รอยสักบนหนังมนุษย์

กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นในห้องชันสูตรยามวิกาลไม่ได้ทำให้หมอธันวาขมวดคิ้วเท่ากับชิ้นเนื้อผิวหนังมนุษย์ที่วางอยู่บนถาดสเตนเลสตรงหน้า แสงไฟนีออนสีขาวโพลนสะท้อนลงบนผิวหนังแห้งกรังที่ถูกเลาะออกมาอย่างประณีตราวกับงานศิลปะชั้นต่ำ บนนั้นมีรอยสักหมึกสีดำสนิทผสมชาดแดง ผูกพันเป็นอักขระโบราณที่แม้แต่นักนิติวิทยาศาสตร์ผู้ใช้ชีวิตอยู่กับความตายมาครึ่งชีวิตก็ยังอ่านไม่ออก "มันไม่ใช่รอยสักทั่วไป" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง อคินก้าวเท้าเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง ดวงตาสีเทาภายใต้กรอบแว่นไร้ขอบคู่นั้นกวาดมองชิ้นเนื้อบนถาดด้วยความสนใจระคนสมเพช ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นรอยสักรูปงูเกี่ยวกระหวัดบนท่อนแขนขวา ขยับเข้ามาใกล้จนกลิ่นหญ้าแฝกและกำยานจางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นเคมี หมอธันวาปรายตามองผู้บุกรุกยามวิกาลด้วยแววตาเรียบเฉย มือสวมถุงมือยางยังคงถือคีมโลหะค้างไว้ "ถ้าคุณจะมาเพื่อบอกความจริงที่ผมรู้แล้ว เสียเวลาเปล่าครับคุณอคิน... ผมต้องการคำอธิบายเชิงโครงสร้าง ไม่ใช่คำทำนายงมงาย" อคินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและชวนให้รู้สึกระคายผิว ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงต่ำจนใบหน้าอยู่ห่างจากซอกคอของแพทย์หนุ่มเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับผิวแก้วหูของธันวาโดยตั้งใจ "หมอธันวาผู้ปราดเปรื่อง... คุณเชื่อในสิ่งที่พิสูจน์ได้ด้วยเครื่องมือแพทย์ แต่วิญญาณที่ถูกตรึงไว้ด้วยเข็มสักเล่มนี้กำลังหัวเราะเยาะตรรกะของคุณอยู่นะครับ" นิ้วเรียวยาวของจอมขมังเวทแตะลงบนขอบถาดสเตนเลสใกล้กับชิ้นเนื้อ ปลายนิ้วของเขาไม่ได้สัมผัสโดนผิวหนังโดยตรง แต่ทว่าหมอหนุ่มกลับสังเกตเห็นเส้นขนอ่อนบนแขนของตนลุกชันขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ "ถอดรหัสซะสิครับ" ธันวาเบี่ยงตัวหลบความใกล้ชิดที่อันตรายเกินขอบเขตวิชาชีพ น้ำเสียงของเขายังคงแข็งกร้าวเพื่อปกปิดความปั่นป่วนในอก "นี่คือชิ้นส่วนจากศพไร้ชื่อรายที่สี่ รอยสักนี้เชื่อมโยงกับคดีการหายตัวไปของนายแพทย์ปกรณ์ สหายร่วมสถาบันของคุณ... หรือคุณไม่กล้าพอที่จะอ่านมัน" คำพูดนั้นทำให้รอยยิ้มบนมุมปากของอคินจางหายไป ดวงตาสีเทาเข้มขึ้นวูบหนึ่ง ราวกับสัตว์ป่าที่ถูกลูบคม ประกายตาดิบเถื่อนฉายชัดขึ้นมาในเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะเหยียดยิ้มเย็นชาแล้วหยิบแว่นขยายโลหะขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ลวดลายนั้นอย่างจริงจัง "ความอวดดีนี่แหละหมอ... ที่จะพาคุณลงโลงไปก่อนที่ผมจะไขคดีสำเร็จ" อคินพึมพำ สายตาคมกริบไล่ตามเส้นสายของหมึกพิมพ์บนผิวหนังมนุษย์ "นี่ไม่ใช่แค่อักขระอาคมป้องกันภัย แต่มันคือ 'ยันต์ตรึงวิญญาณสามภพ' คนที่สักลายนี้ลงไปไม่ได้ต้องการแค่ความขลัง... เขาต้องการใช้ร่างของเหยื่อเป็นภาชนะกักเก็บ 'บางสิ่ง' ที่ถูกปลุกขึ้นมาจากนรกภูมิ" ธันวานิ่งเงียบ สมองประมวลผลด้วยกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ผสมผสานกับข้อมูลทางมานุษยวิทยา "หมายความว่ารอยสักนี่มีโครงสร้างคล้ายรหัสผ่าน? ถ้าเราถอดตำแหน่งของจุดตัดระหว่างหมึกดำกับชาดแดงออก เราจะรู้พิกัดที่ซ่อนศพอื่นๆ อย่างนั้นหรือ?" "ฉลาดมาก" อคินเงยหน้าขึ้นสบตา ชายหนุ่มขยับเข้าประชิดตัวอีกครั้งจนธันวาต้องถอยหลังจนสะโพกชนกับขอบโต๊ะชันสูตร "แต่รหัสนี้ไม่ได้เปิดด้วยคอมพิวเตอร์ มันต้องใช้ 'เลือด' และ 'คำสาป' ของคนที่ถือครองอาคมสายดำเป็นตัวกระตุ้น... และบังเอิญว่า ผมไม่อยากทำมันให้คุณฟรีๆ" "คุณต้องการอะไรอีก อคิน" ธันวาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาคู่นั้น ไม่มีร่องรอยของความกลัว มีเพียงความท้าทายของนักล่าสองคนที่ยืนอยู่บนปากเหวแห่งความตาย "ต้องการความร่วมมือ... แบบที่แนบเนียนกว่านี้" อคินโน้มใบหน้ากระซิบชิดริมฝีปากของแพทย์หนุ่ม น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงด้วยแรงกดดันมหาศาล "คืนนี้ พาผมไปที่ห้องเก็บศพชั้นใต้ดินของโรงพยาบาล... ที่ที่คุณซ่อนแฟ้มประวัติการผ่าตัดของนายแพทย์ปกรณ์เอาไว้" ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นกระหน่ำด้วยความระแวงระวัง เขารู้ดีว่าอคินกำลังเล่นเกมอันตราย และเขากำลังก้าวขาลงไปในหลุมพรางที่อีกฝ่ายขุดไว้ด้วยความเต็มใจ ในวินาทีที่ทั้งสองกำลังจ้องตากันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก... ก๊อก ก๊อก ก๊อก เป็นจังหวะสามครั้งที่ไม่มีใครควรจะเคาะในยามวิกาล และที่สำคัญที่สุดคือ ประตูห้องชันสูตรที่ควรจะล็อกสนิท กลับค่อยๆ แง้มเปิดออกเองช้าๆ พร้อมกับกลิ่นเน่าเฟะของศพที่ตีเข้าจมูกอย่างรุนแรง อคินหุบยิ้มทันที ดวงตาสีเทากวาดมองไปยังความมืดมนทางประตู ก่อนจะกระชากแขนหมอธันวาให้หลบอยู่หลังโต๊ะผ่าตัดด้วยความเร็วสูง พร้อมกระซิบด้วยเสียงที่เคร่งเครียดที่สุดตั้งแต่เคยได้ยิน "เงียบ... มีบางอย่างกำลังเดินตามรอยเลือดของคุณเข้ามาในห้องนี้แล้ว" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดแห่งอาคมนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ