ความลับที่ถูกเปิดเผย

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่รุนแรงจนแสบจมูกคือสิ่งเดียวที่กวินสัมผัสได้ในวินาทีที่เข็มฉีดยานั่นเฉียดผ่านลำคอไปเพียงมิลลิเมตร เขาตัดสินใจทิ้งตัวลงกับพื้นเย็นเยียบของโถงทางเดิน ปล่อยหมัดขวาตรงเข้าที่สีข้างของชายชุดสูทสีเทาผู้มีดวงตาไร้อารมณ์คนนั้นอย่างสุดแรง “คิดว่าทำแบบนี้แล้วความจริงจะตายไปพร้อมกับผมเหรอครับ?” กวินคำรามออกมา เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความโกรธปนหวาดกลัว ชายคนนั้นไม่ตอบโต้วาจา เขาเพียงแค่จัดปกเสื้อที่ยับย่นให้เข้าที่ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งไว้เพียงกวินที่หอบหายใจรวยรินอยู่หน้าห้องพักที่เขาพยายามจะไขความลับออกมา แผ่นกระดาษยับยู่ยี่ในมือของเขาสั่นเทา มันคือบันทึกรายการหักค่าใช้จ่ายซ้ำซ้อนจากนิติบุคคลที่รินแอบส่งให้เขาเมื่อช่วงเย็น ในขณะเดียวกัน ที่ห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดชั้นใต้ดิน รินก้มหน้าก้มตาเช็ดถูพื้นซีเมนต์ที่เย็นจัด มือของเธอสั่นไม่ต่างจากกระดาษที่เธอซ่อนไว้ใต้ถังน้ำขัดพื้น หัวใจของเธอเต้นเร็วจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความลับที่เธอเพิ่งค้นพบจากการแอบเข้าไปในห้องเก็บเอกสารชั้น 42 ไม่ใช่แค่เรื่องการทุจริตค่าส่วนกลาง แต่เป็น ‘แผนการโอนย้ายทรัพย์สิน’ ของผู้เช่าที่หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนดังใกล้เข้ามา รินหยุดชะงัก เธอรู้ดีว่าใครกำลังมา “คุณรินครับ... ดึกป่านนี้ยังไม่กลับอีกหรือ?” เสียงของหัวหน้าฝ่ายอาคารดังขึ้น แต่มันไม่ได้ดูนุ่มนวลเหมือนทุกครั้ง มันแหบพร่าและแฝงไปด้วยความคุกคาม รินฝืนยิ้มที่มุมปาก “รินแค่อยากทำความสะอาดให้เรียบร้อยก่อนน่ะค่ะ... เอ้ย ก่อนน่ะครับ หัวหน้า” เธอเผลอหลุดปากใช้สรรพนามผิด แต่ก็รีบแก้คืนทันที พยายามก้มหน้าไม่ให้แววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวถูกจับได้ “งั้นเหรอ...” หัวหน้าฝ่ายอาคารเดินเข้ามาใกล้จนรินได้กลิ่นบุหรี่ราคาแพงผสมกับกลิ่นน้ำหอมฉุนกึก “แต่ในกล้องวงจรปิด ผมเห็นคุณแวะเข้าไปในห้องเก็บเอกสารนะ... คุณไม่ได้ทำความสะอาดห้องนั้นนี่ จริงไหม?” รินใจหายวาบ เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบตากับชายตรงหน้าผ่านแว่นหนาเตอะที่ดูใจดี แต่ในวินาทีนี้ มันกลับดูเย็นชาจนน่าสะพรึงกลัว เธอรู้ดีว่าหากเธอพูดอะไรผิดไปเพียงคำเดียว ชีวิตของเธอที่นี่อาจจะจบลงแบบเดียวกับผู้เช่าคนก่อนๆ ที่เธอเคยเฝ้ามอง “ริน... รินแค่ไปหยิบน้ำยาถูพื้นผิดห้องน่ะครับ ขอโทษด้วยนะครับหัวหน้า ต่อไปจะระวังมากกว่านี้ครับ” รินตอบพลางก้มหัวต่ำ หัวหน้าฝ่ายอาคารเงียบไปครู่หนึ่ง จังหวะหัวใจของรินเต้นระรัวจนแทบจะกลบเสียงแอร์ในตึก เขายื่นมือออกไปสัมผัสที่ไหล่ของเธอ น้ำหนักมือนั้นหนักอึ้งและเต็มไปด้วยความนัย “อย่าให้มีครั้งหน้าอีกนะครับริน ตึกนี้มีตา... และผมก็เกลียดคนที่พยายามจะมา ‘ล้าง’ ความสกปรกที่ผมตั้งใจสร้างเอาไว้” หลังจากร่างสูงนั้นเดินลับสายตาไป รินก็ทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรง เธอหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าออกมา กดส่งข้อความสุดท้ายถึงกวินด้วยนิ้วที่สั่นเทา *‘กวิน รีบหนีไป พวกเขารู้แล้วว่าเราเจออะไร... ที่ชั้น 42 ไม่ใช่แค่การโกงเงิน แต่เป็นบัญชีรายชื่อคนตายที่มีชื่อคุณรวมอยู่ด้วย!’* เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นในห้องโถงที่เงียบสงัด กวินที่กำลังพยายามพยุงตัวขึ้นยืนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่าน หัวใจของเขาหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม แต่ในจังหวะนั้นเอง ประตูลิฟต์ตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดก็เปิดออก ชายชุดสูทสีเทาสามคนก้าวออกมาพร้อมกับใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกในมือของพวกเขาไม่ได้ถือเข็มฉีดยาอีกต่อไป แต่เป็นอุปกรณ์บางอย่างที่กวินไม่เคยเห็นมาก่อน กวินหันหลังวิ่งสุดแรง แต่ปลายทางของโถงทางเดินกลับถูกปิดตายด้วยระบบรักษาความปลอดภัยที่ถูกสั่งการจากศูนย์ควบคุม เขาติดอยู่ในกับดักที่เขาสร้างขึ้นมาเองจากการอยากรู้อยากเห็น ในขณะที่ประตูลิฟต์ด้านหลังเขาปิดลงพร้อมกับเสียงกริ๊กเบาๆ ที่ดังเสียดแทงหัวใจ ชายชุดสูทคนหนึ่งขยับเนคไทเบาๆ แล้วเอ่ยขึ้น “คุณกวินครับ... การเป็นคนช่างสังเกตในตึกนี้มันอันตรายนะครับ แต่มันก็น่าตื่นเต้นดีไม่ใช่หรือ?” กวินมองย้อนกลับไปที่รอยแยกของประตูลิฟต์ที่กำลังจะปิดสนิท ทันใดนั้นเขาก็เห็นรินยืนอยู่ที่อีกฟากของกระจกเงาตรงโถงทางเดิน เธอไม่ได้มองมาที่เขา แต่เธอกำลังใช้กุญแจสำรองเปิดประตูห้องพักหมายเลข 404 ซึ่งเป็นห้องของ ‘ชายชุดสูท’ ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในขณะนี้! กวินแสยะยิ้มออกมาทั้งน้ำตา เขาไม่ได้กำลังจะตาย แต่เขากำลังจะเปลี่ยนเกมนี้ให้กลายเป็นนรกของคนพวกนี้แทน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดของเมืองใหญ่ไปกับผมนะครับ พบกันใหม่ตอนหน้าครับ