การสนับสนุนจากเงามืด

ความเจ็บปวดไม่ได้มาพร้อมกับเสียงกรีดร้อง แต่มันคือความเงียบงันที่กัดกินประสาทสัมผัสทีละนิด กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในห้องเก็บตำราโบราณชั้นใต้ดินของหอคอยเวทมนตร์ องคาพยพในร่างกายของคายน์ เอลไรท์กำลังส่งเสียงประท้วงด้วยความร้าวราน กระแสมานาสีนิลที่ทะลักล้นจากการฝืนอ่านอักขระต้องห้ามในตอนก่อนหน้า ยังคงวิ่งพล่านราวกับฝูงอสูรกายคลั่งที่พยายามฉีกกระชากเส้นสายเวทมนตร์ภายในร่างของเด็กหนุ่มให้ขาดออกจากกัน คายน์ทรุดตัวลงคุกเข่า มือข้างหนึ่งยันพื้นศิลาเย็นเฉียบไว้เพื่อพยุงน้ำหนักตัว เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย ดวงตาคู่นคมองคราบเลือดที่หยดลงกระทบพื้นทีละหยดอย่างเลือนราง *นี่เรา... มาได้แค่นี้เองสินะครับ* ความคิดในหัวเริ่มพร่าเลือน เขาสัมผัสได้ถึงความหนาแน่นของมานาที่กดทับลงมาบนแผ่นหลังราวกับขุนเขา สำหรับเด็กหนุ่มผู้ไม่มีมานาในเส้นเลือด แต่กลับถูกบังคับให้แบกรับภาระอันหนักอึ้งของการอ่านกระแสพลังระดับหายนะ การฝืนใช้ "เนตรวิเคราะห์ดารา" เกินขีดจำกัดกำลังพรากสติสัมปชัญญะไปทีละน้อย "อย่าเพิ่งหลับตานะ คายน์!" เสียงหวานที่คุ้นเคยแต่สั่นเครือเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน อาจารย์เซเลสเทียไม่ได้รักษามาดความเยือกเย็นและห่างเหินเช่นเคยอีกต่อไป หญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิทพุ่งเข้ามาประคองร่างของเด็กหนุ่มไว้ ปลายเท้าของเธอก้าวเข้ามาขวางระหว่างคายน์กับคลื่นกระแสมานาที่ยังคงแปรปรวนรอบตัว ดวงตาคู่สวยที่มักจะซ่อนความลับเอาไว้เสมอ บัดนี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและร่องรอยของความเจ็บปวดที่สะท้อนออกมาจากความผูกพันลึกลับที่ทั้งคู่มีร่วมกัน "อาจารย์..." คายน์พยายามเปล่งเสียงผ่านริมฝีปากที่แห้งผาก "ผม... ควบคุมมันไม่ได้..." "รู้แล้วน่า ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น" เซเลสเทียกัดริมฝีปากแน่นจนห้ามเลือดแทบไม่ทัน เธอยื่นมือเรียวบางทั้งสองข้างออกไปแตะที่แผ่นอกของคายน์ทันที พลังมานาบริสุทธิ์สีครามเข้มแผ่ซ่านออกมาจากฝ่ามือของเธอราวกับสายน้ำอุ่นที่โอบล้อมเปลวไฟ นี่ไม่ใช่เวทมนตร์รักษาทั่วไปที่ใช้กันในโรงเรียน... แต่มันคือ "การถ่ายโอนภาระ" เวทมนตร์ต้องห้ามสายโบราณที่ผู้ใช้ต้องแบกรับความเสียหายทั้งหมดของเป้าหมายมาไว้ที่ตนเอง! ทันทีที่มานาของเซเลสเทียเชื่อมต่อกับร่างของคายน์ ร่างกายของอาจารย์สาวก็กระตุกวูบ สีหน้าของเธอบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาเป็นร้อยเท่า เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างน่ากลัว ความร้อนแผดเผาจากพิษมานาของคายน์กำลังกัดกินเส้นประสาทของเธอเช่นกัน "อาจารย์เซเลสเทีย! หยุดนะครับ!" คายน์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามปัดมือของเธอออกด้วยแรงเฮือกสุดท้าย "ถ้าอาจารย์ทำแบบนี้... อาจารย์จะ..." "เงียบซะ คายน์ เอลไรท์" เซเลสเทียสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว แม้ว่าเม็ดเหงื่อจะไหลรินอาบแก้มเนียนของเธอแล้วก็ตาม "เธอคือลูกศิษย์คนเดียว... และเป็นความหวังเดียวของฉันในหอคอยแห่งนี้ จำไม่ได้หรือไงว่าอัศวินจะไม่ยอมแพ้จนกว่าลมหายใจสุดท้ายจะหมดลง... แล้วทำไมอาจารย์ถึงจะยอมแพ้ก่อนล่ะ" คำพูดนั้นสะท้อนก้องอยู่ในใจของคายน์ ราวกับสายฝนที่ชะล้างความร้อนรุ่มในอก ความรู้สึกผิดและความโกรธแค้นในความอ่อนแอของตัวเองถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า ในโลกแฟนตาซีที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์และการแบ่งชนชั้นระหว่างผู้มีพรสวรรค์กับคนไร้ค่า คายน์ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีใครยอมแลกแม้กระทั่งชีวิตเพื่อปกป้องเด็กหนุ่มผู้ถูกตราหน้าว่าเป็น "อัศวินไร้ดาบ" คนนี้ เซเลสเทียร่ายมนตร์บทต่อไปด้วยเสียงอันแผ่วเบาแต่ทรงพลัง วงแหวนเวทสีครามซ้อนทับกันสามชั้นปรากฏขึ้นเหนือพื้นห้อง บดบังแสงสลัวจากคบเพลิงจนหมดสิ้น มานาสีนิลที่กำลังคลุ้มคลั่งในร่างของคายน์ค่อยๆ ถูกดูดซับผ่านฝ่ามือของอาจารย์สาวทีละนิด ความร้าวระนในกระดูกของเด็กหนุ่มทุเลาลง แลกมาด้วยลมหายใจที่ติดขัดและอาการสั่นเทาอย่างรุนแรงของเซเลสเทีย "อึก...!" เซเลสเทียทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นในอ้อมแขนของคายน์ แรงกระแทกจากการดูดซับมานาสะท้อนกลับมาทำให้เธอสำลักลิ่มเลือดสีเข้มออกมาคำโต "อาจารย์!" คายน์รีบคว้าตัวเธอไว้ วงแขนของเด็กหนุ่มโอบกอดร่างอันสั่นเทาของอาจารย์สาวไว้แน่น ความอบอุ่นที่ถ่ายทอดผ่านกันและกันทำให้หัวใจของทั้งสองเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นและเต็มไปด้วยคราบเขม่าแห่งสงครามเวทมนตร์ เซเลสเทียเงยหน้าขึ้นมองลูกศิษย์หนุ่ม แววตาของเธออ่อนโยนลงอย่างประหลาด เธอยกมือขึ้นแตะแก้มของคายน์เบาๆ นิ้วเรียวสัมผัสกับรอยแผลเป็นจางๆ ที่ข้างแก้ม "เธอปลอดภัยแล้ว... คายน์" เสียงกระซิบของเธอแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลม "แค่นี้... ฉันก็ดีใจแล้ว" "ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยครับ... อาจารย์รู้ดีว่ามันเสี่ยงแค่ไหน" คายน์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในอกอย่างหนักหน่วง "เพราะว่า... เธอกำลังเดินอยู่บนเส้นทางเดียวกับเขา..." เซเลสเทียพึมพำด้วยน้ำเสียงที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน ก่อนที่สติของเธอจะค่อยๆ ดับวูบลงในอ้อมแขนของเด็กหนุ่ม "อาจารย์! อาจารย์ครับ!" คายน์ตะโกนเรียกชื่อเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ไม่มีเสียงตอบรับ ร่างกายของเซเลสเทียเย็นเฉียบลงอย่างรวดเร็ว ความตื่นตระหนกพุ่งพล่านขึ้นสู่ขีดสุดในสมองของเด็กหนุ่มผู้สุขุมมาโดยตลอด ทันใดนั้นเอง ห้วงอากาศรอบตัวก็บิดเบี้ยวอย่างรุนแรง แสงสว่างสีทองเจิดจ้าที่ไม่ควรจะปรากฏขึ้นในห้องใต้ดินอันมืดมิด ก็สาดส่องทะลุผ่านผนังศิลาเข้ามา เสียงระฆังโบราณดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาท ราวกับเวลาถูกหยุดนิ่ง [แจ้งเตือนระบบสนับสนุนภารกิจ: ตรวจพบสภาวะวิกฤตของตัวละครหลักฝ่ายสนับสนุน "เซเลสเทีย"] [ระบบภารกิจระดับ SSS: "พันธสัญญาแห่งโลหิตและดารา" ถูกกระตุ้นโดยอัตโนมัติ] [เงื่อนไขการฟื้นฟู: ยอมรับพลังที่แท้จริงแห่งอัศวินไร้ดาบ และปลดผนึกวิญญาณแห่งบรรพกาล] [คำเตือน: หากท่านปฏิเสธ อาจารย์เซเลสเทียจะสูญเสียพลังเวททั้งหมดและหลับใหลไปตลอดกาล] [ท่านจะยอมรับการเชื่อมต่อพลังงานระดับ SSS นี้หรือไม่? (ใช่ / ไม่ใช่)] หน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสปรากฏขึ้นลอยเด่นอยู่เบื้องหน้าคายน์ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังก้องอยู่ในหัวอย่างต่อเนื่อง เด็กหนุ่มก้มลงมองใบหน้าซีดเซียวของอาจารย์สาวที่นอนหมดสติอยู่ในอ้อมแขน ดวงตาของเขาฉายแววเด็ดเดี่ยวขึ้นอีกครั้ง ไร้ซึ่งความลังเลใดๆ ทั้งสิ้น คายน์สูดหายใจเข้าลึกๆ เอื้อมมือไปแตะที่หน้าต่างระบบสีฟ้าตรงหน้า พร้อมกับเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและก้องกังวานท่ามกลางความมืดมิด "ผมยอมรับ... ไม่ว่าผลลัพธ์มันจะเป็นอย่างไรก็ตาม!" *...และในวินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสปุ่มยืนยัน แผ่นดินใต้หอคอยเวทมนตร์ก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าจำนวนมากที่กำลังมุ่งหน้ามายังห้องนี้...* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มาถึงตอนนี้นะครับ วาเลนเทียอัศวินมืด