กลิ่นแกงคั่วกลางป่าใหญ่

“ถ้าคิดจะเอาบ้านหลังนี้ไปขายใช้หนี้การพนันของลูกชายตัวดีล่ะก็... เชิญก้าวขาออกไปจากรั้วบ้านฉันตอนนี้เลยค่ะป้าสำអាង! อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” เสียงใสแต่กังวานราดรดลงกลางวงสนทนาราวกับน้ำเย็นจัดสาดใส่กองไฟ รินรดายืนกอดอกพิงกรอบประตูไม้สักเก่าคร่ำคร่า สายตาคมกริบกวาดมองป้าสะใภ้ผู้หน้าหนาที่ถือวิสาสะพาคนมาเดินสำรวจตีราคาบ้านหลังคาคุ้งไตรภาคของตระกูล ใบหน้าอวบอูมของป้าสำอางบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เธอกระแทกเสียงใส่หลานสาวนอกไส้ที่เพิ่งหอบกระเป๋าใบโตกลับมาจากเมืองกรุง “อีริน! นี่แกกล้าไล่ฉันเหรอ? บ้านหลังนี้ปู่กับย่าแกตายไปก็ต้องตกเป็นสมบัติของตระกูลสิฟะ แกเป็นแค่ผู้หญิงตัวคนเดียว จะเอาปัญญาที่ไหนมาซ่อมแซมบ้านผุๆ พังๆ นี่ หนี้ที่พ่อแม่แกทิ้งไว้อีกหลักล้าน แกใช้หมดหรือยังถึงได้กล้ามาทำเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ!” “หนี้ของพ่อแม่ฉัน ฉันจัดการเองได้ค่ะ ไม่เคยเดือดร้อนเงินสักแดงเดียวจากกระเป๋าพวกท่าน ส่วนบ้านหลังนี้... โฉนดระบุชื่อฉันชัดเจนตั้งแต่ป่ายังไม่ตาย ถ้ายังไม่อยากให้ฉันแจ้งข้อหาบุกรุก เชิญไสหัวออกไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้ค่ะ!” รินรดายกยิ้มมุมปาก ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยันชัดเจน เธอไม่ได้หวาดกลัวสายตาอาฆาตมาดร้ายของคนตระกูลเดียวกันแม้แต่น้อย สองปีในเมืองหลวงที่เธอต้องดิ้นรนต่อสู้กับเชฟรุ่นพี่จอมเจ้าเล่ห์และนายทุนหน้าเลือดหล่อหลอมให้เธอกลายเป็นคนที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครหน้าไหนอีกแล้ว เมื่อเห็นว่าลูกสมุนที่พามาดูทำเลเริ่มถอยกรูดด้วยความเกรงใจ ป้าสำอางจึงทำได้แค่ฮ่นฮัดสะบัดก้นเดินหนี พร้อมทิ้งคำขู่ อาฆาต “เออ! เก่งให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะแก! คอยดูว่าเปิดร้านอาหารกลางป่าทึบแบบนี้ จะมีหมาตัวไหนมากินข้าวแก!” ประตูรั้วไม้ถูกกระแทกปิดดังปัง รินรดายถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ไหล่บางลู่ลงชั่วขณะก่อนจะสูดลมหายใจลึกเพื่อเรียกสติ เธอกวาดสายตามองรอบตัว เรือนไม้โบราณอายุหลายสิบปีท่ามกลางแมกไม้ร่มครึ้มแห่งนี้คือมรดกชิ้นสุดท้ายที่พ่อกับแม่ทิ้งไว้ แม้สภาพจะทรุดโทรมไปตามกาลเวลา แต่มันคือจุดเริ่มต้นของความฝันที่จะสร้าง “ครัวป่า” ร้านอาหารไทยสไตล์โฮมเมดที่ใช้วัตถุดิบจากธรรมชาติแท้ๆ รินรดาก้าวเท้าเดินเข้าไปในห้องครัวหลังบ้าน ดวงตาเป็นประกายวาววับเมื่อตั้งจิตอธิษฐานเรียก “มิติลับ” ที่ติดตัวเธอมาตั้งแต่ฟื้นไข้เมื่อปีก่อน วินาทีต่อมา กล่องไม้แกะสลักโบราณลอยเด่นขึ้นในอากาศ ก่อนจะเปิดออกเผยให้เห็นคลังสมุนไพรหายาก ตำราอาหารไทยโบราณที่สูญหายไปตามกาลเวลา และเมล็ดพันธุ์พืชสมุนไพรนานาชนิดที่ส่งกลิ่นหอมจางๆ ชวนให้สดชื่น “เอาล่ะ ในเมื่อพวกมันสบประมาทนัก ฉันก็จะทำให้ดูว่าแกงคั่วป่าฝีมือฉันนี่แหละที่จะสั่นสะเทือนไปทั้งอำเภอ!” เชฟสาวลงมือจัดการกับวัตถุดิบอย่างทะมัดทะแมง รินรดาเลือกใช้พริกแกงเผ็ดสูตรโบราณที่ตำเองกับมือในครกหินอ่างทอง กลื่นหอมฉุนของข่า ตะไคร้ ผิวมะกรูด และพริกแห้งเม็ดใหญ่โชยเตะจมูกทันทีที่สัมผัสกับน้ำมันร้อนๆ บนเตาถ่าน เสียงฉ่าของเครื่องแกงที่กระทบกับกะทิสดเคี่ยวจนแตกมันดังสนั่นห้องครัว กลิ่นหอมลึกล้ำของพริกแกงไทยแท้ๆ ผสมผสานกับกลิ่นหอมละมุนของใบยี่หร่าและพริกไทยอ่อนที่เธอแอบดึงออกมาจากมิติลับ ทำให้แกงคั่วหมูป่าหม้อนี้มีมิติความอร่อยที่หาไม่ได้จากที่ไหน ในขณะที่รินรดากำลังตั้งอกตั้งใจเคี่ยวแกงคั่วให้งวดได้ที่ เพื่อเตรียมตักชิมรสชาติขั้นเด็ดขาด จมูกอันไวต่อกลิ่นของเธอก็พลانได้กลิ่นแปลกปลอม—ไม่ใช่กลิ่นของป่า ไม่ใช่กลิ่นของควันไฟ แต่มันคือกลิ่นกายสะอาดสะอ้านผสมกลิ่นอายแดดและฝุ่นผงจากการเดินทางไกล รินรดากวัดแกว่งทัพพีในมือ ชะựngฝีเท้าแล้วหันขวับไปมองทางหน้าต่างห้องครัวที่เปิดโล่งรับลม เงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบสนามสีเขียวเข้มพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามสมชายชาตรี กำลังยืนนิ่งอยู่ตรงรั้วเตี้ยๆ ข้างบ้าน ดวงตาคมกริบใต้คิ้วหนาเข้มกำลังจ้องมองมาที่หม้อแกงบนเตาถ่านของเธอด้วยแววตาเป็นประกายหิวกระหาย ราวกับเสือโคร่งหนุ่มที่บังเอิญกลิ่นเนื้อย่างหอมกรุ่นลอยมาแตะจมูกกลางป่าลึก และก่อนที่รินรดาจะได้เอ่ยปากไล่ผู้บุกรุกหน้าตาดีคนนั้น ชายหนุ่มก็ก้าวเข้ามาใกล้หน้าต่าง ส่งยิ้มมุมปากที่แฝงความเจ้าเล่ห์นิดๆ ออกมา พร้อมกับคำพูดที่ทำเอาเชฟสาวถึงกับคิ้วกระตุก “ขอโทษนะครับ... กลิ่นแกงคั่วของคุณมันรบกวนจมูกผมจนเดินต่อไม่ไหว ถ้าจะกรุณา... ทหารหาญตาดำๆ คนนี้ขอซื้อสักถ้วยแลกกับแรงงานช่วยซ่อมหลังคาบ้านให้ฟรี คุณว่าคุ้มไหมครับแม่ครัวคนสวย?” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้ "ครัวคุณยาย" เสมอมานะคะ