ลืมตาตื่นในกลิ่นอายดินโคลน

กลิ่นหืนของแป้งข้าวโพดขึ้นรากับกลิ่นอับของเศษฟางชื้นแฉะในห้องครัวคับแคบ ไม่ได้ทำให้สติของอดีตแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นฉินสะดุดแม้แต่น้อย ดวงตาเรียวรีคมกริบดุจใบมีดปะปนความเยือกเย็น ค่อยๆ ปรือเปิดขึ้นช้าๆ ท่ามกลางความมืดสลัวของบ้านดินยุคทศวรรษที่เจ็ด ร่างในชุดผ้าฝ้ายปะชุนหยาบกร้านขยับไหวเล็กน้อย กล้ามเนื้อทุกมัดตอบสนองด้วยสัญชาตญาณนักรบที่ผ่านสนามรบมาโชกโชน ไม่มีความตื่นตระหนก มีเพียงการประเมินสถานการณ์อย่างเงียบเชียบและเฉียบคม ความทรงจำของ "หลี่ชิงหลัน" เจ้าของร่างเดิมคนก่อนไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับกระแสน้ำป่า นางไม่ใช่หญิงชาวนาอ่อนแอที่ยอมให้ใครรังแกอีกต่อไปแล้ว แต่นี่คือร่างของสะใภ้รองแห่งตระกูลเฉิน หญิงสาวอาומภับผู้ต้องทนทุกข์ทรมานจากการถูกกดขี่ข่มเหงจากแม่สามีและพี่สะใภ้ใหญ่มานานแรมปี "นังสะใภ้รอง! แกจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนกัน! แดดออกแยงก้นจนถึงหัววันแล้ว ข้าวปลาในครัวยังไม่ยอมลุกมาต้มให้เรียบร้อย อยากให้พวกฉันอดตายกันหมดทั้งบ้านหรือยังไง!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของแม่เฒ่าเฉินดังแผดขึ้นมาจากลานบ้าน พร้อมเสียงตบโต๊ะปังใหญ่จนผนังดินสั่นสะเทือน ตามมาด้วยเสียงถากถางของพี่สะใภ้ใหญ่ที่ยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าประตูกระท่อม หลี่ชิงหลันแค่นเสียงหึในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่าเกรงขาม นางค่อยๆ พยุงร่างลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ในชุดเก่าๆ ขาดๆ แต่รัศมีความกดดันระดับแม่ทัพผู้บัญชาการทหารนับหมื่นกลับแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา เท้าเรียวก้าวออกไปช้าๆ เปิดประตูห้องครัวที่ผุพังออกเผชิญหน้ากับฝูง "แร้งกา" ที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อตระกูลรองอย่างไม่เกรงกลัว "ตื่นแล้วก็ดี! วันนี้แกต้องเอาแป้งข้าวโพดครึ่งถุงสุดท้ายกับไข่ไก่สองฟองในไหไปให้บ้านใหญ่ ไม่อย่างนั้นก็ไสหัวออกไปจากตระกูลเฉินซะ อย่ามาเกาะสามีพิการของแกกินข้าวฟรีในบ้านหลังนี้อีก!" แม่เฒ่าเฉินชี้หน้าด่าทอด้วยความโกรธเกรี้ยว มือเหี่ยวย่นราวกับกิ่งไม้แห้งคว้าไม้กวาดเตรียมจะพุ่งเข้ามาฟาด หลี่ชิงหลันยืนนิ่ง ดวงตาดำขลับจ้องมองหญิงแก่ตรงหน้าด้วยแววตาที่ทำให้แม่เฒ่าเฉินชะงักกึกโดยไม่รู้ตัว ความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างของสะใภ้รองทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงในพริบตา "คุณแม่พูดจาให้เกียรติคนอื่นบ้างนะคะ" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคมราือน้ำแข็งขั้วโลกหลุดจากริมฝีปากของหลี่ชิงหลัน "ข้าวปลาในบ้านหลังนี้ ฉันกับจื้อเฉิงเป็นคนหามาด้วยหยาดเหงื่อแรงงาน ไม่ใช่หน้าที่ที่ฉันจะต้องเอาไปปรนเปรอพวกปลิงที่เอาแต่แบมือขอไปวันๆ" "นัง... นังสะใภ้สารเลว! แกกล้าดียังไงมาเถียงฉัน!" แม่เฒ่าเฉินหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความอับอายและโกรธจัด เงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าลูกสะใภ้ แต่ทว่า... มือเหี่ยวย่นนั้นไม่มีวันได้สัมผัสแก้มของหลี่ชิงหลัน หมับ! มือเรียวบางของหลี่ชิงหลันคว้าข้อมือของแม่เฒ่าเฉินไว้ได้อย่างแม่นยำและรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด แรงบีบที่มหาศาลทำเอาแม่เฒ่าเฉินร้องโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บปวดราวกับกระดูกจะแหลกสลาย "จำไว้ให้ดีนะคะคุณแม่ ยุคสมัยนี้ไม่ใช่ยุคที่ใครจะมาตบตีคนอื่นตามอำเภอใจได้อีกแล้ว และที่สำคัญ..." หลี่ชิงหลันโน้มตัวเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบที่ทรงพลังสะท้านทรวง "ถ้าใครยังกล้าแตะต้องข้าวของในเรือนรองแม้แต่ชิ้นเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!" ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในลานบ้าน ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดเสื้อผ้าทำงานมอมแมมและเปื้อนฝุ่นไม้ก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนขนาบข้างหลี่ชิงหลันอย่างรวดเร็ว "ลู่จื้อเฉิง" ช่างไม้ฝีมือดีประจำคอมมูน สามีผู้เงียบขรึมและถูกตราหน้าว่าพิการ ดวงตาคมเข้มดุดันกวาดตามองคนบ้านใหญ่ทีละคนด้วยรังสีอำมหิตไม่แพ้ภรรยา มือหนายื่นออกโอบไหล่บางของภรรยาเข้ามาใกล้ ป้องกันไม่ให้ใครเข้าใกล้แม้แต่ปลายก้อย "ถ้าใครกล้าทำอะไรภรรยาผม... อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจกฎหมายบ้านเมืองก็แล้วกัน" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอื้อnเอ่ยออกมาเรียบๆ แต่สร้างความสะพรึงกลัวให้แก่ทุกคนในตระกูลเฉินจนถอยกรูด ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดและเงียบงัน กลิ่นหอมกรุ่นแปลกประหลาดราวกับสมุนไพรชั้นเลิศและข้าวใหม่ปลามันก็ลอยฟุ้งกระจายออกมาจากมิติในความรับรู้ของหลี่ชิงหลัน ผสมผสานกับกลิ่นหอมของอาหารทิพย์ที่นางเพิ่งแอบแปรรูปจากมิติฟาร์มโอสถเพื่อฟื้นฟูร่างกาย กลิ่นหอมนั้นยั่วยวนจนคนบ้านใหญ่ถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมระอา และในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูกรั้วบ้านด้านนอกก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างของสหายเกาเจี้ยนกั๋ว หัวหน้ายุวชนที่ถือหมายค้นปริศนาก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มชั่วร้าย "ได้ข่าวว่าบ้านรองซุกซ่อนของผิดกฎหมายเอาไว้... คงต้องขอตรวจค้นกันหน่อยแล้วล่ะสหาย!" ไป๋เป่าเปาของแม่ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความมันสะใจนี้นะคะ