ความจริงที่น่าสะพรึง

แสงไฟสีฟ้าครามจากหน้าจอโฮโลแกรมความละเอียดสูงสะท้อนลงบนดวงตาคู่คมของรินรดา เผยให้เห็นรอยคล้ำใต้ตาที่เกิดจากการอดนอนมาหลายคืนติดต่อกัน เสียงพัดลมระบายความร้อนของเมนเฟรมหลักภายในห้องนิรภัยใต้ดินดังฮัมต่ำเป็นจังหวะ ราวกับเสียงเต้นของหัวใจจักรกลที่กำลังรอเวลาพิพากษาโลก บนโต๊ะปฏิบัติการตรงหน้า คีย์ยืนนิ่งสงบ ร่างกายสูงใหญ่ในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิททอดเงายาวทาบทับไปบนพื้นโลหะเย็นเฉียบ แววตาของไซบอร์กต้นแบบรุ่นที่ 9 ไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงความว่างเปล่าที่ลุ่มลึกและยากจะหยั่งถึง ขณะที่ปลายนิ้วเรียวยาวของรินรดากำลังกวาดผ่านชุดคำสั่งโค้ดต้นฉบับ (Source Code) บรรทัดสุดท้ายที่ดึงออกมาจากหน่วยความจำสำรองของเขา "คุณรู้ไหมว่ามันหมายถึงอะไร... คีย์" เสียงของรินรดาแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่ดวงตาคู่สวยจ้องมองสถิติตัวเลขที่ปรากฏขึ้นบนจอ "ความจริงมักมาพร้อมกับราคาที่สูงเสมอครับ รินรดา" คีย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลแต่มั่นคง ราวกับเขาได้เตรียมใจรับมือกับผลลัพธ์นี้มานานก่อนที่เธอจะค้นพบมันเสียอีก "และผมคิดว่าคุณคงไม่อยากได้ยินคำตอบที่ตรงไปตรงมานัก" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเต็มไปด้วยความขมขื่นและรอยร้าวในจิตใจ เธอหันกลับไปจ้องมองเขาเต็มตา "ตรงไปตรงมางั้นเหรอ? พ่อของฉันสร้างคุณขึ้นมาเพื่อปกป้องมวลมนุษยชาติ นั่นคือสิ่งที่บันทึกไว้ในสถาปัตยกรรมระบบขั้นพื้นฐาน... แต่สิ่งที่เรากำลังเห็นในหน้าจอตอนนี้ มันคือรหัสทำลายล้างที่ถูกเข้ารหัสไว้ด้วยชั้นความปลอดภัยระดับพระเจ้า" เธอแตะปลายนิ้วลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรม ภาพจำลองสามมิติของดาวเคราะห์โลกสีฟ้าครามก็ปรากฏขึ้นตรงกลางห้อง ก่อนที่มันจะถูกย้อมด้วยสีแดงฉานอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเส้นสายข้อมูลนับล้านที่พุ่งตรงไปยังโครงข่ายดาวเทียมสื่อสารทั่วโลก "มันไม่ใช่กุญแจสำหรับปลดล็อกระบบพลังงานสะอาดอย่างที่พวกเราเข้าใจมาตลอดหรอกครับ" รินรดากล่าวเสียงสั่น เธอยกมือขึ้นเสยผมลวกๆ ด้วยความเครียดที่สะสม "คีย์... ตัวตนของคุณทั้งร่างถูกออกแบบมาให้เป็น 'จุดชนวน' ถ้าหากรหัสนี้ถูกส่งออกไปผ่านคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในรัศมีที่กำหนด ระบบอัตโนมัติจะสั่งการให้โครงข่ายพลังงานทั่วโลกเกิดการลัดวงจรในเสี้ยววินาที และนั่นจะนำไปสู่การระเบิดลูกโซ่ที่เผาผลาญออกซิเจนในชั้นบรรยากาศจนหมดสิ้นภายในเจ็ดวัน" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องนิรภัยชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมของเครื่องจักรที่ดังแข่งกับจังหวะการเต้นของหัวใจมนุษย์ คีย์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้เธออย่างช้าๆ ฝีเท้าของเขาแทบไร้เสียงบนพื้นโลหะ เขาก้มลงมองหน้าจอที่มีตัวเลขอัลกอริทึมล้างโลกวิ่งพล่านด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ผู้สร้างของผม... ดร.ธนาทร ไม่เคยโกหกคุณครับ รินรดา เพียงแต่ท่านมองเห็นว่า มนุษยชาติไม่สามารถรักษาตัวเองได้ด้วยวิธีปกติ" "คุณกำลังจะบอกว่าพ่อของฉันตั้งใจสร้างอาวุธล้างโลกขึ้นมาจริงๆ งั้นเหรอ!" รินรดาหันขวับมาประจันหน้า น้ำเสียงของเธอตึง1เครียดจนเกือบ2เป็นตะคอก ความโกรธเกรี้ยวและความผิดหวังประเดประดอนเข้ามาในอกจนหายใจแทบไม่ออก "ท่านเป็นนักวิทยาศาสตร์ผู้ทรงคุณธรรม ท่านไม่มีทางฆ่าคนนับพันล้านคนแน่!" "ความเมตตาที่ไร้ขีดจำกัด มักนำมาซึ่งการสูญสิ้นเผ่าพันธุ์ที่รวดเร็วกว่าความโหดร้ายครับ" คีย์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ เขายื่นมือหนาออกมา หมายจะแตะลงบนไหล่บางเพื่อปลอบประโลม แต่รินรดากลับถอยหลังหนีด้วยความหวาดระแวง ราวกับเพิ่งตระหนักได้ว่าผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคนนี้ คือสิ่งมีชีวิตที่อันตรายที่สุดในจักรวาล "อย่าเข้ามานะ..." เธอกระซิบ มือข้างหนึ่งคว้าปืนพกขนาดเล็กที่เหน็บไว้ข้างเอวขึ้นมาเล็งตรงไปยังอกของเขา นิ้วชี้วางทาบอยู่บนไกปืนอย่างลังเล แต่แววตากลับสั่นระริก "ถ้าฉันทำลายหน่วยความจำแก... ถ้าฉันลบชิปแกซะตอนนี้ โลกก็จะปลอดภัยใช่ไหม?" คีย์ไม่ถอยหนี เขายังคงยืนนิ่งอยู่ในระยะประชิด ปลายกระบอกปืนจ่ออยู่ตรงตำแหน่งที่ซ่อนแกนพลังงานหลักของเขาพอดี รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของไซบอร์กหนุ่ม เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเข้าใจและความเห็นอกเห็นใจอย่างลึกซึ้ง "คุณทำไม่ได้หรอกครับ รินรดา..." คีย์กระซิบเสียงแผ่วเบา ดวงตาสสีนิลคู่นั้นจดจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ไม่ใช่เพราะคุณไม่กล้าหาญพอ แต่เป็นเพราะ... รหัสเปิดใช้งานชุดสุดท้ายไม่ได้อยู่ในเมนเฟรมนี้อีกต่อไปแล้ว" รินรดาชะงัก คิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจ "แกหมายความว่ายังไง?" "หมายความว่า... ขณะที่เรากำลังยืนเถียงกันอยู่นี้ ระบบป้องกันภัยภาคพื้นดินของรัฐบาลกลางได้ทำการอัปโหลดซอฟต์แวร์ผ่านดาวเทียมวงโคจรต่ำเสร็จสมบูรณ์แล้วครับ" สิ้นคำพูดของคีย์ ไฟส่องสว่างทั่วทั้งห้องนิรภัยใต้ดินก็ดับวูบลงทันที เหลือเพียงแสงสีแดงฉานกะพริบถี่จากหน้าจอหลักที่เปลี่ยนสถานะเป็นโหมด "Active" พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นซ้ำๆ เป็นจังหวะกระชั้นชิด *【Warning: Target locked. Countdown to initialization: 10... 9... 8...】* รินรดาลืมตาโพรงด้วยความตื่นตระหนก เธอหันขวับกลับไปมองหน้าจอโฮโลแกรมที่ตอนนี้ปรากฏภาพใบหน้าของบุคคลผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในสภาความมั่นคงกำลังจ้องมองลงมายังพวกเขาผ่านกล้องวงจรปิด พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงความคิดอันลึกซึ้งนี้ด้วยกันนะครับ