แผนซ้อนแผน

“คุณไม่มีสิทธิ์ก้าวเข้ามาในพื้นที่ของผม ภาคิน” เสียงเรียบเย็นของ ‘ศิลา’ มือขวาคนสนิทของรินรดา ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในโถงทางเดินของแกลเลอรีหอศิลป์ระดับประเทศ เขาไม่ได้ตะโกน แต่น้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจการตัดสินใจนั้นทรงพลังพอที่จะทำให้ภาคินหยุดฝีเท้าลงในทันที ภาคินขยับสูทราคาแพงบนร่างด้วยท่าทีหงุดหงิด นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัว พื้นที่แห่งนี้ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับงานเปิดตัวนิทรรศการภาพวาดครั้งสำคัญของรินรดา ซึ่งเขาพยายามสืบเสาะหาที่จัดงานมาตลอดสัปดาห์ แต่กลับถูกสกัดกั้นด้วยกำแพงมนุษย์ที่ไร้ชื่อเสียงแต่มากด้วยเล่ห์เหลี่ยมอย่างศิลา “ผมมาในฐานะนักลงทุน” ภาคินตอบกลับพลางเชิดหน้าขึ้น “ผมเชื่อว่ารินคงไม่อยากให้งานของเธอสะดุดเพียงเพราะความแค้นส่วนตัวของคนรอบข้าง” “นักลงทุนหรือครับ?” ศิลาแค่นยิ้มที่มุมปาก “หรือคุณแค่ต้องการมาตามหาเศษเสี้ยวของสิ่งที่ตนเองเคยทิ้งขว้างไปโดยไม่เหลียวแล น่าเสียดายนะครับคุณภาคิน เพราะรินในวันนี้... ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ยอมให้คุณเหยียบย่ำได้ตามอำเภอใจอีกต่อไป และที่สำคัญ เธอไม่ได้ต้องการทุนจากชายที่เห็นผลกำไรสำคัญกว่าชีวิตคน” ภาคินกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ เขาพยายามก้าวผ่านศิลาไป แต่ร่างสูงใหญ่ของชายอีกคนกลับขวางไว้ราวกับกำแพงเหล็กกล้า ที่นี่ไม่ใช่บริษัทของเขา ไม่มีอำนาจเงินใดๆ ที่จะสั่งให้คนตรงหน้าถอยห่างได้ เพราะศิลาไม่ได้ทำงานเพื่อเงิน แต่เขาทำงานด้วยความจงรักภักดีที่เกิดจากหนี้บุญคุณที่รินรดาเคยหยิบยื่นให้ในวันที่เขาสิ้นเนื้อประดาตัว “บอกเธอว่าผมต้องการคุยด้วยเรื่องสำคัญ” ภาคินลดทิฐิลงชั่วขณะเมื่อความรู้สึกผิดบางอย่างลึกๆ ในใจเริ่มกัดกิน แต่ดูเหมือนมันจะสายเกินไป “ไม่มีเรื่องสำคัญใดที่เธอต้องคุยกับคุณอีกแล้วครับ” ศิลาขยับแว่นสายตาพลางเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ทางออกอยู่ด้านหลัง หากไม่อยากให้ความอัปยศของอดีตสามีที่เคยทิ้งภรรยาไปมีข่าวฉาวในหน้าหนังสือพิมพ์ ผมแนะนำให้คุณกลับไปตั้งหลักที่คฤหาสน์เถอะครับ ก่อนที่ภาพลักษณ์ ‘นักธุรกิจผู้สมบูรณ์แบบ’ ของคุณจะมัวหมองไปมากกว่านี้” ภาคินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาเต็มไปด้วยความพ่ายแพ้ที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน เขาหันหลังเดินกลับออกมาด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ทุกย่างก้าวที่เดินออกจากแกลเลอรีเหมือนเป็นการตอกย้ำว่าเขาสูญเสียอำนาจเหนือชีวิตของผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเขาเป็นเจ้าของโดยสมบูรณ์ไปแล้วจริงๆ แต่ในจังหวะที่เขาผลักประตูบานหนักออกสู่ภายนอก สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ฝั่งตรงข้ามถนน เด็กชายคนหนึ่งในชุดเอี๊ยมดูน่ารัก กำลังเล่นกับตุ๊กตาไม้ในมือโดยมีพี่เลี้ยงคอยดูแลอยู่ห่างๆ หัวใจของภาคินกระตุกวูบ ภาพเด็กน้อยคนนั้นราวกับกระจกเงาสะท้อนตัวเขาในวัยเด็ก นัยน์ตาคู่นั้น... รูปหน้าแบบนั้น... ไม่ต้องมีผลตรวจทางวิทยาศาสตร์ใดๆ เขาก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง เขารีบก้าวเท้าข้ามถนนไปโดยไม่สนใจการจราจรที่หนาแน่น เสียงบีบแตรด่าทอดังระงม แต่เขากลับไม่ได้ยินเสียงเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย ในสมองของเขามีเพียงภาพเด็กน้อยที่หันมามองเขาด้วยแววตาซื่อใส “หนูชื่ออะไรครับ?” ภาคินถามเสียงสั่น พยายามควบคุมอาการตื่นเต้นที่มือของตนเอง เด็กชายหยุดเล่น เงยหน้าขึ้นมองภาคินด้วยท่าทีสงบนิ่งเกินวัย ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของภาคินแทบหยุดเต้น “คุณลุงเป็นใครครับ ทำไมถึงดูหน้าตาเหมือนคุณแม่ของลันจังเลยครับ?” คำว่า ‘ลัน’ และคำตอบที่เปี่ยมไปด้วยความไร้เดียงสานั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจภาคิน เขาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นฟุตปาธ ท่ามกลางความตระหนกของพี่เลี้ยงที่รีบวิ่งเข้ามาปกป้องเด็กน้อย ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงรองเท้าส้นสูงที่ก้าวอย่างมั่นคงและเชื่องช้าก็ดังขึ้นข้างหลังเขา ภาคินหันกลับไปมอง พบรินรดายืนอยู่ตรงนั้นด้วยแววตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ในมือของเธอถือซองเอกสารสีน้ำตาลใบหนึ่ง “อยากรู้เรื่องลูกใช่ไหมคะ ภาคิน” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบพลางโยนซองเอกสารลงบนตักของเขา “ในนี้คือเอกสารขออำนาจปกครองบุตรแต่เพียงผู้เดียวที่ศาลเพิ่งเซ็นอนุมัติ และ...” เธอโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ความหวังสุดท้ายของเขาสลายกลายเป็นผุยผง “ฉันกำลังจะแต่งงานใหม่... และสามีคนนี้ คือคนที่ลันจะเรียกเขาว่า ‘พ่อ’ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป” ภาคินมองซองเอกสารที่เปิดอ้าออก เผยให้เห็นลายเซ็นของศาลที่ชัดเจน... และภาพถ่ายใบหนึ่งที่หล่นออกมา มันเป็นภาพของรินรดาที่กำลังยืนโอบกอดชายอีกคนหนึ่งอย่างอบอุ่น ชายคนที่ภาคินรู้จักดีในฐานะคู่แข่งทางธุรกิจที่เขามองข้ามมาโดยตลอด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหยาดน้ำตาและบททดสอบของหัวใจมาด้วยกันนะครับ **บันทึกคนจร**