มิติฟาร์มสวรรค์เปิดออก

กระดาษจดหมายสีเหลืองหมองคล้ำแผ่นนั้น ถูกบีบขยำจนยับยู่ยี่อยู่ในอุ้งมือเรียวที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการทำงานหนัก แต่ทว่า สัมผัสและร่องรอยความหยาบกร้านเหล่านั้น กลับไม่ได้สะท้อนถึงความอ่อนแอของหญิงสาวผู้ถือมันแม้แต่น้อย ดวงตาหงส์คู่คมกริบกวาดมองข้อความด้วยประกายตาดุดันราวกับพญาอินทรีที่กำลังจ้องเหยื่อ ร่างกายของหลี่ชิงหลันในยามนี้แม้จะยังคงหลงเหลือความเจ็บปวดร้าวรานจากพิษไข้และกล้ามเนื้อที่ฉีกขาดตามวิสัยของร่างเดิมที่ตรากตรำ แต่จิตวิญญาณภายในหาใช่เด็กสาวชาวนาผู้ยอมจำนนต่อโชคชะตาไม่ นางคืออดีตแม่ทัพหญิงแห่งแคว้นต้าหลี่ ผู้เคยนำทัพนับแสนฝ่าดงหอกดาบมาแล้ว นับประสาอะไรกับจดหมายข่มขู่ไร้สาระจากส่วนกลางของยุคสมัยที่เต็มไปด้วยความอลหม่านนี้ "จดหมายด่วนพิเศษจากกองพลน้อยทหารภาคเหนือ... ช่างบังเอิญเสียจริง หรือเกรงว่าตระกูลเฉินและพวกสุนัขรับใช้แถวนี้จะยังสร้างความวุ่นวายให้ข้าไม่มากพอ" เสียงพึมพำลอดผ่านริมฝีปากที่ซีดเซียวแต่มั่นคง หลี่ชิงหลันแค่นยิ้มเย็นเยียบ นางหันไปมองร่างของลู่จื้อเฉิงสามีหนุ่มผู้เงียบขรึม ที่กำลังยืนตอกลิ่มไม้ซ่อมแซมหน้าต่างผุๆ อยู่ที่มุมห้อง แผ่นหลังกว้างและกล้ามเนื้อที่เกร็งตัวทุกครั้งคราที่ออกแรงตอกตะปูสะท้อนถึงความมั่น ลู่จื้อเฉิงวางค้อนในมือลงทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงไอสังหารและรังสีความเย็นที่แผ่ออกมาจากภรรยา ดวงตาคมเข้มคู่นั้นมองตรงมาที่นางโดยปราศจากความหวาดกลัว มีเพียงความห่วงใยระคนดุดันที่พร้อมจะพุ่งชนทุกสิ่งที่กล้ามาทำร้ายสตรีตรงหน้า "ชิงหลัน... จดหมายนั่นว่าอย่างไร" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงก้อนหินกระทบกันดังขึ้นอย่างระมัดระวัง เขาเดินตรงเข้ามาใกล้ ใช้มือใหญ่ที่หยาบกร้านแต่Yอบอุ่นแตะลงบนไหล่บางเบา เพื่อถ่ายทอดความมั่นคงให้ภรรยา "ไม่มีอะไรที่พวกเราจัดการไม่ได้หรอกค่ะ พี่จื้อเฉิง" หลี่ชิงหลันเงยหน้าขึ้นสบตา เขยิบตัวเข้าหาความอบอุ่นจากสามีโดยไม่รู้ตัว เคมีที่เข้ากันอย่างไร้รอยต่อระหว่างอดีตแม่ทัพผู้เกรียงไกรกับช่างไม้หนุ่มฝีมือดี ทำให้บรรยากาศในห้องคับแคบดูอบอุ่นขึ้นมาถนัดตา "เพียงแต่... ร่างกายนี้ช่างน่ารำคาญเสียจริง บาดเจ็บเรื้อรังจากการทำงานหนักจนเส้นลมปราณติดขัด หากข้ายังอยู่ในสภาพนี้ คงออกไปฟาดฟันกับพวกเหลือบไรในหมู่บ้านได้ไม่เต็มที่นัก" สิ้นคำพูดของนาง หัวใจของหลี่ชิงหลันก็พลันกระตุกวูบ เมื่อห้วงสำนึกภายในศีรษะเกิดเสียงก้องกังวานคล้ายระฆังโบราณ *ติ๊ง! ระบบมิติฟาร์มโอสถและคลังอาหารโบราณ ทำการเชื่อมต่อกับจิตวิญญาณดั้งเดิมสำเร็จ 100%!* ความรู้สึกร้อนวูบวาบแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ภาพความทรงจำอันคุ้นเคยในชาติภพก่อนผุดขึ้นมาในสมอง มิติฟาร์มส่วนตัวที่นางเคยใช้หลบภัยและสะสมสมุนไพรล้ำค่าในยามศึกสงคราม บัดนี้ได้ตามติดวิญญาณทะลุมิติมายังยุค 70 นี้ด้วย! หลี่ชิงหลันหลับตาลงตั้งสติ ดึงจิตเข้าสู่ห้วงลึก ทิวทัศน์เบื้องหน้าแปรเปลี่ยนเป็นดินแดนหมอกหนาจางๆ กลิ่นอายของโสมนวลและสมุนไพรโบราณนับร้อยชนิดโชยแตะจมูก ท่ามกลางแปลงเกษตรขนาดใหญ่และบ่อน้ำทิพย์สวรรค์ที่ส่งประกายระยิบระยับราวกับดวงดาว "เยี่ยม..." มุมปากของอดีตแม่ทัพหญิงยกยิ้มขึ้นอย่างสะใจ ในเมื่อสวรรค์เมตตาประทานขุมทรัพย์นี้มาให้ มีหรือที่นางจะปล่อยให้ร่างกายนี้ต้องทนทุกข์ทรมานจากพิษไข้และความอ่อนแออีกต่อไป จิตของนางสั่งการอย่างรวดเร็ว มือเรียวคว้าจับขวดหยกขาวที่บรรจุ "โอสถชำระไขกระดูกและฟื้นฟูชีพ" ออกมาจากมิติฟาร์ม ทันใดนั้น ขวดหยกเนื้อเนียนก็ปรากฏขึ้นจริงบนฝ่ามือท่ามกลางสายตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงของลู่จื้อเฉิง "นี่มัน... ชิงหลัน เจ้า...?" ลู่จื้อเฉิงอุทานออกมาอย่างตกใจ เขารู้ดีว่าภรรยาของตนมีความลับบางอย่าง แต่ไม่คิดว่าจะมหัศจรรย์ถึงเพียงนี้ สภาพแวดล้อมรอบตัวคล้ายถูกตรึงไว้ด้วยพลังงานลึกลับบางอย่าง "ความลับค่ะ... แต่เป็นความลับที่จะทำให้พวกเรามีชีวิตที่ดีขึ้น และตบหน้าพวกที่คิดจะมาเอาเปรียบเราให้กระอักเลือด" หลี่ชิงหลันกล่าวตอบด้วยรอยยิ้มพราวระยับ นางเปิดจุกขวดหยก กลิ่นหอมหวานละมุนของสมุนไพรล้ำค่ากระจายฟุ้งไปทั่วห้องทันที จนแม้แต่ลู่จื้อเฉิงยังรู้สึกได้ถึงความโปร่งโล่งในทรวงอก นางไม่รอช้า กลืนโอสถทิพย์เม็ดกลมสีทองลงคอทันที วูบ! พลังงานสายหนึ่งพุ่งพล่านเข้าสู่เส้นเลือดฝอยทั่วร่าง ความเจ็บปวดจากการทำงานหนักและแผลเก่าที่สะสมมานานนับปีถูกแผดเผาด้วยความร้อนอันบริสุทธิ์ เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้าเนียนตามด้วยคราบสีดำส่งกลิ่นเหม็นอับที่ขับออกจากรูขุมขน ซึ่งเป็นของเสียและพิษร้ายที่ตกค้างในร่างกายยุคนี้ ลู่จื้อเฉิงรีบคว้าผ้าสะอาดมาชุบน้ำอย่างรู้หน้าที่ เขาบรรจงเช็ดเนื้อตัวและใบหน้าให้อย่างทะนุถนอม สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความลุ่มหลงและเทิดทูน ยิ่งเห็นผิวพรรณของภรรยาที่ค่อยๆ เปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลขึ้น ดวงตากระจ่างใสราวกับกวางป่า เขากยิ่งรู้สึกว่าโลกใบนี้ช่างใจดีกับเขาเหลือเกินที่มีภรรยาเช่นนี้ ผ่านไปไม่นาน ร่างกายของหลี่ชิงหลันก็เบาสบายราวกับไร้น้ำหนัก อาการเจ็บแปลบที่อกหายเป็นปลิดทิ้ง พลังลมปราณและพละกำลังในอดีตไหลเวียนกลับคืนมาเกือบครึ่งส่วน นางสูดลมหายใจเข้าลึก "รู้สึกดีขึ้นมากเลยค่ะ... ตอนนี้ ต่อให้มีหมาบ้าที่ไหนมาเห่าหน้าบ้าน เราก็พร้อมจะถลกหนังมันแล้ว" หลี่ชิงหลันหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและเปี่ยมด้วยความหวัง เสียงทุบประตูกระแทกกระทั้นจากด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงแหลมแสบแก้วหูของแม่เฒ่าเฉินที่ตะโกนด่าทอเข้ามาโดยไม่เกรงใจฟ้าดิน "นังสะภัทรอกตัญญู! สหายเกาเจี้ยนกั๋วมาที่นี่แล้ว รีบไสหัวออกมารับหน้าและเซ็นยกที่ดินแปลงท้ายหมู่บ้านให้ตระกูลเราเสียดีๆ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน!" ลู่จื้อเฉิงหน้าตาบึ้งตึงขึ้นทันที รังสีความเย็นชาแผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มจนน่ากลัว เขาเตรียมจะก้าวออกไปจัดการ แต่หลี่ชิงหลันกลับยกมือขึ้นแตะแขนห้ามไว้เสียก่อน นางยิ้มมุมปาก ย่างสามขุมเดินไปที่ประตูด้วยท่าทางสง่างามราวนางพญา พร้อมเอ่ยกระซิบเบาๆ ให้สามีได้ยินเพียงสองคน "พี่จื้อเฉิง... ดูกลิ่นหอมจากน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นโสมในมิติฟาร์มของเราสิคะ กำลังส่งกลิ่นเย้ายวนเชียว... เดี๋ยวเราค่อยจัดการพวกมันทีละสเต็ป แต่ตอนนี้ ออกไปต้อนรับแขกไม่เชิญกันก่อนดีกว่าค่ะ" แอด... เสียงประตูไม้เก่าแก่ถูกเปิดออกเผยให้เห็นร่างของแม่เฒ่าเฉินยืนหน้าบูดเบี้ยวเคียงข้างสหายเกาเจี้ยนกั๋วอันธพาลประจำหมู่บ้าน แต่ทว่า สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องชะงักงันและกลืนน้ำลายคอแห้งผาก ไม่ใช่ความดุดันของคนทั้งสอง... ...หากแต่เป็นบุรุษในชุดเครื่องแบบทหารยศสูงผู้หนึ่ง ที่ก้าวเท้าลงมาจากรถจี๊ปทหารคันใหญ่หน้าบ้าน พร้อมกับเอกสารลับตราครั่งสีแดงสดในมือ เขากวาดสายตาดุจเหยี่ยวมาที่หลี่ชิงหลัน แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกอย่างหยุดนิ่ง "สหายหลี่ชิงหลัน... ทางกองพลน้อยสั่งให้ผมมารับตัวคุณ กลับไปรับตำแหน่ง 'แม่ทัพที่ปรึกษาพิเศษ' ณ ฐานทัพลับภาคเหนือทันทีครับ" ไป๋เป่าเปาของแม่ขอตัวไปจิบชาอุ่นๆ รออ่านคอมเมนต์ฟินๆ จากรี้ดเดอร์ทุกท่านก่อนนะคะ!