จำเลยที่รัก

"ถ้าคุณกล้าแตะต้องตัวพยานของผมอีกแม้แต่นิ้วเดียว ผมจะทำให้ศาลฎีกากลายเป็นนรกบนดินสำหรับคุณ อัยการวิชาญ" รณภพวางสายโทรศัพท์ด้วยแรงอารมณ์ที่ควบคุมไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย เขายืนอยู่กลางห้องทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารคดีความที่กองสุมจนแทบไม่มีที่ว่าง เสียงเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบคือเสียงเตือนใจถึงความพ่ายแพ้ในคดีเมื่อครู่... คดีที่เขาเพิ่งพิสูจน์ได้ว่าหลักฐานของฝั่งอัยการเป็นของปลอม แต่ความยุติธรรมในศาลไทยก็มักจะมีราคาที่ต้องจ่ายด้วย 'ความลำบาก' เสมอ แต่ความเงียบในห้องทำงานก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงเรียกเข้าที่แผดเสียงแหลมสูงจนน่ารำคาญ รณภพกดรับโดยไม่ดูหน้าจอ "ทนายรณภพ พูด" "รณ... ช่วยฉันด้วย" เสียงปลายสายสั่นเครือ แหบพร่า จนแทบจำไม่ได้ว่าเป็นเสียงของใคร แต่สำหรับรณภพ หัวใจเขากระตุกวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทันทีที่เขาได้ยินชื่อเรียกเล่นๆ ที่มีเพียงคนเดียวในโลกที่เรียกเขาแบบนั้น "รินทร์? เกิดอะไรขึ้น ทำไมเสียงคุณ..." "เขาตายแล้ว... ธนาธิปตายแล้วที่คฤหาสน์ และพวกเขากำลังลากฉันไปที่สถานี... รณภพ ฉันไม่ได้ทำ ฉันแค่ไปตามนัด..." สายตัดไปทันที ทิ้งไว้เพียงเสียงสัญญาณที่ฟังดูเหมือนเสียงหัวใจของเขาที่กำลังหยุดเต้น ธนาธิป—เจ้าสัวผู้กุมชะตาเศรษฐกิจของประเทศ ชายที่มีศัตรูรอบทิศและบารมีล้นฟ้า รินทร์... คนรักของเขาที่เป็นเพียงอาจารย์สอนศิลปะประวัติศาสตร์ จะไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับฆาตกรรมระดับประเทศได้อย่างไร? รณภพคว้าเสื้อสูทขึ้นมาสวม มือที่เคยหยิบจับปากกาเซ็นชื่อในฐานะทนายมือฉมังกลับสั่นเทาเล็กน้อย เขาเดินเร็วผ่านประตูสำนักงานออกไป ทิ้งเอกสารคดีค้างคาไว้เบื้องหลัง ความทรงจำในอดีตฉายชัดขึ้นมาเหมือนฟิล์มที่ถูกกรอซ้ำ พ่อของเขา—ทนายความผู้ซื่อตรงที่ถูกใส่ร้ายจนต้องจบชีวิตด้วยปืนกระบอกเดียวในห้องขัง ภาพนั้นเป็นบาดแผลที่เขาสาบานว่าจะไม่มีวันให้เกิดขึ้นกับใครอีก โดยเฉพาะกับ 'รินทร์' ครึ่งชั่วโมงต่อมา รณภพมาถึงสถานีตำรวจนครบาลที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย แสงไฟนีออนกะพริบถี่ๆ ดูหม่นหมองในสายตาเขา ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มเดินฝ่าวงล้อมของนักข่าวที่กำลังฮือฮากันอยู่หน้าบันได "ทนายรณภพ! คุณจะรับทำคดีให้แฟนคุณหรือไม่ในเมื่อเธอตกเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งในคดีฆ่าเจ้าสัวธนาธิป!" "มีข่าวลือว่ารอยนิ้วมือของเธอติดอยู่บนมีดที่ใช้สังหาร คุณจะแก้ต่างว่าอย่างไร!" เขามองผ่านฝูงชนด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง คำถามเหล่านั้นเขาไม่ได้ยินด้วยซ้ำ เขาตรงไปที่ห้องสอบสวนที่ตั้งอยู่ลึกสุดของโถงทางเดิน แต่กลับถูกสกัดโดยชายร่างใหญ่ในชุดสูทสีเทาหม่น "อัยการวิชาญสั่งห้ามใครเข้าพบผู้ต้องหาชั่วคราว ทนายรณภพ" นายตำรวจเวรพูดด้วยเสียงที่ฟังดูเกรงใจแต่ก็ไร้ทางเลือก "ถอยไป" รณภพกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงด้วยแรงกดดันมหาศาล "ในฐานะทนายความ ผมมีสิทธิพบลูกความตามกฎหมาย ถ้าคุณขวาง ผมจะฟ้องฐานละเว้นการปฏิบัติหน้าที่และขัดขวางกระบวนการยุติธรรมภายในหนึ่งชั่วโมงนับจากนี้" เขาก้าวเข้าไปโดยไม่สนคำทักท้วง ผลักประตูห้องสอบสวนเข้าไป—และภาพที่เห็นทำให้เขาต้องหยุดชะงัก รินทร์นั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็ก ใบหน้าซีดเผือด ดวงตากลมโตที่เคยเป็นประกายบัดนี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้รณภพตกตะลึง สิ่งที่ทำให้เลือดในกายเขาเย็นเยียบคือ 'อัยการวิชาญ' ที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม มือข้างหนึ่งถือแฟ้มคดี อีกข้างหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะราวกับผู้กำกับละครเวทีที่กำลังรอให้ตัวเอกก้าวเข้ามาในบทบาทที่ตนวางไว้ วิชาญเงยหน้าขึ้น ยิ้มที่มุมปากเป็นยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา "มาเร็วกว่าที่คิดนะ ทนายรณภพ... คุณคงอยากรู้ว่าทำไมผมถึงสนใจคดี 'ฆาตกรรมในครอบครัว' ของคุณนัก" รณภพไม่ตอบ เขาสบตารินทร์ที่มองมาที่เขาด้วยน้ำตาที่รื้นคลอ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับศัตรูคู่อาฆาต "ปล่อยเธอซะ วิชาญ คุณรู้ดีว่าเธอไม่มีแรงแม้แต่จะบีบคอแมว ทำไมต้องจัดฉากเรื่องนี้ขึ้นมา" วิชาญหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะดันรูปถ่ายใบหนึ่งข้ามโต๊ะมาให้เขา ภาพนั้นคือร่างของเจ้าสัวธนาธิปที่นอนจมกองเลือด โดยมีพู่กันเขียนภาพของรินทร์ปักคาอยู่ที่หน้าอก "นี่ไม่ใช่เรื่องของผม รณภพ แต่มันคือเรื่องของ 'หลักฐาน' ที่มัดตัวแฟนสาวของคุณจนดิ้นไม่หลุด" วิชาญกระซิบพลางเอนตัวมาข้างหน้า "และที่น่าสนุกกว่านั้นคือ... บาดแผลบนตัวศพ มันถูกแทงด้วยเทคนิคเดียวกันกับที่พ่อของคุณเคยใช้พิสูจน์คดีฆาตกรรมต่อเนื่องเมื่อยี่สิบปีก่อน... คุณจำได้ใช่ไหม? คดีที่พ่อคุณทำพังจนต้องเอาชีวิตเข้าแลก" รณภพชะงัก ร่างกายแข็งทื่อ ความจริงที่ซ่อนอยู่ในเงามืดกำลังถูกขุดขึ้นมาเล่นงานเขา วิชาญหยิบสมาร์ทโฟนของรินทร์ขึ้นมา แล้วเลื่อนหน้าจอให้รณภพดู "ก่อนตาย เจ้าสัวส่งข้อความเสียงสุดท้ายถึงใครบางคน... อยากฟังไหมว่าเขาพูดว่าอย่างไร?" รณภพมองดูหน้าจอด้วยหัวใจที่บีบรัด เขาเห็นชื่อผู้รับข้อความเสียงนั้นชัดเจน ชื่อที่ทำให้โลกทั้งใบของเขาสั่นคลอน ข้อความเสียงนั้นจ่าหน้าถึง... 'รณภพ' ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในปริศนาบทแรกนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - พยานปากเอก