หวนคืนสังเวียนธุรกิจ

กลิ่นอายของเงินตราและราคาที่ต้องจ่ายอบอวลอยู่ในอากาศเย็นเฉียบของห้องโถงประมูลระดับพรีเมียม เสียงเพชรคริสตัลจากแชนเดอเลียร์ระย้ากระทบกันเบาๆ ยามแรงลมจากระบบปรับอากาศพัดผ่าน แต่สำหรับรินรดา ความเงียบในห้องนี้กลับหนวกหูยิ่งกว่าเสียงกระสุนปืน เธอหมุนแก้วไวน์ในมือ สายตาคมกริบกวาดมองผู้เข้าร่วมงานที่ล้วนเป็นฉลามในคราบนักธุรกิจ จนกระทั่งจังหวะการหายใจของเธอสะดุดลงเมื่อประตูบานคู่ถูกผลักออก "ขอโทษที่ล่าช้านะคะ พอดีทางเราติดภารกิจสำคัญเล็กน้อย" น้ำเสียงนั้น... นุ่มนวล ทว่าทรงพลัง เย็นชาดุจใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำผึ้ง รินรดารู้สึกเหมือนโลหิตในกายเย็นวาบ เธอหันขวับไปมอง ร่างระหงในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบสีดาร์กช็อกโกแลตเดินเข้ามาท่ามกลางแสงไฟสปอร์ตไลท์ เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบตึงเผยให้เห็นใบหน้าที่เคยคุ้นเคยในความทรงจำที่เธอพยายามฝังกลบมาตลอดสามปี ลินิน... คนที่ควรจะจางหายไปจากชีวิตของเธอในฐานะ 'ภรรยาผู้ยอมคน' บัดนี้กลับยืนตระหง่านในฐานะตัวแทนจากบริษัทคู่แข่งที่เพิ่งควบรวมกิจการยักษ์ใหญ่ในต่างแดน รินรดากำแก้วไวน์แน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว จังหวะหัวใจที่เคยนิ่งสนิทเริ่มเต้นเร่าด้วยความสับสนและความโกรธเคืองที่อธิบายไม่ได้ เธอเดินตรงเข้าไปหาอีกฝ่ายทันทีโดยไม่สนมารยาททางสังคมที่ควรจะเป็น "ไม่คิดเลยว่าคนอย่างคุณจะกล้ากลับมาเหยียบที่นี่" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ หากทว่าซ่อนความสั่นไหวเอาไว้เบื้องหลัง "ธุรกิจที่ล่มสลายไปแล้วอย่างคุณ ฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้ด้วยวิธีสกปรกแบบไหนกันล่ะ ลินิน?" ลินินหยุดก้าวเดิน เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับรินรดาช้าๆ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้นไม่มีแววหม่นแสงเหมือนในวันวาน มันกลับว่างเปล่าและคมกริบราวกับกระจกที่สะท้อนความต่ำต้อยของรินรดาออกมาอย่างไม่ไว้หน้า มุมปากของเธอขยับขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกตบหน้า "วิธีสกปรกเหรอคะ?" ลินินก้าวเข้าไปใกล้จนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่เธอเคยชอบ "ถ้าเทียบกับวิธีที่คนบางคนใช้เขี่ยคนรักเก่าทิ้งไปเหมือนขยะเพื่อเก้าอี้ประธานบริษัท... ดิฉันว่าสิ่งที่ดิฉันทำอยู่ตอนนี้ มันก็นับว่าใสสะอาดจนน่าขันเลยนะคะ คุณรินรดา" ถ้อยคำนั้นเชือดเฉือนลึกจนรินรดาชะงัก เธอพยายามรักษาท่าทีที่เยือกเย็นเอาไว้ แต่ในใจกลับเหมือนถูกไฟเผา "คุณไม่ได้กลับมาเพื่อประมูลโครงการนี้ แต่คุณกลับมาเพื่อแก้แค้น" "ดิฉันไม่ได้ว่างขนาดนั้นค่ะ" ลินินตอบพร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนจะหยุดอยู่ที่โต๊ะวีไอพีมุมมืด "ดิฉันกลับมาเพื่อเอาสิ่งที่เคยเป็นของดิฉันกลับคืนมา... รวมถึง 'ตำแหน่ง' ที่คุณไม่เคยคู่ควรที่จะถือครองมันด้วย" บรรยากาศรอบข้างเริ่มตึงเครียดขึ้นเมื่อนักธุรกิจคนอื่นๆ เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติระหว่างผู้หญิงสองคนที่เป็นจุดสนใจของงาน รินรดาขบกรามแน่น เธอรู้ดีว่าหากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ ภาพลักษณ์ของเธอจะป่นปี้ แต่ก่อนที่เธอจะได้สวนกลับ ร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งก็วิ่งออกมาจากมุมมืดข้างเวที "คุณแม่คะ! ลันหาคุณแม่ไม่เจอเลย!" เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงวัยประมาณสามขวบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสนิท รินรดาชะงักงัน เธอหันไปมองเด็กน้อยที่มีเค้าโครงหน้าคล้ายเธอราวกับส่องกระจก ทว่าดวงตากลมโตคู่นั้นกลับมีความสดใสในแบบของลินินผสมอยู่ ลินินรีบย่อตัวลงอุ้มเด็กน้อยเข้าสู่อ้อมกอด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองรินรดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำเตือน "ลันตา... บอกคุณแม่สิคะว่าเราต้องกลับแล้ว" ลินินพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุด ซึ่งเป็นน้ำเสียงที่รินรดาไม่เคยได้รับมาก่อน "คนแถวนี้มีแต่เชื้อโรคที่เราไม่ควรเข้าใกล้" "เอ๋? พี่สาวคนสวยคนนี้คือใครคะ?" ลันตาเอียงคอถามพลางมองรินรดาด้วยความสงสัย รินรดารู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ เมื่อเด็กน้อยยื่นมือเล็กๆ มาจับชายเสื้อสูทของเธอโดยสัญชาตญาณ ลินินดึงลูกสาวออกทันที สายตาที่เธอมองรินรดานั้นเปลี่ยนจากเย็นชาเป็นเกลียดชังอย่างรุนแรง เธอหันหลังเตรียมจะเดินจากไป แต่ในจังหวะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของลินินก็ร่วงจากกระเป๋าเสื้อ เอกสารปึกหนึ่งที่พับไว้ในเคสโทรศัพท์หล่นลงมาบนพื้นพรมสีแดง รินรดาก้มลงเก็บให้โดยอัตโนมัติ ทว่าสายตาของเธอเหลือบไปเห็นหัวกระดาษของเอกสารที่ร่วงออกมา มันไม่ใช่รายงานทางธุรกิจ แต่เป็น 'ใบรับรองผลการตรวจความสัมพันธ์ทางพันธุกรรม' ที่ประทับตราสถานพยาบาลชื่อดังในสิงคโปร์ ชื่อในช่องผู้ถูกตรวจสอบคือ 'รินรดา' และ 'ลันตา' พร้อมตัวเลขความสัมพันธ์ที่ปรากฏอยู่เบื้องล่างทำเอาโลกทั้งใบของเธอหยุดหมุนลงตรงนั้น รินรดาตัวสั่นเทา เธอเงยหน้าขึ้นมองลินินที่กำลังยืนตัวแข็งทื่ออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ลินินไม่ได้หยิบเอกสารคืน เธอเพียงแต่มองรินรดาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก... สายตาที่บอกว่าสงครามครั้งนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดอันแสนหวานในตอนแรกนี้นะคะ โรสแมรี่พิษสัญญาว่าจะพาทุกท่านดำดิ่งสู่จุดพลิกผันในตอนถัดไปค่ะ