ไฟโทสะ

"พวกแกคิดจริงๆ หรือว่า... นั่งอยู่บนบัลลังก์ที่สร้างขึ้นจากคราบน้ำตาของคนอื่นแล้ว จะไม่มีวันล่มสลาย?" เสียงทุ้มต่ำแต่นิ่งสนิทดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงหินออบซิเดียนสีดำสนิท ฐานทัพลับใต้ดินของ 'สมาพันธ์โลหิตโลกันตร์' กิลด์นอกกฎหมายที่เคยหักหลังและขับไล่ไอแซคออกจากกลุ่มเมื่อหลายปีก่อน บัดนี้ถูกปิดตายด้วยบาตรเวทมนตร์สีเลือดที่หนาแน่นจนแม้แต่แสงสว่างก็ไม่อาจเล็ดลอด บนบัลลังก์ทองคำประดับกะโหลกสัตว์อสูร "บารอนดุส" ผู้นำจอมโฉดแห่งสมาพันธ์แค่นเสียงหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน เขาสวมเกราะหนักสีทองอร่าม มือข้างหนึ่งถือแก้วไวน์รสเลิศ ดวงตาคมกริบจ้องมองชายหนุ่มผมสีดำสนิทที่ยืนอยู่เบื้องล่างด้วยแววตาสสมเพชเวทนา "ไอแซค... แกมันก็แค่เศษสวะไร้คลาสที่โชคดีได้สกิลขยะติดตัวมาหน่อยนึง กล้าดียังไงถึงบุกมาตายถึงถิ่นของฉันคนเดียว? หรือว่าสมองของแกมันฝ่อไปหมดแล้วตั้งแต่โดนพวกเราถีบหัวส่งในวันนั้นฮะ!" บารอนดุสตวาดลั่น เหล่าสมุนนับร้อยคนที่ซ่อนตัวอยู่ตามมุมมืดต่างส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยระงม พวกมันต่างชักอาวุธระยิบระยับออกมาเตรียมพร้อมขยี้ศัตรูผู้โง่เขลาให้แหลกคามือ ทว่า... ไร้ซึ่งความหวาดกลัวในดวงตาสีเทาคู่ราบเรียบนั้น ลูมิน่า อดีตหัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งผู้ยืนเคียงข้างกายเขาในชุดเดรสยาวสีรัตติกาล ขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าครามราวกับน้ำแข็งขั้วโลกกวาดมองเหล่าสุนัขรับใช้เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกรังเกียจราวกับกำลังมองเศษฝุ่นผงใต้รองเท้า เธอยกมือขึ้นเสยผมปอยหนึ่งอย่างใจเย็น โดยไม่แม้แต่จะชายตามองอาวุธนับร้อยที่ชี้ตรงมา "ท่านไอแซคครับ... ให้ดิฉันจัดการพวกเศษสวะเหล่านี้ให้สิ้นซากในดาบเดียวเลยดีไหมครับ?" เสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบของลูมิน่าเอ่ยถามผู้เป็นนายอย่างภักดี ไอแซคยกมือขึ้นห้ามช้าๆ เขาสอดมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋าเสื้อโค้ทสีดำสนิท ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องโถงที่เต็มไปด้วยความโลภ ความหยิ่งผยอง และกลิ่นอายความเน่าเฟะของมนุษย์ที่หลงระเริงในอำนาจปลอมๆ "ไม่จำเป็นหรอกลูมิน่า..." ไอแซคเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "พวกมันอุตส่าห์สะสมความชั่วร้ายและทรัพยากรเหล่านี้มานานนับปี การจะทำลายมันให้สาสม... เราต้องใช้ 'ไฟ' ที่ร้อนแรงที่สุดในการชำระล้างความสกปรกนี้ให้สิ้นซาก" สิ้นคำพูดของไอแซค อุณหภูมิภายในห้องโถงออบซิเดียนก็พุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลันราวกับเตาหลอมเหล็กกล้า! บรึ้มมมม! วงแหวนเวทมนตร์สีครามสลับแดงฉานขนาดมหึมาปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้าของไอแซค ลวดลายอักขระโบราณนับล้านตัวหมุนวนด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงคำรามกึกก้องอากาศสั่นไหวอย่างรุนแรง แรงกดดันระดับมหาอำนาจแผ่พุ่งออกไปราวกับคลื่นสุนามิ จนเหล่าสมุนระดับสูงของสมาพันธ์ที่เคยยิ้มเยาะเมื่อครู่ ถึงกับหน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวจนเข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้น "นะ... นี่มันพลังบ้าอะไรกันวะ!?" บารอนดุสผุดลุกขึ้นจากบัลลังก์ด้วยความตื่นตระหนก ไวน์ในแก้วกระฉอกรดเกราะทองคำ รอยยิ้มเยาะเย้ยเมื่อครู่อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงความตื่นตระหนกที่ฉายชัดในดวงตา "แก... แกซ่อนพลังแบบนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่!" ไอแซคไม่ได้ชายตามองความตกใจของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย เขายกมือขวาขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวสะบัดเบาๆ ในอากาศ "ในเมื่อพวกแกชอบความโลภ... ข้าก็จะมอบความร้อนรุ่มที่พวกไม่มีวันดับให้แก่พวกแกเอง" ฟู่! เปลวเพลิงสีฟ้าครามบริสุทธิ์ลุกพรึบขึ้นที่ปลายนิ้วของไอแซค ก่อนที่มันจะพุ่งกระจายออกไปเป็นสายฝนเพลิงนับหมื่นสาย ลุกลามไปทั่วผนังหินออบซิเดียน เสาหลัก และทุกตารางเมตรของฐานทัพในชั่วพริบตา! "อ๊ากกกกกก!" เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังระงมไปทั่วทิศทาง เปลวเพลิงสีฟ้าไม่ได้แค่เผาผลาญร่างกาย แต่มันแผดเผาไปถึงจิตวิญญาณและบาปกรรมที่พวกมันเคยทำไว้ เกราะเวทมนตร์ราคาแพงและอาวุธเวทระดับตำนานละลายกลายเป็นจุลภายในไม่กี่วินาทีราวกับเทียนไขโดนไฟลน เหล่าสมุนที่เคยฮึกเหิมต่างดิ้นรนทุรนทุราย พยายามวิ่งหนีเอาชีวิตรอด แต่ทางออกทุกแห่งถูกปิดตายด้วยบาตรเวทที่แข็งแกร่งกว่าเหล็กกล้า ลูมิน่ายืนมองทะเลเพลิงที่กำลังกลืนกินทุกสิ่งด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ เธอก้าวเข้าไปใกล้ไอแซคเล็กน้อย กระซิบด้วยน้ำเสียงชื่นชมสุดหัวใจ "งดงามมากครับท่านไอแซค... การพิพากษาของท่านช่างเด็ดขาดและไร้ความปรานี สมกับเป็นจักรพรรดิแห่งเรา" ในขณะที่ฐานทัพกำลังพังทลายและแปรสภาพเป็นทะเลเพลิง บารอนดุสที่เหลือเพียงสภาพสะบักสะบอม เสื้อผ้าขาดวิ่น เนื้อตัวไหม้เกรียม คลานสี่ขาเข้ามาด้วยความหมดสภาพ ดวงตาเบิกโพงด้วยความคลุ้มคลั่ง เขากระอักเลือดออกมาคำโต พยายามเอื้อมมือคว้าชายรองเท้าของไอแซค "ทะ... ไอบ้าเอ้ย... แกทำลายทุกอย่าง... แกทำลายอาณาจักรที่ฉันสร้างมากับมือ..." บารอนดุสคำรามด้วยความเคียดแค้น ไอแซคก้มมองชายผู้เคยเหยียบย่ำเขาในอดีตด้วยสายตาว่างเปล่า เขาค่อยๆ ก้มตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายรองเท้าเขี่ยคางของบารอนดุสให้เงยขึ้นมารับความจริงอันโหดร้าย "อาณาจักรที่สร้างขึ้นจากความโลภและการหักหลัง... มันก็สมควรถูกเผาให้ไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้าไม่ใช่หรือ?" ไอแซคเอพูดยิ้มเยาะเย็นชา ทว่า ในวินาทีที่เปลวเพลิงกำลังจะกลืนกินร่างของบารอนดุสจนหมดสิ้น เสียงระเบิดตูมสนั่นก็ดังขึ้นที่ผนังด้านหลังห้องโถง บาตรเวทที่เคยปิดตายถูกเจาะทะลุด้วยกระสุนปืนใหญ่เวทมนตร์ขนาดใหญ่ ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่ว ร่างของชายชราในชุดคลุมนักบวชสีขาวบริสุทธิ์ ปักลวดลายตราสัญลักษณ์แห่ง "สภาสูงแห่งจักรวรรดิ" ก้าวเดินออกมาจากกลุ่มควันอย่างสง่างาม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา แต่แววตากลับคมกริบและเปี่ยมไปด้วยอำนาจล้นเหลือ "บัง2อาจนัก... ที่กล้าทำลายทรัพย์สินและเขตอิทธิพลของสภาสูงโดยไม่ได้รับอนุญาต!" เสียงทรงอำนาจดังก้องกังวานไปทั่วซากปรักหักพัง ไอแซคหันไปมองผู้มาใหม่ ดวงตาสีเทาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์บนหน้าอกของอีกฝ่าย ขณะที่ลูมิน่าขมวดคิ้วมุ่นเตรียมชักดาบออกจากการฝัก ชายชรายกไม้เท้าทองคำขึ้นเคาะพื้นเบื้องหน้าเสียงดังสนั่น ก่อนจะยกย่องมุมปากเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม พลางเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกขึ้นไปอีก "ไอแซค... แกคิดจริงๆ หรือว่าการกวาดล้างพวกสมาพันธ์ปลายแถวนี้ จะทำให้แกหลุดพ้นจากเงื้อมมือของพวกเราได้?... แกเป็นแค่อุปกรณ์ทดลองที่มีชีวิต และวันนี้... ทางสภาสูงได้ส่ง 'หน่วยพิฆาตจักรพรรดิ' มารอรับตัวแกกลับไปผ่าตัดสมองรอบใหม่แล้ว!" สี่มุมมืดของซากฐานทัพที่กำลังลุกไหม้ ปรากฏเงาร่างของนักรบสวมเกราะจักรกลเวทมนตร์สีเงินยวงนับสิบคนพุ่งทะยานออกมา ปิดล้อมไอแซคและลูมิน่าไว้ทุกทิศทาง พร้อมกับปลดปล่อยออร่าสังหารอันหนาแน่นที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก! (โปรดติดตามตอนต่อไปครับ) ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ