บทลงทัณฑ์ของคนดื้อ

เสียงทุบประตูห้องนอนใหญ่ด้านนอกยังคงดังซ้ำๆ ราวกับค้อนเหล็กที่ตอกย้ำความวิกลจริตของค่ำคืนนี้ *“รินรดา... เปิดประตูให้ฉัน... น้องสาว... เธอเก็บบ้านหลังนี้ไว้ให้ฉันไม่ใช่เหรอ...”* รินรดาสะดุ้งเฮือก หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวราخواกลองศึก ร่างบางในชุดนอนผ้าแพรสีนวลสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัวผสมผสานกับความโกรธขึง เสียงเรียกหาอันน่าขนลุกนั้นไม่ใช่เสียงของคณิน แต่มันคือเสียงของใครบางคนที่คณินและเธอต่างพยายามฝังกลบไว้ในอดีตอันเน่าเฟะของคฤหาสน์หลังนี้ ทว่า ในวินาทีที่เธอกำลังจะก้าวเท้าถอยหลังเพื่อคว้าโทรศัพท์มือถือ แผ่นหลังบางก็ชนเข้ากับกำแพงเนื้อแน่นอันร้อนระอุที่แผ่กลิ่นอายอันคุ้นเคย—กลิ่นบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวที่ทั้งดุดันและทรงอำนาจ มือหนาใหญ่ราวคีมเหล็กคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของเธอ ก่อนจะกระชากลากถูเข้ามาแนบชิดแผ่นอกกว้างอย่างไม่ยอมให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว แรงปะทะนั้นรุนแรงจนลมหายใจของรินรดาขาดห้วง ดวงตากลมโตตื่นตระหนกเงาขึ้นมองเจ้าของอ้อมแขนที่เปรียบเสมือนกรงขังมรณะ "ปล่อยนะคะ... เฮียคณิน!" รินรดาพยายามบิดข้อมือหนีจากพันธนาการที่แน่นหนา ดวงตาคู่คมของมาเฟียหนุ่มวาวโรจน์ในความมืด เขากัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน อารมณ์บางอย่างที่คุกรุ่นอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้นระเบิดออกมาในรูปแบบของความหึงหวงอันดิบเถื่อน "กล้าดียังไง..." เสียงทุบประตูด้านนอกยังคงดำเนินต่อไป แต่คณินกลับโน้มใบหน้าลงมาต่ำ กระซิบชิดริมหูของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่สั่นเครือด้วยความโกรธ "กล้าดียังไงถึงปล่อยให้ผู้ชายอื่นมาเรียกหาเธอถึงหน้าประตูห้องในยามวิกาลแบบนี้... รินรดา" "รินไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นนะคะ! ปล่อยริน!" หญิงสาวตวาดกลับอย่างเหลืออด ศักดิ์ศรีที่ถูกเหยียบย่ำทำให้เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ว่าเรียวขาจะสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ "ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร เฮียก็รู้ดีแก่ใจ... เขาก็คือเหยื่อในเกมบ้าๆ ของเฮียไม่ใช่หรือไง!" เพียะ! ไม่ใช่เสียงฝ่ามือกระทบแก้ม แต่เป็นฝ่ามือหนาที่กระชากทึ้งรวบกลุ่มผมยาวสลวยของเธอไปด้านหลังอย่างแรง บังคับให้ใบหน้าหวานต้องแหงนเงยขึ้นรับสัมผัสอันดุดัน คณินโน้มใบหน้าลงมาประชิด ริมฝีปากหยักลึกเกือบจะแนบชิดกับริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริก แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความคลั่งไคล้และโทสะที่แผดเผาทุกสิ่ง "อย่ามาท้าทายฉัน... ริน" เสียงกระซิบนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงขับทางอารมณ์ที่รุนแรง "เธอคิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่? คิดจะใช้มันเป็นข้ออ้างเพื่อหนีไปจากฉันงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!" สัมผัสอันหยาบโลนแต่แฝงไว้ด้วยความเร่าร้อนอันตึงเครียดทำให้รินรดาแทบคลั่ง ริมฝีปากหนาฉกฉวยลงมาปิดกลีบปากนุ่มของเธออย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่มันคือการลงทัณฑ์—บทลงทัณฑ์จากซาตานหนุ่มผู้หึงหวงและกระหายในตัวเธอจนแทบคลั่ง รินรดาทุบตีลาดไหล่กว้างของเขาด้วยเรี่ยวแรงที่มีทั้งหมด แต่ยิ่งเธอขัดขืนมากเท่าไหร่ อ้อมแขนแข็งแกร่งก็ยิ่งรัดตรึงร่างของเธอให้จมดิ่งลงไปในความเร่าร้อนที่เขาเป็นผู้กำหนดมากขึ้นเท่านั้น ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปกอบโกยความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความหวาดกลัวเคล้าคลอไปกับความหวานล้ำที่เธอปฏิเสธไม่ได้ว่ามันทำให้ร่างกายของเธอร้อนรุ่มขึ้นอย่างน่าอัปยศ มือข้างหนึ่งของคณินเลื่อนลงมาบีบเค้นสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าบางเบาอย่างแรง จนรินรดาต้องหลุดเสียงครางประท้วงออกมาในลำคอด้วยความเจ็บแปลบและวาบหวามในคราวเดียวกัน "อื้อ... เฮีย... ปล่อย..." น้ำตาใสคลอหน่วยที่หางตา ความโกรธแค้นและความพ่ายแพ้ต่อสัมผัสอันอันตรายนี้ผสมปนเปกันจนเธอกลั้นสะอาดยากที่จะทานทน คณินผละริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หอบหายใจรดกัน รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของมาเฟียหนุ่ม ขณะที่สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างที่สะท้านไหวของเธอราวกับสัตว์ป่าที่กำลังมองเหยื่อในกำมือ "จำเอาไว้... ว่าเธอเป็นของใคร รินรดา" เขาคำรามเสียงต่ำชิดริมฝีปากของเธอ "ต่อให้มันจะเป็นผีสรางค์มาจากนรกขุมไหน ถ้ามันกล้าแตะต้องเธอ... ฉันนี่แหละจะส่งมันกลับลงไปเอง!" เสียงทุบประตูด้านนอกหยุดลงกะทันหัน ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องนอนใหญ่ ทว่าความตึงเครียดกลับพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุดเมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ลากผ่านพื้นไม้ด้านนอกห้อง... ไม่ใช่เสียงถอยหนี แต่มันเป็นเสียงฝีเท้าที่กำลังเดินอ้อมมาทางระเบียงด้านหลังห้องนอน ซึ่งเปิดรับลมยามค่ำคืนอยู่! รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด หันขวับไปมองเงาสืบพาดผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวที่ปลิวไสวตามแรงลม ขณะที่คณินหรี่ตาลงอย่างอันตราย ร่างสูงหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับระเบียง พร้อมกับมือหนาที่เอื้อมไปหยิบปืนพกสีดำสนิทจากเอวสอบขึ้นมาปลดล็อกไกปืนอย่างรวดเร็ว... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ "แมวดำใต้แสงจันทร์"