ทหารหนุ่มกับความไม่ชอบใจ

เสียงครกกระแทกสากลงบนพื้นไม้เนื้อแข็งดังปั๊กๆ เป็นจังหวะจะโคนราวกับจะประกาศให้คนทั้งค่ายทหารที่ตั้งอยู่ถัดไปอีกฟากถนนได้ยินชัดเจนว่า รินรดาผู้นี้ไม่มีวันยอมก้มหัวให้ใครหน้าไหนทั้งสิ้น แม้กระทั่งนายทหารยศพันตรีผู้มีใบหน้าคมเข้มและดวงตาดุดันที่กำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูครัวของเธออยู่ ณ วินาทีนี้ “กลิ่นมันฉุนเกินไปครับคุณริน” พันตรีธนาขยับจมูกเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งขรึมยามบัญชาการกองร้อย บัดนี้กลับยับยู่ยี่ด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งต่อต้านและ... หิวโหยจนน่าขัน “ผมเป็นห่วงสุขภาพทางเดินหายใจของพลทหารในค่ายนะ... เล่นโขลกพริกแห้งกับข่าตะไคร้ตั้งแต่ไก่โห่แบบนี้ ลมเหนือพัดมาทีไร กองร้อยของผมแทบจะแตกแถวเพราะความหิว เอ๊ย... เพราะความฉุนต่างหากเล่า” รินรดาหยุดมือที่กำลังตักพริกแกงเผ็ดสีแดงสดใสออกจากครก หญิงสาวปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมด้วยหลังมือ ดวงตากลมโตตวัดมองชายหนุ่มหัวจรดเท้าอย่างไม่เกรงกลัว เธอใช้ทัพพีไม้เคาะขอบอ่างดินเผาเบาๆ สองทีเพื่อไล่เศษเครื่องเทศ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากอย่างชัดเจน “อ๋อ... ที่แท้ท่านพันตรีผู้ทรงเกียรติ ก็เดือดร้อนเพราะ ‘กลิ่นแกงคั่ว’ ของชาวบ้านตาดำๆ อย่างฉันนี่เองสินะคะ” น้ำเสียงของเריนรดาททั้งหวานใสและบาดลึกในเวลาเดียวกัน “ถ้าทหารหาญของท่านฝึกความอดทนมาน้อยนัก ถึงขั้นทนกลิ่นเครื่องแกงไทยๆ ไม่ไหว ทางแก้ก็ง่ายนิดเดียวค่ะ ปิดหน้าต่างค่ายเสีย หรือไม่ก็... ย้ายค่ายหนีไปเสียที่อื่น จะได้ไม่ต้องมาทำจมูกฟุดฟิดอยู่หน้าบ้านฉันให้รำคาญใจ” ธนาถึงกับสำลักลมหายใจตัวเอง เขาไม่เคยถูกหญิงสาวชาวบ้านร้านตลาดที่ไหนต่อปากต่อคำด้วยท่าทางอวดดีเช่นนี้มาก่อน ปกติแล้ว ไม่ว่าเขาจะเดินไปตรวจตราที่ใด ชาวบ้านต่างก็พากันหลบตาด้วยความเกรงเกรง หรือไม่ก็ก้มหน้าก้มตาต้อนรับด้วยความนอบน้อม แต่นี่... แม่ครัวสาวหน้าหวานคนนี้กลับมีวาจาราวกับลับคมมีดไว้รอเสียบพุงเขาโดยเฉพาะ ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาในครัวแคบๆ กลิ่นหอมอวลของผิวมะกรูดและใบโหระพาที่ถูกความร้อนโอบอุ้ม ยิ่งทำให้กระเพาะอาหารของนายทหารหนุ่มส่งเสียงประท้วงดังโครกครากจนเจ้าตัวต้องแอบเอามือลูบหน้าท้องแบนราบอย่างเนียนๆ แต่มีหรือจะพ้นสายตาอันเฉียบคมของรินรดาที่ผ่านโลกมามาก และยิ่งมี ‘มิติลับ’ คลังสมุนไพรในจิตวิญญาณที่ทำให้ประสาทสัมผัสของเธอดียิ่งกว่าสุนัขตำรวจ “ผมไม่ได้จะมาหาเรื่องนะครับคุณรินรดา” ธนาเปลี่ยนน้ำเสียงให้软ลงเล็กน้อย เมื่อตระหนักได้ว่ากลิ่นแกงคั่วกลิ่นนั้นมันกำลังทรมานโสตประสาทและกระเพาะของเขามากกว่าจะสร้างความรำคาญ “อย่างที่ผมเรียนไปเมื่อครู่... ผมยอมรับว่ากลิ่นมันยั่วยวนเกินกว่ามนุษย์ปุถุชนจะทานทนไหว และในฐานะที่ผมเป็นทหาร... ผมพูดคำไหนคำนั้น แรงงานซ่อมหลังคาที่ผุพังจนน้ำรั่วใส่ห้องครัวของคุณ ผมจัดหาพลทหารฝีมือดีมาทำให้ตั้งแต่เช้าตรู่แล้วนะ ลองเงยหน้าขึ้นมองดูเสียหน่อยสิครับ” รินรดาชะงักไปนิด เธอแหงนมองเพดานครัวที่เคยมีรอยรั่วโหว่จนแสงแดดส่องทะลุ บัดนี้ถูกซ่อมแซมด้วยไม้กระดานแผ่นใหม่ที่ไินเรียบสนิทและมุงจากอย่างแน่นหนา หยดน้ำค้างยามเช้าที่เคยหยดลงมาใส่หม้อแกง ไม่มีหลงเหลือให้อยفกเคืองตาอีกต่อไป หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างขัดใจ รู้สึกเสียหน้าไม่น้อยที่ด่วนสรุปว่าเขาเป็นพวกชอบรังควาน ทั้งที่อีกฝ่ายลงมือทำให้จริงตามปากว่า แต่นิสัยเจ้าทิฐิและสู้คนของเธอมีหรือจะยอมจำนนใครง่ายๆ “ซ่อมแค่นี้... คิดว่าจะแลกกับแกงคั่วถ้วยใหญ่ของฉันได้หรือคะ ท่านพันตรีคิดว่าฝีมือการทำอาหารของรินรดา เป็นของแจกฟรีตามศาลเจ้าหรือยังไง” เธอเชิดหน้าขึ้นอีกนิด ดวงตาสุกใสทอประกายท้าทาย “เครื่องแกงถ้วยนี้ฉันโขลกเองกับมือ สมุนไพรทุกตัวเป็นสูตรลับเฉพาะตระกูลที่สืบทอดกันมา ขิง ข่า ตะไคร้ ผิวมะกรูด พริกขี้หนูสวน และกะปิอย่างดีที่หมักบ่มด้วยภูมิปัญญา... พูดง่ายๆ คือ ต่อให้เอาเงินร้อยชั่งมาแลก ฉันก็ยังต้องคิดดูก่อนเลยค่ะว่าจะขายให้ดีไหม” ธนามองท่าทางพยศของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลกประศาน หัวใจที่เคยด้านชาตามวิถีชีวิตค่ายทหารและสนามรบ กลับรู้สึกกระตุกวูบอย่างประหลาด ความดื้อรั้นและประกายตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจในฝีมือของเธอนั้น ช่างมีเสน่ห์จนน่าหมั่นไส้ในเวลาเดียวกัน “ร้อยชั่งเชียวหรือครับ?” ธนาหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยด้วยความเอ็นดู “ถ้าอย่างนั้น... นอกจากแรงงานซ่อมหลังคาแล้ว ผมขอเพิ่มข้อเสนอ ท่านแม่ครัวยอดฝีมือ... ถ้าผมหา ‘กะปิเคยแท้’ จากเกาะช้างที่หมักด้วยสูตรโบราณดั้งเดิม และ ‘ใบยี่หร่าป่า’ สดๆ ที่หาไม่ได้ในตลาดทั่วไปมาให้คุณเป็นวัตถุดิบแลกเปลี่ยน คุณจะใจอ่อนตักแกงคั่วถ้วยนั้นให้ผมสักชามได้หรือยัง?” รินรดาชะงักกкаก มือที่ถือทัพพีไม้แข็งค้างกลางอากาศ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว กะปิเคยแท้จากเกาะช้างกับใบยี่หร่าป่าสดๆ นั่นคือวัตถุดิบชั้นยอดที่เธอกำลังตามหาเพื่อจะนำมาปรุงเมนูเด็ดตามตำราสมุนไพรโบราณในมิติลับพอดี! ตาแก่เจ้าเล่ห์คนนี้... รู้ได้อย่างไรว่าเธอต้องการสิ่งนี้? หรือว่าเขาแอบไปสืบประวัติความชอบของเธอมากันแน่? “คุณ... ไปเอาวัตถุดิบพวกนั้นมาจากไหน?” เสียงของรินรดาแผ่วลงไปถนัดใจ ความระแวงฉายชัดผ่านร่องรอยความตกใจบนใบหน้า ธนาก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว จนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับโต๊ะวางครก กลิ่นกายสะอาดสะอ้านเจือกลิ่นอายแดดและฝุ่นสนามฝึกของชายชาตรีลอยเข้าแตะจมูก แทนที่จะผลักไส รินรดากลับรู้สึกว่าหัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะอย่างน่ารังเกียจ “ความลับของทหารครับ...” ธนาก้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นพร่าพรายจนขนอ่อนลุกชัน “แต่ถ้าคุณอยากได้มัน... พรุ่งนี้เช้าวัตถุดิบพวกนั้นจะวางอยู่บนโต๊ะนี้ทันที แลกกับแกงคั่วหมูป่าฝีมือคุณหนึ่งหม้อ... ตกลงไหมครับ แม่ครัวคนสวย” รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองหน้าชายหนุ่มที่ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว—นี่คือการค้ากำไรที่คุ้มค่ายิ่งกว่าทำนาบนหลังคนเสียอีก! “ตกลงค่ะ!” รินรดาตกลงทันทีอย่างไม่ลังเล ก่อนจะรีบเสริมด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “แต่ถ้าพรุ่งนี้ไม่มีของที่คุณว่าวางอยู่บนโต๊ะนี้ล่ะก็... ฉันจะเอาพริกแกงเผ็ดสูตรพิเศษสาดใส่หน้าคุณให้แสบตาไปทั้งชาติเลยคอยดู!” ธนาหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี ชายหนุ่มผอยถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าว ยิ้มกว้างจนเห็นไรฟันขาวสะอาด “รับรองว่าคุณจะได้มากกว่าที่ขอแน่นอนครับ... ท่านภรรยา... เอ๊ย! ท่านแม่ครัวรินรดา” รินรดายังไม่ทันได้อ้าปากด่าคำว่า ‘ภรรยา’ ที่อีกฝ่ายจงใจหลุดปากออกมา ร่างสูงใหญ่ของนายทหารหนุ่มก็หมุนตัวเดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีออกจากบ้านไปเสียแล้ว ทิ้งให้เธอยืนหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนความเขินอายที่หาคำอธิบายไม่ได้อยู่ลำพังหน้าเตาไฟ แต่ความโกรธของเธอยังไม่ทันได้ระบายออก ทันใดนั้นเอง... เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นรัวๆ พร้อมกับร่างของหญิงวัยกลางคนแต่งกายด้วยผ้าไหมเนื้อดี ท่าทางหยิ่งยโสที่คุ้นตาเป็นอย่างดี ก้าวพรวดพราดเข้ามาในครัวโดยไม่ได้รับอนุญาต “รินรดา! นังตัวดี! แกกล้าดียังไงถึงเอาข้าวของในบ้านเดิมไปขายกินจนหมดตลาด จนทำให้ตระกูลเราต้องอับอายขายขี้หน้าชาวบ้านเขาฮึ!” เสียงแหลมสูงของ ‘คุณนายเพ็ญศรี’ ผู้เป็นแม่สามีเก่าที่ลอยแพเธอไปเมื่อหลายเดือนก่อน แผดก้องไปทั่วบริเวณบ้าน พร้อมกับสายตาดาษดื่นที่มองกวาดไปรอบครัวด้วยความริษยา “แล้วนี่กลิ่นบ้าอะไรเหม็นหึ่งไปสามบ้านแปดบ้าน แกแอบซ่อนเงินหรือของมีค่าอะไรไว้ในบ้านหลังนี้ คายออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ นังลูกสะใภ้เนรคุณ!” รินรดากำทัพพีในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ประกายตาในแววตาวับวาวขึ้นด้วยความเย็นชา ความสนุกสนานเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความพร้อมที่จะฟาดฟันกับแม่สามีใจร้ายผู้ไม่เคยรู้จักคำว่าละอายแก่ใจ หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก3 เพื่อเรียกสติ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มเย็นเยียบให้ผู้มาเยือนที่กำลังยืนท้าวสะเอวรอจิกกัดเธออย่างกระหายเลือด... ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ครัวคุณยายมาโดยตลอดนะคะ!