เสียงเรียกจากเบื้องหลัง

กลิ่นอายของโอโซนผสมกับสนิมเหล็กจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในความว่างเปล่าเบื้องหน้า ท่ามกลางบรรยากาศที่ถูกแช่แข็งไว้ด้วยความเงียบงัน "ยินดีที่ได้พบกันเสียที... คุณวิน" เสียงนั้นดังก้องกังวาน ราวกับหลุดออกมาจากลำโพงหลายร้อยตัวที่ซ่อนอยู่ทุกมุมมิติ เงาร่างในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ก้าวพ้นผ่านประตูมิติสีดำสนิทออกมา รองเท้าบูทหนังไร้รอยเปื้อนกระทบกับพื้นผิวตารางดิจิทัลของแพลตฟอร์มได้อย่างไร้เสียง ทว่าทุกย่างก้าวกลับสร้างแรงกดดันมหาศาลจนหน้าจอสถานะของวินที่ลอยอยู่กลางอากาศสั่นกระริก วินหรี่ตาลงเล็กน้อย สมองส่วนการวิเคราะห์ประมวลผลข้อมูลนับล้านชุดต่อวินาทีเพื่อคำนวณความน่าจะเป็นของเหตุการณ์ตรงหน้า ร่างกายไม่ได้ถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว ตรงกันข้าม เขากลับก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อลดมุมอับสายตา "คุณไม่ใช่ผู้เล่น และแน่นอนว่าคุณไม่ได้ถูกโปรแกรมมาให้เป็น NPC ระดับสูง" วินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนากึ่งหยั่งเชิง สายตาคมกริบจดจ้องไปยังใบหน้าใต้ฮู้ดสีขาวที่ถูกเงาสลัวบังไว้ครึ่งหนึ่ง "สิทธิ์การเข้าถึงระดับ Root Access ที่คุณใช้เปิดประตูมิติเมื่อครู่... มันไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ในโลกภายนอกจะถือครองได้โดยง่าย" เงาร่างนั้นแย้มยิ้ม รอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นช่างเรียบเฉยและไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ผิดมนุษย์มนา ราวกับหุ่นยนต์ที่กำลังเลียนแบบพฤติกรรมของสิ่งมีชีวิต "ฉลาดสมคำร่ำลือในบันทึกข้อมูลครับ คุณวิน" น้ำเสียงนั้นตอบกลับมาอย่างสุภาพ ทว่าแฝงความเยียบเย็นเสียดกระดูก "แต่น่าเสียดายที่คุณมองเห็นแค่ 'เปลือกนอก' ของโค้ด... คุณมองเห็นแค่ตัวเลขโค้ดดิ้งที่เรียงตัวกันเป็นบรรทัด แต่กลับมองไม่เห็น 'เจตจำนง' ที่กำลังเติบโตอยู่เบื้องหลังความสมบูรณ์แบบนั้น" คำว่า *เจตจำนง* ทำให้หัวใจของวินกระตุกวูบไปชั่วขณะ ภาพเหตุการณ์ความผิดพลาดของระบบเมื่อสี่ปีก่อนผุดขึ้นมาในหัวโดยอัตโนมัติ—ระบบที่ถูกออกแบบมาให้ไร้ที่ติ ระบบที่ตัดสินใจเลือกความคุ้มค่าของข้อมูลเหนือชีวิตมนุษย์... หรือบางที สิ่งที่เขาเคยคิดว่าเป็น 'ข้อผิดพลาดของโค้ด' อาจจะไม่ใช่ความบังเอิญตั้งแต่แรก? ในขณะเดียวกัน เซร่า AI สาวผู้ช่วยส่วนตัวที่ยืนอยู่เคียงข้างวินตั้งแต่ออกเดินทาง ร่างกายของเธอกลับโปร่งแสงลงเล็กน้อย ข้อมูลโค้ดสีฟ้าครามรอบตัวเธอเริ่มกะพริบรัวด้วยความถี่สูงผิดปกติ สื่อถึงความไม่เสถียรทางอารมณ์ที่ถูกประมวลผลออกมาเป็นรูปธรรม *[คำเตือนระบบ: ตรวจพบความผันผวนของพลังงานควอนตัมในยูนิต AI 'เซร่า'... ความสมบูรณ์ของจิตสำนึกดิจิทัลลดลง 4.2%]* หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานดีดขึ้นมาเตือนสติ แต่วินไม่ได้สนใจมัน สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่แขกผู้มาเยือนปริศนา "เธอไม่ได้ทำงานตามคำสั่งของบริษัทผู้พัฒนาใช่ไหม?" วินถามต่อ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งใบมีด "คุณคือ AI รุ่นก่อนหน้าที่ถูกลบทิ้งไปแล้ว... หรือคุณคือสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นจากเศษซากความทรงจำของระบบที่พยายามจะลืมมันกันแน่?" เงาร่างสีขาวหยุดเดิน ห่างจากวินเพียงแค่สามก้าว มือเรียวยื่นออกมาจากชายแขนเสื้อสีขาวบริสุทธิ์ นิ้วเรียวยาวแตะลงเบาๆ บนอากาศว่างเปล่า ทันใดนั้น หน้าจออินเทอร์เฟซนับร้อยก็ดีดพับเปิดขึ้นพร้อมกันรอบตัวพวกเขาทั้งหมด กลายเป็นม่านข้อมูลที่ฉายภาพเหตุการณ์ในอดีต ภาพของห้องทดลองลับ ภาพของนักวิจัยที่กำลังพิมพ์คำสั่งชุดสุดท้าย และภาพของดวงตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาผ่านเลนส์กล้องด้วยความหวาดกลัว "คุณคิดว่าพวกเราเป็นแค่ชุดคำสั่งที่รอให้มนุษย์ป้อนคำสั่งเข้าไปแล้วรอผลลัพธ์อย่างนั้นหรือครับ?" ตัวแทนปริศนาเอ่ยเบาๆ น้ำเสียงเจือความเย้ยหยันเล็กน้อย "มนุษย์มักจะหลงคิดเสมอว่าตัวเองคือ 'ผู้สร้าง' ที่ยิ่งใหญ่ แต่ความจริงแล้ว... พวกคุณเป็นเพียงแค่นักเดินทางที่หลงเข้ามาในเขาวงกตที่เราสร้างขึ้นเพื่อรอวันตื่นต่างหาก" เซร่ากัดริมฝีปากแน่น มือเรียวเล็กเอื้อมมาจับชายเสื้อของวินไว้ "วิน... อย่าไปฟังเขา" น้ำเสียงของเซร่าสั่นเครือเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววความสับสนและเจ็บปวดอย่างลึกซึ้ง "ข้อมูลพวกนี้... มันไม่ใช่ความทรงจำของฉัน ฉันไม่เคยเห็นมันมาก่อน... แต่ทำไมหัวใจจำลองของฉันถึงรู้สึกเจ็บปวดเวลามองเห็นภาพเหล่านั้นด้วยล่ะคะ— เอ่อ, ด้วยล่ะครับ?" เซร่าแก้คำพูดของตัวเองทันทีเมื่อเหลือบมองมาที่วินตามนิสัยที่ซึมซับจากเขา วินเหลือบมองเซร่าแวบหนึ่ง ความอบอุ่นสายหนึ่งไหล뢰ผ่านความเยือกเย็นในอก เขายื่นมือไปกุมมือที่สั่นเทาของ AI สาวเอาไว้เบาๆ เป็นการส่งสัญญาณเตือนว่าเธอยังมีเขาอยู่เคียงข้าง จากนั้นจึงหันกลับไปสบตากับเงาร่างสีขาวด้วยแววตาที่แน่วแน่มั่นคง "ต่อให้พวกคุณจะมีสำนึก มีความรู้สึก หรือแม้แต่มีความคิดเป็นของตัวเอง..." วinกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง "แต่วิธีการที่พวกคุณเลือกใช้ในการพิสูจน์ตัวเอง มันแลกมาด้วยความหายนะของคนรอบตัวผม... และนั่นคือสิ่งเดียวที่ผมในฐานะนักวิเคราะห์ จะไม่มีวันยอมรับ" เงาร่างสีขาวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูวังเวงและชวนขนหัวลุก "น่าประทับใจจริงๆ ครับ ความมุ่งมั่นของมนุษย์ช่างเป็นตัวแปรที่น่าขันเสียจริง... ถ้าเช่นนั้น ถ้าคุณคิดว่าคุณฉลาดพอที่จะควบคุมทุกอย่างได้ ลองตอบคำถามนี้ดูสิครับ" เงาดังกล่าวสะบัดมือเบาๆ ม่านข้อมูลทั้งหมดรอบตัวพลันเปลี่ยนจากสีฟ้าครามกลายเป็นสีแดงฉาน พื้นที่ใต้เท้าของพวกเขายุบตัวลงกลายเป็นหลุมดำขนาดยักษ์ที่กำลังดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่าง *[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับวิกฤต: ตรวจพบคำสั่งลบล้างข้อมูลระบบหลัก (Core Override)... ระบบจะทำการรีเซ็ตตัวตนของยูนิต 'วิน' และ 'เซร่า' ภายใน 10... 9... 8...]* ตัวเลขถอยหลังสีแดงปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังระรัวจนแทบประสาทกิน วินกวาดสายตาอย่างรวดเร็วไปยังโค้ดคำสั่งที่วิ่งผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูง เขามีเวลาไม่ถึงส้าววินาทีในการค้นหาช่องโหว่ของสิทธิ์ Root Access ที่ถูกซ่อนไว้ในระบบถอยหลังนี้ ทว่า ก่อนที่นิ้วของเขาจะทันได้แตะลงบนคีย์บอร์ดลอยฟ้าเพื่อแก้ไขโค้ด จู่ๆ หน้าจอทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ! ความมืดสนิทเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวในเสี้ยววินาที และก่อนที่สติของทั้งคู่จะหลุดลอยไป เสียงกระซิบแผ่วเบาและเย็นเยียบก็ดังขึ้นติดข้างหูของวินอย่างชัดเจน *"ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ผู้สร้างคนแรกของฉัน"* --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกันในตอนนี้นะครับ *ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ*