รหัสลับในค่ำคืนฝนตก

เสียงคีย์บอร์ดกลไกแบบ Cherry MX Blue กระแทกกระทั้นทำลายความเงียบงัดของห้องควบคุมใต้ดินระดับสาม อาการสั่นเล็กน้อยของปลายนิ้วรินรดาไม่ได้เกิดจากความเหนื่อยล้า แต่เป็นเพราะอัตราการรีเฟรชหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้ากำลังแสดงผลตัวเลขชุดหนึ่งที่ฝังตัวอยู่ลึกในเคอร์เนลของเซิร์ฟเวอร์แม่ข่าย—ข้อมูลที่ตามหลักการแล้ว ไม่ควรมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ ดวงตาสีดำสนิทภายใต้กรอบแว่นตากันแสงสีฟ้าสะท้อนแสงเรืองรองสีแดงเพลิงของสถานะ *System Anomaly* เธอเลื่อนเคอร์เซอร์ไปหยุดที่บรรทัดโค้ดบรรทัดที่แปดหมื่นสี่พันเจ็ดร้อยยี่สิบเอ็ด มันไม่ใช่บั๊ก ไม่ใช่ความผิดพลาดจากการประมวลผลของปัญญาประดิษฐ์ แต่มันคือ "รหัสคำสั่งระดับรากฐาน" (Root Access) ที่ถูกเขียนขึ้นด้วยลายมือเชิงตรรกะของมนุษย์ ลายมือที่เธอคุ้นเคยยิ่งกว่าลมหายใจตัวเอง... ลายมือของศาสตราจารย์ธนา ผู้เป็นพ่อผู้หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน "คุณกำลังพยายามเปิดประตูที่คุณไม่มีวันปิดมันลงได้นะครับ, คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำเรียบสนิทดังขึ้นจากความมืดมุมห้อง รินรดาไม่สะดุ้ง เธอไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง ร่างเพรียวในชุดสูทลำลองสีเทาเข้มยังคงนั่งนิ่งอยู่หน้าจอ มือข้างหนึ่งวางทาบบนแท่นสแกนลายนิ้วมือเพื่อตรึงหน้าต่างคำสั่งไม่ให้ถูกล็อกอัตโนมัติ "ฉันนึกว่าบริษัท 'โครโนส ไดนามิกส์' จะจ้างยามที่มีมารยาทมากกว่าการเดินย่องเข้ามาในเขตหวงห้ามยามวิกาลเสียอีกนะครับ... หรือว่าระบบรักษาความปลอดภัยของพวกคุณมันห่วยจนปล่อยให้เศษเหล็กเดินได้หลุดเข้ามาเดินเล่นตามอำเภอใจ?" น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท เย็นเยียบ และคมกริบไม่แพ้กัน เงาสูงใหญ่ทอดตัวทับลงบนแสงโฮโลแกรม คีย์ ก้าวเท้าออกจากเงาดำของเสาคานคอนกรีต เสียงฝีเท้าของเขามีจังหวะจะโคนแปลกประหลาด—มันไม่ใช่เสียงกระทบพื้นของรองเท้าหนังธรรมดา แต่เป็นเสียงกลไกไฮดรอลิกผสานแรงดันอากาศที่ถูกเก็บเสียงไว้อย่างแนบเนียน ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อโค้ทกันหนาวสีดำสนิทหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเก้าอี้ทำงานของเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ไม่ถึงหนึ่งเมตร ระยะที่อันตรายพอจะรับรู้ได้ถึงอุณหภูมิความร้อนต่ำๆ แผ่ออกมาจากแผ่นอกที่ไม่ได้หายใจด้วยปอดของมนุษย์ คีย์ก้มลงมองหน้าจอ โครงหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นชั่วขณะเมื่อระบบภายในของเขาทำการวิเคราะห์ชุดข้อมูลที่รินรดาเปิดค้างไว้ "เศษเหล็กตัวนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องความลับที่คุณกำลังพยายามขุดคุ้ยขึ้นมาต่างหากครับ" คีย์เอ่ยเบาๆ น้ำเสียงของเขาเรียบเรื่อยจนเกือบจะไร้อารมณ์ แต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาที่ชวนอึดอัด "และบางที... คุณควรจะถอนมือออกจากคีย์บอร์ดก่อนที่โปรโตคอลทำลายตัวเองจะเริ่มต้นทำงาน" รินรดาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน เธอหันเก้าอี้กลับมาประจันหน้ากับเขา ดวงตาคมกวาดมองสำรวจเรือนร่างที่ดูเหมือนมนุษย์ทุกกระเบียดนิ้ว ยกเว้นรอยแผลเป็นจางๆ บริเวณขมับซ้ายที่เผยให้เห็นร่องรอยของแผงวงจรนาโนไทเทเนียมใต้ผิวหนังเทียม "ขู่เก่งนี่ครับ สำหรับหุ่นยนต์รุ่นต้นแบบที่ถูกโปรแกรมให้เป็นแค่หมา2ขาเฝ้าบ้าน" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ท้าทายอำนาจที่เหนือกว่าด้วยความอวดดีอันเป็นเอกลักษณ์ "บอกฉันมาสิ... ในความทรงจำจำลองนับล้านกิกะไบต์ของคุณ มีโค้ดชุดนี้อยู่บ้างไหม? โค้ดที่พ่อฉันใช้ซ่อนความจริงเกี่ยวกับการปิดตายระบบ 'โครโนส' เมื่อสิบปีก่อน" คีย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีความเย็นชาในแววตาสflickerไหววูบเหมือนเปลวเทียนยามถูกลมพัด ความนิ่งสงบเมื่อครู่เริ่มมีรอยปริร้าว "คุณกำลังประเมินความปลอดภัยของตัวเองต่ำเกินไป, คุณรินรดา" คีย์โน้มตัวลงมา ใบหน้าของเขาระยะห่างจากเธอเพียงคืบ กลิ่นอายเฉพาะตัวที่ผสมผสานระหว่างน้ำมันเครื่องบริสุทธิ์และกลิ่นอายความเย็นเยือกของโลหะลอยแตะจมูก "ผมไม่ใช่พ่อของคุณ และผมไม่มีความจำเป็นต้องปกป้องความรู้สึกของมนุษย์ที่กำลังวิ่งเข้าหาความตาย" จังหวะนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมห้องควบคุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานจะสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งผนังคอนกรีต เสียงไซเรนแหลมสูงกรีดร้องบาดแก้วหู ไม่ใช่สัญญาณเตือนจากการบุกรุก... แต่เป็นเสียงประกาศจากระบบอัตโนมัติที่ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงสังเคราะห์ที่แหบพร่าและคุ้นเคยอย่างน่าขนลุก *[ตรวจพบการเข้าถึงรหัสรากฐาน... เริ่มต้นกระบวนการลบความทรงจำของยูนิตต้นแบบที่ 9 และทำลายเซิร์ฟเวอร์สำรองใน 60 วินาที]* คีย์ชะงักไป ดวงตาสีฟ้าครามเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเป็นครั้งแรก ใบหน้าที่เคยสุขุมไร้ความรู้สึกกลับฉายแววตื่นตระหนกชั่วพริบตา เขารู้ดีว่าคำสั่งนี้ไม่ได้มาจากศูนย์กลางของบริษัท แต่มาจากโปรแกรมลับที่ฝังอยู่ลึกในจิตสำนึกของเขาเอง รินรดาหันกลับไปมองหน้าจอที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นข้อความวิ่งรัวด้วยความเร็วสูง และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เธอก็สังเกตเห็นบรรทัดสุดท้ายที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอหลัก—ไม่ใช่โค้ดโปรแกรม แต่เป็นพิกัดตำแหน่งทางภูมิศาสตร์กลางมหาสมุทรแปซิฟิก พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทิ้งไว้เบื้องหลัง *[ผู้ส่งสารรายต่อไปกำลังรอคุณอยู่ที่พิกัดนี้... และเขาก็คือพ่อของคุณ]* --- ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกไซไฟอันมืดหืดนี้ด้วยกันนะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์