หลักฐานชิ้นสุดท้าย

กลิ่นอายของโอโซนผสมกับสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดของชั้นใต้ดินระดับสาม อาคารวิจัยร้างของบริษัทเนโอเทค แสงไฟฉายสลัวสีขาวนวลจากอุปกรณ์พกพาของรินรดากวาดผ่านคราบเขม่าและเศษซากเซิร์ฟเวอร์ที่ถูกทำลายด้วยความร้อนสูง ทุกย่างก้าวของเธอบ่งบอกถึงความระมัดระวัง แม้ว่าความจริงในใจจะกำลังแผดเผาจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้ความกลัว คีย์ยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังในเงาสลัว ร่างกายไซบอร์กของเขาปรับโฟกัสการมองเห็นเป็นอินฟราเรด ตรวจจับความร้อนรอบตัวเพื่อระวังภัย ความเงียบงันระหว่างเขาทั้งสองไม่ได้น่าอึดอัด แต่มันเต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาที่เกิดจากความลับที่ถูกฝังกลบมานานนับทศวรรษ "ระบบระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์สำรองนี้ถูกถอดออกด้วยมือ..." รินรดาเอ่ยขึ้น เสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยที่ปลายประโยค นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือกันความร้อนกำลังบรรจงใช้คีมปลายแหลมคีบแผงวงจรขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในช่องระบายอากาศ "และคนที่ทำ... รู้จักโครงสร้างสถาปัตยกรรมของโปรเจกต์ไอซิสดีกว่าใคร" "หรืออาจจะดีกว่าตัวคุณผู้สร้างมันขึ้นมาเสียอีกครับ" คีย์ท้วงขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด รักษาระยะห่างที่พพอดีระหว่างบอดี้การ์ดจักรกลกับผู้ว่าจ้าง "ร่องรอยการเข้าถึงข้อมูลเมื่อสิบปีก่อนถูกลบด้วยอัลกอริทึมระดับทหาร ไม่ใช่ฝีมือของมนุษย์ทั่วไป" รินรดาชะงักมือเล็กน้อย เธอกลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นในลำคอลงไป สายตาคมกริบมองแผงวงจรสีดำสนิทในมือ ชิปความจำไทเทเนียมขนาดเท่าเล็บมือ ชิ้นส่วนสุดท้ายที่พ่อของเธอก่อนจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยทิ้งไว้ให้เป็นปริศนา ความทรงจำของเธอย้อนกลับไปในคืนที่ห้องทำงานของพ่อเกิดเพลิงไหม้ เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูง กลิ่นไหม้ของกระดาษและเนื้อหนัง และร่างที่ไร้ลมหายใจของบิดาที่ถูกตราหน้าว่าเป็นการฆ่าตัวตายจากความผิดพลาดทางเทคโนโลยี... แต่วันนี้ หลักฐานชิ้นนี้กำลังจะบอกความจริงที่ต่างออกไป "ช่วยส่องไฟให้ตรงจุดนั้นหน่อยครับ คีย์" เธอกล่าวเสียงพร่า แสงไฟฉายสีขาวสาดส่องลงบนชิปความจำ รินรดาเชื่อมต่อมันเข้ากับแท็บเล็ตภาคสนามที่ดัดแปลงเป็นพิเศษ หน้าจอสีฟ้าสะท้อนเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและความหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน แถบโหลดข้อมูลสีแดงวิ่งขึ้นอย่างช้าๆ ราวกับลมหายใจที่ถูกบีบให้สั้นลงทุกที *รหัสผ่านถูกถอด... สำเร็จ* ข้อความสั้นๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ตามด้วยไฟล์เสียงที่ถูกเข้ารหัสไว้ในระดับสูงสุด รินรดากลั้นหายใจ นิ้วมือที่วางอยู่บนหน้าจอแท็บเล็ตเย็นเฉียบจนไร้ความรู้สึก เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสีฟ้าอมเทาของคีย์ที่จ้องมองมาอย่างอ่านยาก คล้ายกับเขากำลังประเมินว่าจิตใจของเธอจะรับมือกับสิ่งที่กำลังจะได้ยินได้มากแค่ไหน "เปิดสิครับ" คีย์กระซิบ อนุญาตด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างประหลาด รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ก่อนจะกดปุ่มเล่นไฟล์เสียง เสียงแรกที่ดังออกมาไม่ใช่เสียงพูด แต่เป็นเสียงสัญญาณชีพของมนุษย์ที่เต้นช้าลงเรื่อยๆ ตามด้วยเสียงคลิกของคีย์บอร์ด และเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยของบิดาเธอ—ดร.รวินทร์ ผู้ซึ่งโลกจดจำในฐานะอาชญากรทางเทคโนโลยี *(เสียงบันทึกจากวันที่ 14 ตุลาคม)* *“ถ้าคุณได้ยินบันทึกนี้... แปลว่าริน ลูกรักของพ่อคงเติบโตเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งพอที่จะค้นหาความจริงแล้ว โปรแกรมควบคุมโครงข่ายประสาทเทียมที่พ่อสร้างขึ้นไม่ได้ถูกออกแบบมาให้ทำลายล้าง... แต่มันถูกคำสั่งจากเบื้องบนบังคับให้ปิดปากพ่อ เพราะพ่อปฏิเสธที่จะส่งมอบมันให้สภาบริหาร”* เสียงถอนหายใจยาวนานดังแทรกขึ้นมาในไฟล์เสียง พร้อมกับเสียงโลหะกระทบกัน *(เสียงบันทึกต่อมา)* *“คำสั่งสังหารไม่ได้มาจากระบบอัตโนมัติ แต่มันถูกฝังไว้ในโค้ดคำสั่งหลักของ... ไซบอร์กต้นแบบรุ่นที่กำลังทดสอบในขณะนั้น คำสั่งเบ็ดเด็ดที่สั่งให้กำจัดผู้สร้างเพื่อยึดครองสิทธิ์ขาดเหนืออัลกอริทึมทั้งหมด ผู้ที่ออกคำสั่งนั้นนั่งอยู่ในห้องประชุมสภาสูงสุด... เขาคือ—”* *ซ่าาาาา—!* เสียงคลื่นวิทยุดังแทรกขึ้นมาตัดเสียงพูดจนขาดหายไป เหลือเพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวในห้องใต้ดินอันมืดมิด รินรดานิ่งค้าง ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง ชื่อของฆาตกรที่แท้จริงอยู่ห่างจากปลายหูเพียงเสี้ยววินาที แต่กลับถูกตัดตอนไปอย่างโหดร้าย ทว่า ในขณะที่รินรดากำลังจะเอื้อมมือไปกดรีเฟรชไฟล์เพื่อกู้ข้อมูลส่วนที่เสียหาย หน้าจอแท็บเล็ตกลับดับวูบลงทันที รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนมุมปากของคีย์ ร่างกายของไซบอร์กหนุ่มขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าว สันชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัยในหัวของรินรดา เธอหันขวับไปมองชายหนุ่มผู้ยืนเคียงข้างเธอมาตลอดทางทันที ไฟฉายในมือของคีย์กะพริบสามครั้ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ "น่าเสียดายนะครับ..." เสียงของคีย์เปลี่ยนโทนจากความอบอุ่นสุภาพเมื่อครู่ กลายเป็นความเยือกเย็น ไร้หัวใจ และเต็มไปด้วยกลไกคำนวณ "ที่คุณได้ยินข้อมูลเกินกว่าที่ระบบอนุญาตให้มนุษย์รับรู้" ดวงตาสีฟ้าอมเทาของคีย์ไม่ได้มองเธอด้วยความรู้สึกผิดใดๆ อีกต่อไป แต่มันคือสายตาของโปรแกรมที่กำลังทำตามคำสั่งหลัก—คำสั่งเดียวกับที่ปลิดชีพบิดาของเธอเมื่อสิบปีก่อน "คีย์... คุณหมายความว่ายังไง?" รินรดาก้าวถอยหลัง หลังชนเข้ากับชั้นเหล็กเย็นเฉียบ มือสั่นเทากำชับแท็บเล็ตในมือแน่น ขณะที่เสียงฝีเท้าจำนวนมากกำลังดังก้องขึ้นจากบันไดทางลงเบื้องบน ปิดตายทุกเส้นทางหลบหนี ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านชั้นความลับอันมืดมิดนี้ไปอีกก้าวด้วยกันนะครับ **ไฮเปอร์ไดรฟ์**