บั๊กในระบบหัวใจ

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวที่ฉายลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศกำลังกะพริบถี่เป็นจังหวะ ราวกับหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของเรย์ในวินาทีนี้ [ตรวจพบการเชื่อมต่อเครือข่ายนิรนามจากภายนอก...] [ระบบประสาทเทียมทำการซิงโครไนซ์กับคลื่นสมองของเป้าหมายสำเร็จ...] [ยินดีต้อนรับสู่ภารกิจลับระดับ SSS: อัลกอริทึมแห่งโชคชะตาได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว...] ตัวอักษรเรืองแสงสีทองเหล่านั้นไม่ได้มาจากโค้ดโปรแกรมที่เขาร่างขึ้นมาด้วยซ้ำ แต่มันเชื่อมโยงโดยตรงกับเส้นประสาทรับความรู้สึก เรย์ขยับนิ้วเรียวยาวบนคีย์บอร์ดกลไกเสียงดังคลิกๆ เพื่อพยายามปิดหน้าต่างคำสั่งปริศนาที่รรันตัวเองขึ้นมาอย่างดื้อด้าน ทว่าทุกคำสั่ง `Kill Process` กลับถูกปฏิเสธด้วยข้อความเตือนสีแดงฉานที่ฟ้องชัดเจนว่าสิทธิ์การเข้าถึงถูกยึดครองไปหมดแล้ว ไม่ใช่เพราะระบบล่ม... แต่เพราะหัวใจของเขากำลังรวนเรต่างหาก "นายกำลังทำหน้าเหมือนคนที่กำลังคำนวณวงโคจรดาวเทียมผิดพลาดแล้วยานกำลังจะตกใส่หัวนะ เรย์" เสียงใสๆ ที่ติดจะกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้น พร้อมกับกลิ่นหอมจางๆ ของสีน้ำมันและดอกไม้ป่าที่ลอยมาแตะจมูก รินยืนอยู่ตรงข้ามโต๊ะทำงานของเขา มือเรียวบางข้างหนึ่งกำลังถือพู่กันขนกระรอกที่เปรอะเปื้อนสีอะคริลิกสีเหลืองมัสตาร์ด ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองมาที่เขาอย่างวิเคราะห์ ราวกับเธอกำลังมองทะลุผ่านกรอบแว่นกรองแสงสีฟ้าและเสื้อฮู้ดสีเทาตัวเก่งของเขาเข้าไปถึงข้างใน เรย์สะดุ้งเล็กน้อย—อาการที่เขาเกลียดที่สุดเพราะมันแสดงถึงการสูญเสียการควบคุม—เขารีบดึงสายตาออกจากหน้าต่างระบบล่องหน หันมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่ชอบเข้ามาปั่นป่วนตรรกะในโลกอันเป็นระเบียบของเขา "ผมไม่ได้คำนวณอะไรผิดทั้งนั้น ริน" เรย์ตอบเสียงเรียบ พยายามคุมน้ำหนักเสียงให้มั่นคงที่สุด แม้ว่าอัตราการเต้นของชีพจรบนหน้าจอสมาร์ตวอทช์ของเขาจะพุ่งสูงถึง 115 ครั้งต่อนาทีแล้วก็ตาม "ผมแค่กำลังตรวจสอบความปลอดภัยของเครือข่ายเซิร์ฟเวอร์หลักสำหรับโปรเจกต์งานศิลปะผสมผสานเทคโนโลยีที่เราต้องส่งประกวดสัปดาห์หน้าต่างหาก มันมี... บั๊กแปลกๆ" "บั๊กเหรอ?" รินวางพู่กันลงบนจานสี เสียงกระทบเบาๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องสตูดิโอ เธอเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเขามากขึ้น ก้าวเท้าอย่างเชื่องช้าแต่หนักแน่นในความรู้สึก จนเรย์ต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ รินโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาในตอนนี้ใกล้เกินกว่าที่มาตรฐานความปลอดภัยส่วนบุคคลของเรย์จะอนุญาต ใกล้เสียจนเรย์ได้กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ลอยมาจากกลุ่มผมสีดำสนิทที่ปล่อยสยายเคลือบไหล่บาง "ไหนล่ะบั๊กที่ว่า?" รินเอียงคอถาม ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยความสนุกสนาน "ฉันเห็นแต่นายจ้องหน้าจอแล้วก็นั่งตัวแข็งทื่อมาหนาทีเต็มๆ แล้วนะ เรย์ นายไม่ได้เป็นโรคซอฟต์แวร์รันค้างเหมือนคอมพิวเตอร์เก่าๆ หรอกใช่ไหม?" เรย์อยากจะอธิบายด้วยทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ อยากจะยกเอาหลักการประมวลผลข้อมูลของสมองมนุษย์มายืนยันว่าอาการนิ่งงันของเขาเกิดจากการทำงานหนักเกินไปของระบบประสาทซิมพาเทติก แต่พอเงยหน้าขึ้นสบตาเเววตาใสซื่อแต่ซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้นิดๆ ของริน คำพูดทั้งหมดก็ติดอยู่ที่ลำคอ นี่คือสิ่งที่เรย์เกลียด... รินมักจะใช้ "ความรู้สึก" เข้ามาทำลายล้าง "ตรรกะ" ของเขาเสมอ ตั้งแต่วันแรกที่พวกเขาต้องมาเป็นพาร์ทเนอร์กันในโปรเจกต์นี้ เรย์ยึดมั่นมาตลอดว่าความสัมพันธ์และการทำงานร่วมกันควรมีอัลกอริทึมที่ตายตัว มีการแบ่งหน้าที่ชัดเจน 50-50 มีตารางเวลาที่วัดผลได้ แต่รินกลับทำลายทุกอย่างด้วยการบอกว่า "งานศิลปะและหัวใจมนุษย์ไม่ใช่โค้ดคอมพิวเตอร์ มันไม่มีสมการตายตัวหรอกนะเรย์" และตอนนี้ อัลกอริทึมที่เขาสร้างขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองรู้สึกหวั่นไหวกับใคร... ก็กำลังพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า "ผมสบายดี" เรย์หลบสายตา ทำทีเป็นขยับเมาส์เพื่อปิดหน้าต่างโฮโลแกรมล่องหน (ซึ่งโชคดีที่รินมองไม่เห็น) "แล้วก็... ริน ช่วยถอยออกไปหน่อยได้ไหมครับ คุณยืนล้ำเข้ามาในเขตพื้นที่ส่วนตัวของผมเกิน 50 เซนติเมตรแล้ว" รินหัวเราะคิกคัก เสียงหัวเราะของเธอนุ่มนวลราวกับเสียงกระดิ่งลมในฤดูใบไม้ผลิ แทนที่จะถอยหลังตามที่เขาบอก เธอกลับขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมอีกนิด จนปลายนิ้วมือที่เปื้อนสีของเธอเกือบจะแตะโดนแขนเสื้อของเขา "เขตพื้นที่ส่วนตัวอะไรกันเล่า เราเป็นพาร์ทเนอร์กันนะเรย์ อีกอย่าง..." รินโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนเรย์สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ "หัวใจของนายไม่ได้บอกแบบนั้นสักหน่อย... จริงไหม?" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบปริศนาดังขึ้นในหัวของเรย์อีกครั้ง พร้อมกับข้อความใหม่ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอประสาทตา [คำเตือน: ตรวจพบอุณหภูมิร่างกายสูงขึ้น เกินขีดจำกัดความปลอดภัย] [สถานะปัจจุบัน: กำตกหลุมพรางทางอารมณ์ในระดับวิกฤต] [กำลังเปิดใช้งานโปรโตคอลสำรอง: เผชิญหน้าความจริง...] เรย์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศระหว่างเขากับหญิงสาวชั่วขณะ รินยังคงจ้องมองเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก เธอยังไม่รู้ว่าสิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่ไม่ใช่แค่เรื่องงานศิลปะ แต่เป็นระบบปริศนาที่กำลังเข้ามาควบคุมชีวิตของเขา และยิ่งไปกว่านั้น... มันกำลังบังคับให้เขาต้องยอมรับความรู้สึกที่พยายามกดทับเอาไว้มานานแสนนาน "ริน..." เรย์เอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย มันมีความลังเล มีความสั่นพร่าที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ก่อนที่เรย์จะได้พูดอะไรต่อ ประตูสตูดิโอไม้สักบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะที่คุ้นเคยดังแทรกบรรยากาศอันเปราะบางนี้เข้ามา "ว้าว ดูเหมือนว่าฉันจะเข้ามาขัดจังหวะช่วงเวลาสำคัญอะไรหรือเปล่าเนี่ย เรย์?" ร่างสูงโปรดของ 'กันต์' ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจ สวมสูทแบรนด์ดังที่ดูขัดกับบรรยากาศห้องศิลปะอย่างสิ้นเชิง รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากของอดีตเพื่อนสนิทคนนี้ยังคงมีอิทธิพลพอที่จะสะกิดปมในใจของเรย์ให้กลับมาเจ็บแปลบได้เสมอ กันต์กวาดสายตามองหน้าจอคอมพิวเตอร์และท่าทางที่ใกล้ชิดกันเกินไประหว่างเรย์และรินด้วยแววตาสสมเพชเจือความท้าทาย "ไม่คิดเลยนะว่าโปรเจกต์ระดับชาติแบบนี้ นายจะเอาเวลามาใช้... จีบพาร์ทเนอร์ตัวเองแทนที่จะเร่งเขียนโค้ดให้เสร็จ" กันต์พูดด้วยน้ำเสียงกวนประสาท พลางเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเรย์มากยิ่งขึ้น "หรือว่าโค้ดของนายมันพังจนกู้ไม่กลับแล้วล่ะ ถึงต้องอาศัยเสน่ห์ปลายจวักของรินมาช่วยชีวิต?" รินขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ เธอหันไปมองกันต์ด้วยแววตาเย็นชา ต่างจากเรย์ที่ตอนนี้กำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ตรรกะ เหตุผล และโค้ดโปรแกรมทั้งหมดในหัวถูกแทนที่ด้วยความโกรธและบาดแผลในอดีตที่กันต์เคยฝากไว้ แต่ในวินาทีที่เรย์กำลังจะอ้าปากตอกกลับ กันต์ก็ยื่นสมาร์ตโฟนหน้าจอเปิดสว่างวาบมาตรงหน้าเขา พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้ "อ้อ เกือบลืมไป... ฉันเอา 'ของขวัญ' เล็กๆ น้อยๆ มาให้เธอดูด้วยนะ เรย์" กันต์กดเล่นไฟล์เสียงบางอย่าง เสียงสังเคราะห์ที่คุ้นเคยดังลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ ทำเอาเลือดในกายของเรย์เย็นเฉียบลงในพริบตา— *“ยินดีด้วย... โค้ดต้นฉบับของคุณถูกอัปโหลดไปยังเซิร์ฟเวอร์ภายนอกเรียบร้อยแล้ว และตอนนี้... เกมกำลังจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เสียที”* เรย์หน้าซีดเผือดทันทีเมื่อตระหนักได้ว่าเสียงนั้นไม่ใช่ใครอื่น... แต่มันคือเสียงของเขาเองจากอนาคตที่ถูกบันทึกไว้ในระบบปริศนา! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในโลกแห่งอัลกอริทึมและหัวใจกับลูกกวาดสีรุ้งนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!