ถูกทิ้งในกองซากศพ

กลิ่นเหม็นเน่าของเนื้อเยื่อที่กำลังเน่าเปื่อยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นคาวเลือดสดๆ จนแทบสำรอก พื้นหินปูนสีเทาเข้มของดันเจี้ยนชั้นที่ 50 เต็มไปด้วยเศษซากอสูรกลายพันธุ์และโครงกระดูกมนุษย์ที่ทับถมกันเป็นภูเขาเลากา ณ ใจกลางขุมนรกแห่งนี้ ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งนอนจมกองเลือดอยู่ภายใต้ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว "หมดประโยชน์แล้ว... แกจะเก็บไว้เปลืองเสบียงทำไมวะ เคน?" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังแว่วมาจากเบื้องบน ท่ามกลางความพร่ามัวและการมองเห็นที่ใกล้ดับสูญ รินพยายามกะพริบตาเพื่อโฟกัสภาพตรงหน้า รองเท้าหนังราคาแพงเหยียบลงบนข้อมือข้างที่เขาใช้ถือคถาเวทมนตร์ แรงกดมหาศาลบดขยี้กระดูกจนเสียงลั่นดังกรอบ รินกัดฟันแน่นจนเลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากมุมปาก แต่ไม่มีแม้แต่เสียงร้องครวญครางเล็ดลอดออกมาจากปากของอดีตฮีลเลอร์ผู้เคยถูกขนานนามว่าไร้ค่า เขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของคนที่ไว้ใจที่สุด กิลด์มาสเตอร์เคน ยืนมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยามราวกับเขากำลังมองเศษขยะมูลฝอยติดรองเท้า ข้างกายของเคนคือเหล่าสมาชิกแถวหน้าที่เคยร่วมเป็นร่วมตายกันมาแรมปี ทุกคนต่างหลบสายตา ไม่กล้าสบตากับรินที่กำลังจะลมหายใจโรยริน "จำไว้, ริน... แกมันก็เป็นแค่ฮีลเลอร์แรงก์ขยะที่ใช้ฮีลลิ่งสเปลล์กระจอกๆ ขับเคลื่อนทีมไม่ได้เรื่อง ไม่มีใครเขาต้องการคนไร้น้ำยาอย่างแกหรอกในดันเจี้ยนระดับ SSS นี้ ลาก่อนนะเพื่อนยาก ขอให้สนุกกับการเป็นอาหารของพวกมอนสเตอร์ข้างล่างนี้ก็แล้วกัน" เคนหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและอำมหิตสะท้อนก้องไปทั่วโถงถ้ำมืดมิด ก่อนที่ร่างของทุกคนจะถอยร่นขึ้นสู่ลิฟต์เวทมนตร์เพื่อเดินทางกลับสู่เบื้องบน ทิ้งให้รินจมดิ่งอยู่กับความมืดมิด ความหนาวเหน็บ และความเจ็บปวดที่กัดกินไปถึงไขกระดูก ประตูเหล็กเวทมนตร์ปิดสนิทลงพร้อมกับเสียงตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์ ความเงียบเข้าปกคลุม... รินนอนนิ่งสนิท ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบไม่เหลือสัญญาณชีพ ในห้วงสำนึกที่กำลังจะดับวูบลง ภาพเหตุการณ์ตลอดหลายปีที่ผ่านมาไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับม้วนฟิล์ม ความเสียสละที่เขาเคยทุ่มเท การเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อรักษาพรรคพวกจนพลังเวทแทบหมดตัว สิ่งที่เขาสلاมแลกกลับมามีเพียงความเนรคุณ การถูกเหยียดหยาม และการถูกทรยศหักหลังอย่างไร้เยื่อใย ดวงตาที่เคยอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความหวัง ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ไร้ซึ่งประกายแห่งความเมตตาใดๆ มีเพียงความเย็นชา ดำมืด และจิตสังหารที่รุนแรงจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว *[ตรวจพบสภาวะใกล้ตาย... เงื่อนไขการปลุกพลังลับสัมฤทธิผล]* *[ระบบ 'หมอเทวะแรงก์ SSS' กำลังทำการเชื่อมต่อกับจิตวิญญาณของผู้ถือครอง...]* เสียงจักรกลสังเคราะห์ดังขึ้นในหัวของริน มันไม่ใช่เสียงของระบบฮันเตอร์ทั่วไปที่จักรวรรดิเคยรู้จัก แต่มันคือเสียงก้องกังวานที่เต็มไปด้วยอำนาจเหนือสรรพชีวิต *[คำเตือน: ท่านได้รับการปลดล็อกสิทธิ์ขาดแห่งความเป็นความตาย ท่านสามารถกำหนด 'ลมหายใจ' หรือ 'ความตาย' ของสิ่งมีชีวิตใดๆ ในจักรวาลนี้ได้ตามประสงค์]* *[สิทธิพิเศษเริ่มต้น: ฟื้นฟูขีดจำกัดร่างกาย 100% พร้อมรับสิทธิ์การเข้าถึง 'คลังสมบัติไร้ขีดจำกัด' และ 'บัตรเครดิตดำไร้วงเงินระดับจักรพรรดิ']* พริบตาเดียว แสงสีทองสว่างวาบขึ้นจากพื้นดินรอบตัวริน บาดแผลฉกรรจ์ที่อกและข้อมือที่ถูกบดขยี้สมานเข้าหากันด้วยความเร็วที่เหนือสามัญสำนึก กระดูกที่หักส่งเสียงดังกร๊อบแก๊บกลับเข้าที่เดิมอย่างสมบูรณ์แบบ พลังเวทมหาศาลที่ถูกกดทับมาตลอดชีวิตระเบิดทะลักออกมาเป็นคลื่นพลังสีครามเข้มข้นจนพื้นหินรอบตัวแตกร้าวเป็นทางยาว รินค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ เขากวาดสายตามองไปรอบกองซากศพ รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก รอยยิ้มของชายผู้กุมอำนาจชี้เป็นชี้ตายที่น่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจตนใดในดันเจี้ยนนี้ ดันเจี้ยนชั้นที่ 50 แห่งนี้... ไม่ใช่สุสานของเขาอีกต่อไป แต่มันคือจุดเริ่มต้นของการชำระล้าง รินล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมที่ขาดวิ่น หยิบการ์ดสีดำสนิทที่สะท้อนประกายแสงระยิบระยับราวกับดวงดาวในห้วงอวกาศออกมา นิ้วเรียวยาวลูบไล้พื้นผิวโลหะเย็นเฉียบ ก่อนที่หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานจะปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมกับเสียงประกาศจากระบบที่ดังขึ้นในโสตประสาทของกิลด์มาสเตอร์เคนและเหล่าผู้บริหารระดับสูงของจักรวรรดิที่กำลังฉลองชัยชนะกันอย่างสนุกสนานบนชั้นบน *[แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบการเงินสูงสุด: บัตรเครดิตดำไร้วงเงินระดับจักรพรรดิถูกใช้งาน ณ ดันเจี้ยนชั้นที่ 50 ยอดเบิกจ่ายปัจจุบัน... เกินขีดจำกัดการประเมินของธนาคารกลางจักรวรรดิ]* *[ดำเนินการซื้อกิจการ 'กิลด์อิมพีเรียล' ทั้งหมดในราคาเหมาจ่าย และสั่งระงับสิทธิ์การใช้งานบัตรทุกใบของ กิลด์มาสเตอร์เคน... ณ บัดนี้]* --- ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ