หนี้สินของหัวใจ

กลิ่นบุหรี่ราคาแพงลอยคลุ้งอยู่ในความมืด สลับกับเสียงรองเท้าหนังที่กระทบพื้นคอนกรีตเป็นจังหวะเนิบนาบชวนประสาทเสีย กวินกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เขาไม่ได้หันไปมองเจ้าของเสียงนั้น เพราะรู้ดีว่าภายใต้เงามืดคือ "คุณธนา" ชายผู้เปรียบเสมือนเงาอาฆาตที่คอยบงการชีวิตเขามาตลอดห้าปี "กวิน... เงียบไปเสียล่ะ?" ธนาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงนั้นเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยคมมีดที่พร้อมจะกรีดลึกถึงกระดูก "ถ้าแกก้าวออกไปจากประตูบานนั้นพร้อมกับหลักฐานในมือ แฟ้มประวัติที่แกอุตส่าห์สร้างมาอย่างสะอาดหมดจดก็จะจบสิ้นลงทันที ชีวิตในออฟฟิศที่แกโหยหานักหนา... ตำแหน่งงานที่แกจะได้รับในวันจันทร์นี้ มันจะกลายเป็นเพียงเศษกระดาษที่ไร้ค่า" รินที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ กวิน สูดลมหายใจเข้าลึก เธอพยายามจะขยับตัว แต่กวินกลับดึงแขนเธอไว้แน่น สายตาของเขาไม่ได้มองไปที่ธนา เขามองไปที่ภาพสะท้อนของตัวเองบนกระจกหน้าต่างที่บานกระจกสะท้อนให้เห็นเพียงใบหน้าซูบตอบและแววตาที่สับสน "คุณต้องการอะไรกันแน่ครับ?" กวินถามเสียงเรียบ แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก "ที่ผ่านมาผมทำตามที่คุณสั่งมาตลอด ทั้งการบิดเบือนตัวเลขบัญชี ทั้งการกดดันคนในแผนกจนแทบไม่มีที่ยืน... ชีวิตผมมันยังพังพินาศไม่พออีกหรือไง?" ธนาก้าวออกมาจากเงามืด แสงไฟสลัวจากทางเดินตกกระทบใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง เขาไม่ได้ดูเดือดดาล แต่กลับดูสมเพช "มนุษย์เราน่ะกวิน... ไม่มีใครหรอกที่มือสะอาดจริง เพียงแต่แกดันโง่พอที่จะรู้สึกผิดในสิ่งที่ทำลงไป" เขายื่นซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากเสื้อสูท "ในนี้คือรายชื่อพนักงานทั้งหมดที่แกต้องจัดการให้ลาออกภายในสิ้นเดือนนี้ ถ้าแกทำ... ตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายที่แกใฝ่ฝันจะเป็นของแกอย่างถาวร แต่ถ้าแกเลือกที่จะพาผู้หญิงคนนี้ออกไป และเปิดโปงความลับของบริษัท... แกก็แค่คนแปลกหน้าที่ไร้ชื่อเสียง ไร้อนาคต และต้องจมกองหนี้สินที่ครอบครัวแกสร้างไว้ไปจนตาย" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องเก็บเอกสาร รินเงยหน้าขึ้นมองกวินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังและเวทนา เธอไม่ใช่คนโง่ เธอรู้ดีว่ากวินแบกรับอะไรไว้บ้างในทุกๆ วันที่เขากลับไปนั่งดื่มลำพังในห้องแคบๆ นั่น "กวิน... อย่าทำแบบนั้นเลยนะ" รินกระซิบเบาๆ ราวกับเสียงลมพัด "ถ้าคุณยอมรับงานนี้ คุณก็จะไม่ต่างอะไรจากเขา" กวินเม้มปากแน่น ความทรงจำเรื่องบ้านที่ถูกยึด คำพูดดูถูกของญาติพี่น้องที่มองเขาเป็นเพียงไอ้ขี้แพ้ถาโถมเข้ามาในหัว อนาคตที่เขาวาดหวังว่าจะเป็นคนประสบความสำเร็จในเมืองหลวงกำลังชั่งน้ำหนักอยู่กับมโนธรรมที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดในใจ เขามองไปยังซองเอกสารในมือธนา ก่อนจะเบนสายตาไปที่ริน มือของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาตัดสินใจเดินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว... กวินเอื้อมมือไปรับซองเอกสารนั้นจากมือธนา เสียงกระดาษเสียดสีกันฟังดูบาดหูราวกับเสียงกรีดร้องของความดีงามที่กำลังขาดสะบั้น ธนายิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ เขาตบไหล่กวินเบาๆ สองสามครั้งก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดทับหัวใจของคนทั้งสอง "คุณทำอะไรลงไป..." รินเอ่ยถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ น้ำตาแห่งความผิดหวังร่วงหล่นลงบนพื้นกระเบื้อง "คุณขายวิญญาณให้เขาจริงๆ หรือ" กวินไม่ได้ตอบ เขาค่อยๆ เปิดซองเอกสารนั้นออก สายตาไล่อ่านรายชื่อในกระดาษอย่างช้าๆ ทว่าในขณะที่เขากำลังจะโยนเอกสารเหล่านั้นทิ้งเพื่อแสดงเจตจำนงที่แท้จริง เสียงฝีเท้าของใครบางคนที่หนักแน่นและคุ้นเคยมากกว่าเดิมก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง ประตูไม้ถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างของชายวัยกลางคนคนหนึ่งก้าวเข้ามา เขาคือ 'คุณนิรันดร์' ประธานบริษัทที่ใครๆ ต่างคิดว่าเสียชีวิตไปต่างประเทศนานแล้ว เขามองกวินด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะหยิบโทรศัพท์เครื่องหนึ่งขึ้นมาแล้วกดเปิดลำโพง เสียงที่ดังออกมาจากโทรศัพท์คือเสียงของธนาที่คุยกับใครบางคน... เสียงนั้นพูดถึงแผนการกำจัดกวินทิ้งทันทีที่งานชิ้นนี้สำเร็จ เพื่อปิดปากพยานคนสุดท้ายที่รู้เรื่องการทุจริตทั้งหมด กวินชะงักค้าง แผ่นกระดาษในมือร่วงหล่นลงพื้นราวกับใบไม้แห้ง ขณะที่นิรันดร์เดินเข้ามาใกล้จนชิดลมหายใจของเขา ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูว่า... "เลือกผิดไปเพียงก้าวเดียว ชีวิตของแกและเธอคนนี้ก็ไม่ต่างอะไรจากคนตายเดินได้หรอกนะ กวิน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหยดน้ำตาและเงาตึกระฟ้าไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ