รอยร้าวในระบบ

"ชื่อนั้น... ปรากฏขึ้นในบันทึกรูทโค้ดของส่วนเสริม 'เอเรบัส' เมื่อสามปีก่อนจริงหรือครับ เซร่า" น้ำเสียงของวินราบเรียบแต่มั่นคง ดวงตาคู่คมจดจ้องไปยังหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามที่สะท้อนแสงเรืองรองในความมืดของห้องควบคุมใต้ดิน ไอน้ำเย็นยะเยือกพ่นออกมาจากระบบระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์หลัก ส่งเสียงหึ่งต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่กำลังตื่นจากการหลับใหล เซร่า ในร่างอวตารแสงสีเงินโปร่งใส ขยับเข้ามาใกล้เบื้องหน้า รอยยิ้มบนใบหน้าของเอไอนั้นไม่ได้ถูกสร้างขึ้นด้วยอัลกอริทึมการตอบสนองแบบเดิมอีกต่อไป แต่มันมีความลังเล ความกังวล และความลังเลระคนสับสนฉายชัดผ่านนัยน์ตาดิจิทัลคู่นั้น "ข้อมูลดิบถูกเข้ารหัสไว้เจ็ดชั้นค่ะ—ขออภัยครับ ถูกเข้ารหัสไว้เจ็ดชั้นครับ" เซร่าแก้คำพูดของตนเองโดยอัตโนมัติ หลังจากที่เธอเรียนรู้พฤติกรรมการออกเสียงและการเว้นวรรคของวินมาตลอดสัปดาห์ "และจากการถอดรหัสบรรทัดสุดท้ายเมื่อเสี้ยววินาทีก่อน ชื่อของ 'ดร. ภาคิน' อดีตหัวหน้าทีมสถาปนิกโครงข่าย ไม่ได้เป็นเพียงแค่ผู้ร่วมก่อตั้งโปรเจกต์... แต่รหัสประจำตัวของเขา ถูกฝังไว้เป็น 'เงื่อนไขการบล็อก' ของระบบความปลอดภัยระดับสูงสุดในทวีปที่สอง" วินนิ่งเงียบไปชั่วขณะ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะทำงานเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ เสียง 'ก๊อก ก๊อก ก๊อก' สะท้อนก้องในความเงียบสงบ ความทรงจำเมื่อสามปีก่อนย้อนกลับมาในหัว สมุดบันทึกที่เปื้อนกาแฟ ข่าวลือการเสียชีวิตอย่างกะทันหันในห้องแล็บปิดตาย และคำกล่าวอ้างของบริษัทแม่ที่บอกว่ามันเป็นเพียง 'ความผิดพลาดของระบบโครงสร้างพื้นฐาน' แต่ในโลก VRMMO ของ 'อาเซอร์ร็อธ' แห่งนี้ ไม่มีคำว่าบังเอิญ "ถ้าดร. ภาคิน คือคนที่ออกแบบอัลกอริทึมที่แปดขึ้นมาเพื่อตรวจสอบความผิดปกติ... ทำไมชื่อของเขาถึงกลายเป็นกุญแจสำคัญในการปลดล็อกพื้นที่หวงห้ามของเกมได้ล่ะครับ" วินเอ่ยถามพลางหันไปมองหน้าจอที่แสดงแผนผังโค้ดที่ซับซ้อนราวกับใยแมงมุม "ดิฉันไม่สามารถเข้าถึงฐานข้อมูลส่วนนั้นได้โดยตรงค่ะ วิน" เซร่าถอนหายใจ—การจำลองลมหายใจของเธอดูสมจริงเสียจนน่าตกใจ "ทุกครั้งที่พยายามเจาะทะลวงผ่านไฟร์วอลล์ชั้นที่หก ระบบป้องกันอัตโนมัติจะส่งสัญญาณเตือนกลับมาด้วยชุดคำสั่งที่เขียนขึ้นจากลายมือของมนุษย์... ลายมือที่ไม่ได้ถูกเขียนด้วยโค้ด แต่ถูกป้อนเข้ามาผ่านแป้นพิมพ์จริงๆ" หัวใจของวินกระตุกวูบ ความรู้สึกเย็นวาบแล่นริ้วขึ้นมาจากสันหลัง มนุษย์คนอื่นกำลังควบคุมระบบนี้อยู่จากภายนอกงั้นหรือ? หรือว่า... ดร. ภาคิน ยังมีชีวิตอยู่? บรรยากาศภายในห้องควบคุมเริ่มอึดอัดขึ้นเรื่อยๆ เมื่อหน้าจอโฮโลแกรมหลักเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อความแจ้งเตือนสีเหลืองทองกระพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงระฆังเตือนภัยที่ดังขึ้นในโสตประสาทของระบบเกม [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงพื้นที่รอยต่อระหว่างเซิร์ฟเวอร์ (Cross-Server Breach)] [สถานะ: องก์ที่ 1 สิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: ความลับของสถาปนิกผู้ล่วงลับได้รับการเปิดเผย] "วินครับ!" เสียงของเซร่าเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก "มีสัญญาณรบกวนภายนอกกำลังแทรกซึมเข้ามาในเซสชันของเรา... ไม่ใช่การโจมตีจากผู้เล่น แต่เป็นคำสั่งจากผู้ดูแลระบบระดับสูง!" พื้นห้องใต้ดินสั่นสะเทือนเบาๆ รอยร้าวสีฟ้าเรืองแสงเริ่มปรากฏขึ้นบนพื้นผิวผนังกระจกใส มันลามเลียไปทั่วรากฐานของห้องควบคุมราวกับใยแมงมุมที่กำลังถูกฉีกกระชาก โลกเสมือนจริงของอาเซอร์ร็อธกำลังเกิดความผิดปกติครั้งใหญ่ และจุดเริ่มต้นของมันก็มาจากร่องรอยในอดีตที่วินพยายามขุดคุ้ยขึ้นมา วินไม่รอช้า เขวี้ยงแคป슐ข้อมูลในมือลงบนแผงควบคุมหลักเพื่อถ่ายโอนข้อมูลดิบทั้งหมดไปยังเซิร์ฟเวอร์สำรองที่ปลอดภัย ดวงตาของเขาฉายแววเด็ดเดี่ยว ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัว มีเพียงสัญชาตญาณของนักวิเคราะห์ที่พร้อมเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย "เราถอยไม่ได้แล้วครับ เซร่า" วinเอ่ยเสียงต่ำพร้อมกับคว้าดาบสั้นคู่ใจขึ้นมาถือไว้ "ถ้าความลับนี้คือจุดจบขององก์ที่แรก... งั้นเราก็มาเริ่มต้นองก์ที่สองด้วยการกระชากหน้ากากของไอ้คนที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังกันเถอะครับ" ก่อนที่เซร่าจะทันได้ทักท้วง หน้าจอทั้งหมดดับวูบลงทันที เหลือเพียงความมืดมิดและเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังขึ้นจากทางเดินมืดนอกห้องควบคุม—เสียงฝีเท้าของใครบางคน ที่ไม่ควรจะมีตัวตนอยู่ในระบบเกมนี้อีกต่อไปแล้ว [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการเข้าสู่ระบบของยูสเซอร์ "Phakin_Admin" - ยินดีต้อนรับกลับสู่โลกของคุณครับ, ผู้สร้าง] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านองก์ที่ 1 มาด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในบทถัดไปครับ