ยินดีต้อนรับสู่เซิร์ฟเวอร์ที่กำลังจะล่ม

"ถ้าพวกท่านยังยืนเถียงเรื่องพิธีการบ้าบอนี่อีกสามวินาที ระบบซัพพอร์ตของมหาวิหารจะทำการฟอร์แมตข้อมูลในหัวพวกท่านให้กลายเป็นปุ๋ยหมักสำหรับปลูกแมนดราโกล่า… ซึ่งแน่นอนว่าผมไม่ได้ขู่" เสียงถอนหายใจยาวนานดังขึ้นพร้อมกับปลายนิ้วเรียวยาวที่เคาะลงบนอากาศว่างเปล่า ทว่าสิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าท่าทางกวนประสาทของชายหนุ่มเสื้อคลุมสีดำสนิทผู้นั้น คือบรรยากาศรอบตัวที่กำลังบิดเบี้ยวราวกับภาพวาดสีน้ำมันถูกน้ำสาด ท้องฟ้าเหนือมหาวิหารศักดิ์สิทธิ์มิได้เป็นสีครามตามธรรมชาติ หากแต่มีเส้นตารางเรขาคณิตสีเขียวเรืองแสงพาดผ่านเป็นระลอก ข้อมูลโค้ดบางชุดหลุดร่วงลงมาจากก้อนเมฆราวกับละอองฝนดิจิทัล เรย์กะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัสสายตา ภาพตรงหน้าไม่ใช่ความฝันอันเลอะเลือน แต่เป็นความจริงอันโหดร้ายที่ระบบปฏิบัติการของโลกใบนี้กำลังพังทลายลงทีละน้อย และเขาก็คือ 'เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด' ผู้โชคร้ายที่ถูกอัญเชิญมาสวมตําแหน่งแพะรับบาปในสถานการณ์วิกฤตนี้ "เจ้า… เจ้าปีศาจ! กล้าดีอย่างไรมาบังอาจต่อหน้าท่านนักบวชสูงสุดด้วยวาจาเช่นนี้!" เสียงตวาดด้วยความโกรธเกรี้ยวมาจากอัศวินหญิงสวมเกราะเงินแวววาว ลูมิน่า ก้าวเท้าออกมาเบื้องหน้าด้วยท่าทีองอาจ มือเรียวเรียวสวยกำด้ามดาบศักดิ์สิทธิ์แน่นจนข้อต่องอขาว ดวงตาคู่สวยสีฟ้าใสจ้องมองเรย์ด้วยความชิงชังและระแวดระวัง เธอยืนหยัดปกป้องแท่นพิธีแห่งแสงอย่างไม่ยอมถอย เรย์ปรายตามองอัศวินสาวผู้ยึดมั่นในกฎระเบียบผู้นี้ด้วยความรู้สึกระคนกันระหว่างทึ่งและเหนื่อยหน่าย เขารู้จักเธอดียิ่งกว่าใคร—ไม่ใช่เพราะความสัมพันธ์ส่วนตัว แต่เป็นเพราะชื่อของเธอปรากฏหราอยู่ในหน้าต่างสถานะสีแดงฉานในฐานะ 'แนวหน้าผู้มีโอกาสตายสูงถึง 89.7% ภายในเจ็ดวันข้างหน้า' "คุณลูมิน่าครับ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงรอยยิ้มกวนประสาทที่มุมปาก "ถ้าคุณยังเอาเวลามาตะโกนใส่ผม ไปสนใจขอบฟ้าด้านโน้นจะดีกว่านะครับ… ผมเกรงว่าทัศนียภาพของเมืองหลวงกำลังจะถูกรีเซ็ตเป็นค่าโรงงานในอีกไม่กี่วินาทีนี้แล้วล่ะ" สิ้นคำพูดของเรย์ พื้นหินอ่อนแกะสลักใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็เกิดรอยปริแตกสีม่วงเข้มขึ้นอย่างฉับพลัน เสียงคำรามต่ำราวกับเสียงหอนของฮาร์ดไดรฟ์ใกล้พังดังสะท้อนก้องมาจากใต้ดิน มวลอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวจนเกิดภาพซ้อนซ้ำๆ ผู้คนในมหาวิหารต่างพากันกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกเมื่อร่างกายของบางคนเริ่มโปร่งใสและแตกสลายกลายเป็นเศษพิกเซลสีขาวโพลน นี่ไม่ใช่สงครามระหว่างมนุษย์กับปีศาจธรรมดา แต่มันคือมหันตภัยจากการที่เซิร์ฟเวอร์หลักของโลกแฟนตาซีใบนี้กำลังจะล่มสลาย! ลูมิน่าชะงักไปเล็กน้อยเมื่อหันไปเห็นความผิดปกติเบื้องหลัง เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความหยิ่งทะนงในฐานะอัศวินศักดิ์สิทธิ์ถูกท้าทายด้วยความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่เธอไม่เข้าใจ แม้เธอจะเกลียดชังเนโครแมนเซอร์หนุ่มผู้นี้เข้าไส้จากกลิ่นอายแห่งความตายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา แต่สัญชาตญาณการปกป้องผู้คนก็กรีดร้องให้เธอต้องเลือกพันธมิตรที่น่าสงสัยที่สุดคนนี้เพื่อความอยู่รอด "เจ้า… เจ้าทำอะไรกับบาเรียของมหาวิหารกันแน่ เรย์!" อัศวินสาวเค้นเสียงลอดไรฟัน พลางชี้ปลายดาบตรงมาที่ปลายจมูกของเขา "ผมไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นครับ แค่นอนหลับไปตื่นหนึ่งแล้วตื่นมาเจอเรื่องเฮงซวยนี่เข้าพอดี" เรย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือข้างหนึ่งควักแผ่นหนังสีดำที่เต็มไปด้วยตัวเลขโค้ดวิ่งพล่านขึ้นมาดู "อีกอย่าง ถ้าคุณยังเอาดาบมาจ่อหน้าผมแบบนี้ ระบบมันจะฟ้องว่าเราเป็นปาร์ตี้เดียวกันไม่ได้นะ… ซึ่งนั่นหมายความว่า ค่าประสบการณ์จากการฆ่ามอนสเตอร์ที่กำลังจะทะลักเข้ามาข้างนอกนั่น จะตกเป็นของผมคนเดียวร้อยเปอร์เซ็นต์เลยล่ะครับ" "ใครจะไปเข้าปาร์ตี้กับเจ้าพวกนอกรีตกัน!" "ตามใจครับ ถ้าอย่างนั้นก็เชิญยืนรอให้ข้อมูลของคุณถูกลบหายไปจากสารบบโลกใบนี้อย่างสง่างามก็แล้วกัน" เรย์ไหวไหลอย่างไม่ยี่ห้อ ก่อนจะก้าวผ่านร่างของอัศวินสาวไปราวกับเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องโถงที่กำลังพังทลาย เขารู้ดีว่าเวลาของเขาและโลกใบนี้เหลืออีกไม่มากนัก หากเป้าหมายคือการกู้ระบบพังทลายใน 40 วันให้สำเร็จ เขาจำเป็นต้องใช้ทุกย่างก้าวอย่างแม่นยำยิ่งกว่าการผ่าตัดหัวใจ ทว่า ในจังหวะที่เรย์กำลังจะก้าวเท้าออกไปพ้นประตูมหาวิหาร แสงสว่างจ้าสีทองผสมกลิ่นอายความมืดอันน่าสะพรึงกลัวก็สาดส่องลงมาจากเพดานโดมที่แตกละเอียด ครืนนน—! แรงกดดันมหาศาลกดทับลงบนบ่าของทุกคนจนทรุดฮวบลงกับพื้น แม้แต่ลูมิน่ายังต้องใช้ดาบปักพื้นเพื่อพยุงร่างไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้น แรงโน้มถ่วงรอบตัวแปรปรวนจนเศษหินลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ เรย์หรี่ตาลงมองเบื้องหน้า รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยความเคร่งขรึมเป็นครั้งแรก กลางอากาศที่บิดเบี้ยวจนกลายเป็นหลุมดำขนาดย่อม ร่างเงาสีดำทมิฬสวมเกราะเหล็กขึ้นสนิมก้าวเดินออกมาจากรอยแยกของมิติ ดาบใหญ่ในมือของมันลากครูดกับพื้นจนเกิดประกายไฟสีฟ้าแล่บแปลบปลาทุ่ง เหนือศีรษะของมันปรากฏแถบพลังชีวิตสีแดงฉานขนาดยักษ์ที่ยาวจนทะลุกรอบหน้าจอ พร้อมกับชื่อที่สลักไว้ด้วยตัวอักษรเรืองแสงกระพริบถี่ๆ *[ Boss ระดับ SSS : ผู้พิทักษ์เซิร์ฟเวอร์ที่ถูกลืม - โลกันตร์แห่งการฟอร์แมต ]* เสียงแจ้งเตือนระบบที่เรย์คุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทอย่างต่อเนื่อง น้ำเสียงเย็นเยียบไร้อารมณ์ดังขึ้นราวกับพิพากษาชะตากรรม [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบผู้บุกรุกนอกเหนือจากขอบเขตการทดสอบ ระบบฉุกเฉินถูกเปิดใช้งาน ภารกิจบังคับเริ่มต้น: 'เอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือผู้พิทักษ์' ระยะเวลาจำกัด: 10 นาที หากล้มเหลว โลกใบนี้จะถูกลบถาวรโดยไม่มีการรีเซ็ตย้อนหลัง] เรย์หันกลับไปมองลูมิน่าที่กำลังพยายามลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าซีดเผือด ก่อนจะเหลือบมองบอสยักษ์ที่กำลังเงื้อง่าดาบมหึมาเตรียมฟาดลงมากลางห้องโถง ชายหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ พลางพึมพำเบาๆ กับตัวเอง "ให้ตายสิ… เพิ่งวันแรกเองนะ ทำไมต้องจัดหนักขนาดนี้ด้วยเล่าเนี่ย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในวันแรกนี้นะครับ