อคินออกโรงปกป้อง

กลิ่นอายความอึดอัดลอยอบอวลจนแทบจะคว้ามาคั้นเป็นน้ำได้ทันทีที่พายก้าวเข้ามาในร้านกาแฟใกล้คณะ ทว่าสิ่งที่แย่กว่าบรรยากาศรอบตัว กลับเป็นรอยยิ้มเคลือบน้ำตาลของมินนี่ที่นั่งไขว่ห้างรออยู่ก่อนแล้วต่างหาก "นึกว่าจะไม่กล้ามาซะอีกนะคะ พาย" เสียงหวานใสที่พยายามดัดให้ฟังดูน่าเอ็นดูดังขึ้นทันทีที่ร่างเพรียวบางของดาวคณะนิเทศฯ ทิ้งตัวลงนั่งตรงข้าม "ก็นะ... คนที่ชอบทำตัวเหนือกว่าคนอื่น แต่ลับหลังกลับต้องคอยเกาะแกะผู้ชายไปวันๆ แบบเธอ คงหาความละอายใจยากหน่อย" พายชะงักมือที่กำลังจะหยิบหลอดดูดน้ำ เล็บสีเจลสวยจิกเข้าหากันเบาๆ เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนร้อนผ่าวถึงปลายจมูก เธอมองหน้าอีกฝ่ายด้วยแววตานิ่งสนิทที่ซ่อนประกายความกรุ่นโกรธไว้มิดชิด ปากเก่งๆ ของเธอกำลังจะสวนกลับด้วยประโยคเจ็บแสบสักชุดใหญ่ แต่ทว่า... มินนี่กลับไม่เปิดโอกาสให้เธอได้อ้าปาก "พูดก็พูดเถอะนะ พาย... พี่อเขาก็แค่เวทนาเธอเล่นๆ เท่านั้นแหละ คิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างวิศวะปีสาม ดีกรีเดือนคณะที่เพียบพร้อมทุกอย่าง จะมาจริงจังอะไรกับผู้หญิงปากจัด เอาแต่ใจแถมชอบสร้างปัญหาไปวันๆ อย่างเธอ หน้าตาอย่างเธอน่ะ... เต็มที่ก็เป็นได้แค่ของแก้เบื่อคั่นเวลาก่อนที่พี่เขาจะเจอคนที่ดีและคู่ควรจริงๆ เท่านั้นแหละค่ะ" คำพูดเชือดเฉือนที่เคลือบด้วยน้ำเสียงใสซื่อถูกพ่นออกมาอย่างไร้ความเกรงใจ รอบโต๊ะในรัศมีใกล้เคียงเริ่มหันมามองด้วยความสนใจ พายรู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกแน่นอยู่ที่ลำคอ ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก ไม่ใช่เพราะเธอกลัวคำดูถูกเหล่านั้น แต่เป็นเพราะความจริงที่ว่า... เธอกับอคินยังไม่ได้มีสถานะที่ชัดเจนพอจะเอาไปตอกหน้าใครต่างหากเล่า ดวงตากลมโตไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปาก พายสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติและความมั่นใจกลับคืนมา เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับมินนี่ตรงๆ เตรียมจะฟาดกลับให้หน้าชาไปข้าง "อ๋อเหรอคะ? พอดีว่าฉันเป็นคนประเภทชอบกินของแก้เบื่อซะด้วยสิ แถมดูเหมือนว่า... เจ้าของของแก้เบื่อชิ้นนั้น เขาก็ติดใจจนไม่อยากไปไหนซะด้วยสิคะ มินนี่ล่ะค่ะ... อุตส่าห์พยายามทำตัวเป็นเด็กดีน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้แล้ว ทำไมพี่อคินถึงยังไม่ชายตาแลเลยล่ะคะ หรือว่า... ต่อให้พยายามทำตัวดีแค่ไหน ของที่เขารังเกียจ มันก็ไม่มีวันมีค่าขึ้นมาได้อยู่ดี?" "นี่เธอ!" มินนี่หน้าเสีย สีหน้าที่เคยยิ้มแย้มบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด มือเรียวฟาดลงบนโต๊ะจนแก้วกาแฟสั่นสะเทือน "ปากดีนักนะพาย! คิดว่าพี่อจะปกป้องเธอได้ตลอดรึไง!" "แล้วถ้าฉันจะปกป้องเธอ... มันจะมีปัญหาอะไรไหมล่ะครับ?" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังแทรกขึ้นท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่านไปทั่วบริเวณร้าน พายสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองยังต้นเสียงทันที ร่างสูงโปรดของอคินก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ใบหน้าคมคายบึ้งตึง ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองไปยังมินนี่ด้วยแววตาเย็นเยียบชนิดที่ทำเอาอีกฝ่ายหน้าซีดเผือดลงในเสี้ยววินาที สันจมูกโด่งรั้นและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นบ่งบอกชัดเจนว่าเจ้าตัวกำลังโกรธจัด "พี่... พี่อ..." มินนี่เสียงสั่นระริก ลุกขึ้นยืนอย่างทำอะไรไม่ถูก "มิน... มินแค่คุยกับพายเรื่องทั่วไปเองค่ะ พี่อมาได้ยังไงคะเนี่ย" "ถ้าไม่อยากให้ผมต้องใช้คำพูดที่มันแย่กว่านี้... ก็ไสหัวไปซะ" อคินเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทรงพลังและเฉียบขาดจนคนฟังแทบหยุดหายใจ เขาไม่ได้ตะคอก แต่แรงกดดันรอบตัวเขากลับน่ากลัวเสียยิ่งกว่าการตบหน้ากลางสาธารณะ "แล้วก็จำใส่สมองไว้ด้วยนะมินนี่... คนที่ผมเลือก คนที่ผมสนใจ และคนที่ผมไม่มีวันยอมให้ใครมาเหยียบย่ำ... คือผู้หญิงคนนี้" พูดจบร่างสูงก็ทรุดตัวลงนั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่ว่างข้างๆ พายอย่างไร้ความลังเล มือหนายื่นไปคว้าข้อมือเล็กของหญิงสาวมากอบกุมไว้แน่น ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือของเขาทำเอาพายถึงกับสมองตื้อตันไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความโกรธและความน้อยใจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นวาบที่เอ่อล้นขึ้นมาในหัวใจ มินนี่เม้มปากแน่นด้วยความแค้นเคืองและอับอาย ขายหน้าจนไม่กล้าอยู่ต่อ เธอคว้ากระเป๋าแล้วเดินกระแทกส้นเท้าหนีหายออกไปจากร้านทันทีท่า บรรยากาศรอบโต๊ะกลับมาเงียบสงบลงอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงเพลงเบาๆ จากลำโพงของร้านกับหัวใจสองดวงที่เต้นไม่เป็นจังหวะ พายพยายามดึงข้อมือตัวเองกลับ แต่คนตัวโตกลับกระชับมือให้แน่นขึ้นกว่าเดิม "ปล่อยได้แล้วมั้งคะ มือฉันจะช้ำหมดแล้วนะ" พายเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม ไม่กล้าสบตาคมคายที่มองมาตรงๆ "เจ็บเหรอ?" อคินเลิกคิ้วถาม น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย แต่แววตายังคงดุอยู่ "ทีเมื่อกี้ทำไมเก่งนักล่ะ หือ? นั่งให้ยัยนั่นมาว่าอยู่ได้ ทำไมไม่เถียงกลับให้มันจมดินไปเลย" "ก็ฉัน..." พายชะงัก เถียงไม่ออกเมื่อเจอสายคาดคั้นจากคนตรงหน้า "ก็ฉันกำลังจะสวนกลับนี่คะ นายนั่นแหละเข้ามายุ่งทำไม เสียฟอร์มหมด" "กลัวเสียฟอร์ม หรือกลัวร้องไห้กันแน่" อคินแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม "ปากเก่งกับคนอื่นไปทั่ว แต่พอเจอเขาจี้ใจดำเข้าหน่อย ทำเป็นตาแดง..." "ใครตาแดงคะ!" พายรีบเถียงคอเป็นเอ็น พร้อมกับเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนร่องรอยความเขินอายที่กำลังเห่อร้อนขึ้นบนพวงแก้ม "ฉันไม่ได้..." "พาย" เสียงทุ้มเรียกชื่อเธอเบาๆ แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้พายต้องหันกลับมาสบตา ปลายนิ้วอุ่นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาพายแทบหยุดหายใจ ดวงตาสีเข้มของอคินเวลานี้ไม่มีความเยชาชาหรือความกวนประสาทหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความจริงจังและความลึกซึ้งบางอย่างที่อ่านยาก แต่กลับทำให้หัวใจของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรง "อย่าไปยอมให้ใครมาพูดจาดูถูกแบบนี้อีก..." อคินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังจนพายรู้สึกได้ถึงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากแข็งนั้น "...เพราะถ้าเธอไม่ปกป้องตัวเอง..." อคินเว้นจังหวะไปนิด ปลายนิ้วเปลี่ยนมาแตะที่ปลายคางมน บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นมารับสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง "...ฉันนี่แหละ... จะเป็นคนจัดการคนที่มันกล้าแตะต้องเธอเอง... ทุกคน" คำพูดที่มาพร้อมกับแววตาคลั่งรักแบบไม่ปิดบังทำเอาพายสมองขาวโพลนไปหมด ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระกระоออกนอกอก ความเขินอายพุ่งทะยานจนเธอทำอะไรไม่ถูก ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งและเคมีกำลังพุ่งพล่านถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงข้อความแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ *ติ๊ง!* พายสะดุ้ง หลุดออกจากภวังค์ รีบเหลือบสายตาไปมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาตามสัญชาตญาณ ทว่าทันทีที่เห็นชื่อและข้อความที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ รอยยิ้มเขินอายบนใบหน้าของเธอก็หายวับไปกับตา ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในเสี้ยววินาทีเมื่อข้อความนั้นไม่ได้ส่งมาจากเพื่อนสนิทหรือใครอื่น... แต่มันส่งมาจากเบอร์แปลกที่แนบรูปถ่ายใบเสร็จและข้อความสั้นๆ แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ *“ถ้าไม่อยากให้พี่อคินรู้ความลับเรื่องที่เธอแอบไปทำ... ก็เตรียมตัวถอยออกไปซะ ก่อนที่ทุกอย่างจะพัง”* พายตัวเย็นเฉียบ มือที่อคินกุมไว้เริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะคะ!