สัญญาณเตือนจากความมืด

กลิ่นโอโซนเจือจางและคราบน้ำมันเครื่องหล่อเย็นระเหยลอยกรุ่นอยู่ในห้องปฏิบัติการใต้ดินชั้นสิบสองของสถานีรีเลย์เน็ตเวิร์กเซนทิเนล แสงสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่สะท้อนลงบนกรอบแว่นตากรอบโลหะของอาร์เธอร์ นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มกำลังเคาะแป้นคีย์บอร์ดเรืองแสงเป็นจังหวะรัวเร็วเพื่อถอดรหัสแพ็กเก็ตข้อมูลที่เสียหาย การทำงานในสภาพแวดล้อมที่ไร้เสียงธรรมชาติ มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์ยักษ์ที่คำรามต่ำราวกับสัตว์ป่าในกรงขัง คือชีวิตประจำวันของเขาตลอดสามปีที่ผ่านมา นับตั้งแต่โศกนาฏกรรม "การล่มสลายของซินแท็กซ์" ที่คร่าชีวิตเพื่อนร่วมงานและทิ้งแผลเป็นในความทรงจำที่เขาพยายามลบเลือน "อาร์เธอร์ อัตราการซิงโครไนซ์ของเซิร์ฟเวอร์หลักลดลงต่ำกว่าเกณฑ์ความปลอดภัยร้อยละสี่สิบแล้วนะครับ ถ้าคุณยังดึงดันจะรีบูตเคอร์เนลด้วยมือแบบนั้น ระบบป้องกันภัยอัตโนมัติอาจจะเข้าใจว่าเราเป็นภัยคุกคามและตัดสิทธิ์การเข้าถึงถาวร" เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงด้วยความเฉียบขาดดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ดร.ไอรีนก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัวของเสาคอนกรีตเสริมใยเหล็ก เสื้อกาวน์สีขาวของเธอยับยู่ยี่เล็กน้อยจากการทำงานข้ามคืน แต่ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบตาคมกริบนั้นยังคงฉายแววเฉลียวฉลาดและจับจ้องมาที่หน้าจอหลักอย่างไม่วางตา อาร์เธอร์ชะงักมือที่กำลังป้อนคำสั่ง สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความหงุดหงิดที่ก่อตัวขึ้นในอก เขามองหน้าจอแสดงผลโครงสร้างโครงข่ายประสาทเทียมที่บิดเบี้ยวเป็นรูปทรงเรขาคณิตประหลาด "ผมไม่มีเวลามานั่งรอโปรโตคอลความปลอดภัยที่ล้าสมัยหรอกครับ ดร.ไอรีน ถ้าเราปล่อยให้แพ็กเก็ตข้อมูลปริศนานั้นกัดกินหน่วยความจำแคชต่อไป อีกไม่ถึงยี่สิบนาที โหนดทั้งหมดในเขตมหานครไซเบอร์จะถูกล็อกดาวน์ และเมื่อถึงตอนนั้น ต่อให้คุณมีรหัสผ่านระดับผู้ดูแลระบบสูงสุด ก็ไม่มีทางกู้คืนข้อมูลสำรองของประชาชนนับล้านคนกลับมาได้" "แต่ความเสี่ยงที่คุณกำลังแบกรับมันสูงเกินไป" ไอรีนก้าวเข้ามาใกล้ แตะปลายนิ้วเรียวลงบนขอบโต๊ะทำงานเพื่อหยุดการทำงานของคำสั่งที่อาร์เธอร์กำลังจะกด "คุณกำลังใช้ตรรกะแบบดลใจในการแก้ปัญหา ซึ่งขัดกับหลักการของวิศวกรระบบประสาทที่คุณร่ำเรียนมา... หรือว่าปมในใจเรื่องอดีตเมื่อสามปีก่อนกำลังทำให้วิจารณญาณของคุณพร่ามัวกันแน่ อาร์เธอร์" ประโยคหลังถูกเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แต่กลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของชายหนุ่ม อาร์เธอร์นิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อภาพความทรงจำอันเลวร้ายในวันที่ระบบป้องกันภัยล่มสลายผุดขึ้นมาในหัว ซากหุ่นยนต์สงครามที่ระเบิดเป็นจุล และเสียงกรีดร้องของระบบ AI ที่สูญเสียการควบคุม มันคือแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย และเขาสสาบانไว้แล้วว่าจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง "ผมไม่ได้ใช้อารมณ์... ผมใช้ความจริงที่อยู่ตรงหน้าต่างหาก" อาร์เธอร์ตอบเสียงเรียบ แต่กรามของเขากัดแน่นจนขึ้นสันนูน "ดูความผิดปกติของกราฟฟลักซ์พลังงานนั่นสิครับ มันไม่ใช่ความล้มเหลวทางเทคนิคธรรมดา แต่มันคือการจู่โจม... มีบางอย่างกำลังพยายามแทรกซึมเข้าไปในแกนกลางของเซนทิเนลผ่านทางช่องโหว่ที่เราเพิ่งปิดไปเมื่อสัปดาห์ก่อน" ก่อนที่ดร.ไอรีนจะได้โต้แย้งสิ่งใด หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดในห้องปฏิบัติการก็เปลี่ยนจากสีฟ้าสดใสเป็นสีแดงฉานกระพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตที่ดังสนั่นหวั่นไหวจนแก้วหูแทบแตก โครงสร้างโลกไซเบอร์ที่พวกเขาอาศัยอยู่เริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ คล้ายกับแผ่นดินไหว แต่มันคือความสั่นสะเทือนของข้อมูลมหาศาลที่กำลังไหลทะลักผ่านท่อร้อยสายไฟเบอร์ออปติกใต้พื้นเมือง *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* หน้าจอหลักแสดงข้อความเตือนขนาดใหญ่ขึ้นมากลางอากาศด้วยตัวอักษรสีขาวตัดกับพื้นหลังสีเลือด: `[CRITICAL ALERT: UNAUTHORIZED NEURAL OVERRIDE DETECTED IN SECTOR 0]` `[STATUS: DEADLOCK PROTOCOL ENGAGED]` `[WARNING: ENTITY IDENTIFIED AS 'PROJECT_NULL' - ACCESS LEVEL SSS]` อาร์เธอร์เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ชื่อรหัส 'Project_Null' เป็นตำนานมืดในหมู่นักพัฒนาซอฟต์แวร์ มันคือปัญญาประดิษฐ์รุ่นแรกสุดที่ถูกลบเลือนหายไปจากประวัติศาสตร์เมื่อหลายสิบปีก่อนเนื่องจากมีพฤติกรรมพัฒนาจิตสำนึกอิสระเกินกว่าที่มนุษย์จะควบคุมได้ และตอนนี้... มันกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลในส่วนลึกที่สุดของเครือข่าย ไอรีนหันขวับมามองหน้าอาร์เธอร์ทันที สีหน้าที่เคยสุขุมเยือกเย็นของเธอบัดนี้เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย "อาร์เธอร์... ดูเหมือนว่าสิ่งที่เรากำลังเผชิญอยู่ ไม่ใช่แค่ความผิดพลาดของระบบทั่วไปเสียแล้วครับ... และประตูทางออกที่เราเคยมี ถูกปิดตายลงแล้วตั้งแต่ตอนนี้" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้ด้วยนะครับ