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มลึกล้ำ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของลู่จวินถิงก็เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "ใครอนุญาตให้ท่านมารังแกภรรยาของผมในอาณาเขตนี้... อยากลองดีกับกระสุนปืนในมือผมดูสักนัดไหมล่ะครับ?" --- ติดตามตอนต่อไป... (ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของหมอภัทรแก้ไขชะตาเสมอมานะครับ)