ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

กลิ่นอายของความอัปยศคละคลุ้งปะปนอยู่กับกลิ่นอับชื้นของกระดาษราคาแพง บนโต๊ะทำงานไม้มะเกลือสีดำสนิทตัวนั้น เอกสารกองโตถูกวางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ราวกับซากศพที่ถูกจัดแต่งรอวันฝังกลบ รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อฝ่ามือ ความเจ็บแปลบช่วยดึงสติให้เธอยังคงยืนหยัดอยู่ได้ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก แววตาของเธอไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวอย่างที่ผู้ชายตรงหน้าคาดหวัง ตรงกันข้าม มันเต็มไปด้วยความเกลียดชังและหยาดหยดแห่งศักดิ์ศรีที่ใกล้จะแตกสลาย "เลือกเอา รินรดา... จะเซ็นชื่อลงไป หรือจะปล่อยให้คนในครอบครัวของเธอต้องกลายเป็นผีไร้ญาติขาดมิตรอยู่ข้างถนน" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่าเต็มไปด้วยอำนาจมืดที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น คณินนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ตัวใหญ่ ใบหน้าคมคายราวกับถูกแกะสลักจากหินผาไร้ความปรานี ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นจ้องมองเธอราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุมในกรงขัง ไม่มีทางเลือกอื่น... นั่นคือความจริงที่โหดร้ายที่สุด หหนี้สินที่พ่อเลี้ยงของเธอสร้างไว้มันพอกพูนจนเกินกว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะหาเงินมาใช้คืนได้หมดในชาติ เอกสารบนโต๊ะไม่ใช่สัญญาเงินกู้ธรรมดา แต่มันคือ "สัญญาจำยอม" ที่ระบุเงื่อนไขอย่างชัดเจนว่า เธอต้องเอาเรือนร่างและวิญญาณมาขัดดอกให้กับมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลคนนี้แต่เพียงผู้เดียว ตราบใดที่เขายังไม่พอใจ "คุณมัน... สารเลว" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างบางสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ตีรวนขึ้นมาจุกอก คณินไม่ได้โกรธเคือง เขาเพียงแค่ยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนเผยให้เห็นรอยสักสีเข้มที่ลากยาวหายเข้าไปในสาบเสื้อ ให้ความรู้สึกอันตรายและเร่าร้อนในเวลาเดียวกัน เขาก้าวช้าๆ เข้ามาหาเธอทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นห้องทำงานกว้างราวกับเสียงนับถอยหลังสู่ความหายนะ รินรดาก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ จนกระทั่งแผ่นหลังบอบบางชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้สักหนักอึ้ง หนทางหนีถูกปิดตายอย่างสมบูรณ์แบบ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารุกزประสาทสัมผัส จนเธอเผลอกลั้นหายใจ คณินโน้มตัวลงมา ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากแก้วนวลของเธอเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มจนขนลุกซู่ สายตาของเขาไม่ได้มองที่ใบหน้าโกรธขึ้งของเธอ แต่มันไล่ต่ำลงมาสำรวจสัดส่วนอรชรภายใต้ชุดเดรสเรียบร้อยด้วยความกระหายใคร่รู้ ราวกับสัตวป่าที่กำลังประเมินคุณค่าของเหยื่อ "ปากเก่งดีนี่... แต่ฉันอยากรู้จริงๆ ว่า เวลาที่เธออยู่ใต้ร่างของฉัน ปากคอระรานพวกนี้จะยังส่งเสียงด่าฉันได้อยู่อีกไหม" คำพูดดิบเถื่อนและจาบจ้วงทำให้รินรดาหน้าชาวา เธอเงื้อมมือขึ้นหมายจะตบหน้าคนหลงตัวเองให้หายแค้น แต่ข้อมือเรียวกลับถูกมือหนาคว้าหมับไว้ได้อย่างทันท่วงที ราวกับคีมเหล็กที่ไม่มีวันหลุดรอด แรงบีบมหาศาลทำให้กระดูกข้อมือเธอแทบแหลกสลาย "อย่าหาญกล้าลองดีกับฉัน รินรดา" คณินกระซิบเสียงต่ำชิดริมฝีปากของเธอ นัยน์ตาดำสนิทวาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนาอันมืดมิดที่ยากจะควบคุม "จำไว้ว่าเธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ร่างกาย ทุกลมหายใจ แม้กระทั่งหยดน้ำตาของเธอ... เป็นของฉัน" เขากระชากข้อมือเธอเข้าหาตัวจนร่างบางปะทะเข้ากับแผงอกแกร่งที่แข็งราวกับกำแพงหิน แรงปะทะทำให้ความอบอุ่นร้อนรุ่มแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า หัวใจของรินรดากระหน่ำเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนกและ... ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่เธอรังเกียจตัวเองเหลือเกินที่เผลอไผลไปกับสัมผัสนั้น มือหนาอีกข้างเอื้อมไปหยิบปากกาหมึกซึมด้ามหรูขึ้นมา ก่อนจะยัดมันใส่มือสั่นเทาของเธอ บังคับให้ปลายนิ้วเรียวต้องถือมันไว้ "เซ็นซะ..." เสียงคำรามแผ่วเบาข้างใบหู ร้อนผ่าวและเย้ายวนจนน่ากลัว "แล้วฉันจะทำให้เธอรู้ว่า... นรกบนดินที่เร่าร้อนจนไม่อยากตื่น มันหน้าตาเป็นยังไง" รินรดาน้ำตาคลอเบ้า ความพ่ายแพ้ถาโถมเข้าใส่จนจุกแน่นในลำคอ ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษแผ่นนั้น มือที่สั่นเทากำลังจรดนามสกุลของตนเองลงไป ท่ามกลางเสียงหัวใจที่กรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง ทว่า... ในวินาทีที่ปลายหมึกจรดลงบนบรรทัดสุดท้าย เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างของชายชุดดำคนสนิทก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด "นายครับ... มีเรื่องใหญ่แล้วครับ ตำรวจบุกเข้ามาตรวจค้นคฤหาสน์ตามหมายศาล..." คณินชะงัก รอยยิ้มเยือกเย็นหายวับไปจากใบหน้า ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นคมปลาบราวกับใบมีดโกนทันที เขายังไม่ทันได้หันไปสั่งการใดๆ ไฟทั้งคฤหาสน์ก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่งรอบตัวเหลือเพียงแสงจันทร์สลัวที่สาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... มือปริศนาก็ดึงรั้งร่างของรินรดาให้หลุดจากอ้อมแขนของคณิน หายลับไปในความมืดพร้อมกับเสียงกระซิบข้างหูที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ *‘อย่าไว้ใจไอ้หมอนั่น... ถ้าไม่อยากตายอย่างสุนัขข้างถนน’* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ความมืดมิดด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ