ฟิสิกส์คืออะไร กินได้ไหมถามใจเธอดู

"เกรดหนึ่งจุดห้า... นี่มันเกรดวิชาฟิสิกส์หรือว่าคะแนนบริจาคการกุศลคะอาจารย์!" เสียงกรีดร้องที่ดังลั่นทะลุห้องพักครู ทำเอาคุณครูฝ่ายปกครองที่กำลังนั่งจิบกาแฟแทบสำลัก รินกำลังยืนกำกระดาษรายงานผลการเรียนสีขาวสะอาด (แต่จิตใจดำมืดสนิท) ไว้แน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววโกรธขึงจนแทบจะมีควันพุ่งออกมาจากหู เกรดวิชาฟิสิกส์เทอมนี้ร่วงกราวลงเหวไปเรียบร้อยแล้ว ทั้งที่เธอทุ่มเทอ่านหนังสือจนขอบตาดำเป็นแพนด้า ท่องจำสูตรทุกตัวอักษรราวกับมันคือบทสวดมนต์ข้ามภพข้ามชาติ แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับเป็นการตบหน้าด้วยตัวเลข '1.5' ที่เจ็บปวดเสียยิ่งกว่าโดนมีดกรีดใจ สำหรับริน ติวเตอร์สาวผู้ยึดมั่นในความเป๊ะและความเป็นระเบียบเรียบร้อยของชีวิต วิชานี้คือสิ่งประดิษฐ์จากนรกที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อกลั่นแกล้งมนุษย์โลกชัดๆ มันไม่มีตรรกะ ไม่มีเหตุผล มีแต่ตัวเลขพิลึกพิลั่นกับลูกบอลที่กลิ้งลงมาจากพื้นเอียงอย่างไม่มีเหตุผลว่าจะรีบไปไหน "โถ่ คุณติวเตอร์คนเก่ง ทำหน้าเป็นตูดหมึกแบบนั้น เดี๋ยวตีนกาขึ้นหน้าผากไม่รู้ด้วยนะครับ" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังขึ้นจากทางด้านหลัง รินสะดุ้งโหยง หันขวับไปมองด้วยความหงุดหงิดเต็มพิกัด เจ้าของรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และดวงตาแพรพราวระยับกำลังยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ เสื้อนักศึกษาหลุดลุ่ยเล็กน้อยพองามตามสไตล์หนุ่มคณะวิทยาศาสตร์ผู้ไม่ค่อยแคร์โลก ธันย์... ผู้ชายคนที่เธออยากจะเอาตำราฟิสิกส์เล่มหนาฟาดหัวเขาสักทีสองทีเพื่อความสะใจ "นายมาทำอะไรที่นี่ แล้วเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่!" รินแหวใส่เสียงดัง แทบจะพุ่งเข้าไปหยิกแขนกวนๆ นั่นสักที "ก็เดินเข้ามาทางประตูไงครับ ไม่ได้ใช้คาถาเคลื่อนย้ายมิติแบบในหนังหรอกนะ... ว่าแต่เครียดอะไรขนาดนั้น แค่ฟิสิกส์เอง ยิ่งกว่าเจอผีอีกเหรอครับเนี่ย" ธันย์หัวسะในลำคออย่างอารมณ์ดี เดินลอยชายเข้ามาใกล้จนรินต้องถอยหลังกรูดเว้นระยะห่าง "นายไม่เข้าใจหฉันหรอกธันย์! นายมันพวกสมองไหลเวียนด้วยสูตรฟิสิกส์! ฉันเป็นติวเตอร์ภาษาไทยกับสังคมนะเว้ย ทำไมฉันต้องมาตกม้าตายเพราะแรงโน้มถ่วงบ้าบออะไรนี่ด้วย!" รินระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างเหลืออด มือเรียวเล็กขยี้ผมตัวเองจนฟูฟ่องไม่เป็นทรง ธันย์อมยิ้มบางๆ ดวงตาคมกริบมองท่าทางหัวฟัดหัวเหวี่ยงนั้นด้วยความเอ็นดูระคนขบขัน เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนได้กลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ จากตัวเธอ "งั้นก็แสดงว่า... คุณกำลังต้องการความช่วยเหลือจากเซียนฟิสิกส์รูปหล่อคนนี้สินะครับ" "ฝันไปเถอะ! ฉันไม่เอาด้วยหรอก คนอย่างนายมีหวังโดនแกล้งจนฉันประสาทกินตายพอดี" "ใจร้ายจังนะครับ ทั้งที่ผมอุตส่าห์หวังดีแท้ๆ" ธันย์ทำหน้าเศร้าสร้อยแบบละครน้ำเน่าได้อย่างน่าหมั่นไส้ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบเบาๆ ใกล้ใบหูของเธอจนรินรู้สึกร้อนผ่าว "เอาอย่างนี้ไหมล่ะครับ มาลองเดิมพันกันดูสักตั้ง ถ้าผมติวให้คุณแล้วเกรดเทอมหน้าไม่พุ่งขึ้นไปแตะสี่จุดศูนย์ ผมยอมให้คุณลงโทษยังไงก็ได้ตามใจชอบเลย... แต่ถ้าผมทำได้ คุณต้องเลี้ยงชาบูผมหนึ่งมื้อ ตกลงไหมครับ?" รินชะงัก ดวงตากลมโตมองหน้าคนกวนประสาทอย่างชั่งใจ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ข้อเสนอนี้ดูเหมือนเธอจะเสียเปรียบ แต่ในสถานการณ์ที่มืดแปดด้านและทางตันสนิทแบบนี้ เธอยังมีทางเลือกอื่นอีกงั้นเหรอ? "แล้วถ้าเกิดนายสอนไม่รู้เรื่องล่ะ?" รินหรี่ตามองอย่างไม่ไว้วางใจ "ระดับผมแล้ว รับรองว่าฟิสิกส์จะกลายเป็นเรื่องหมูๆ ยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากแน่นอนครับ... เชื่อใจผมเถอะนะคนสวย" ธันย์ส่งยิ้มละลายใจมาให้ พร้อมกับยื่นสมาร์ทโฟนหน้าจอแชตมาตรงหน้าเธอ รินเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความลังเล หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะแปลกๆ กับสรรพนามและสายตาคู่นั้น เธอยื่นมือสั่นๆ ไปรับโทรศัพท์เครื่องนั้นเพื่อกดเพิ่มเพื่อนในแอปพลิเคชันแชตตามที่อีกฝ่ายต้องการ นิ้วเรียวกำลังจะกดปุ่มยืนยัน แต่จู่ๆ หน้าจอก็เด้งข้อความอัตโนมัติที่ธันย์พิมพ์ค้างไว้ล่วงหน้าขึ้นมาหรา... *ธันย์: "รักนะเด็กโง่... สนใจมาเป็นแฟนพี่แทนเรียนฟิสิกส์ไหมครับ?"* รินเบิกตากว้าง หน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหูด้วยความตกใจ รีบร้อนใช้นิ้วกดปุ่มยกเลิกข้อความสุดกำลัง แต่ทว่า... นิ้วเจ้ากรรมดันไปโดนปุ่ม 'ส่งข้อความ' แทนที่จะเป็น 'ยกเลิก' ซะนี่! "ตายแล้ว! ธันย์ ไอคนบ้า!" รินกรีดร้องเสียงหลง หน้าตาตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก ธันย์ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นห้องพักครูด้วยความสะใจ ดวงพราวระยับมองร่างบางที่ยืนหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกด้วยความเอ็นดูสุดหัวใจ... และนั่นคือจุดเริ่มต้นของมหกรรมความป่วนที่กำลังจะพลิกชีวิตคนทั้งคู่ไปตลอดกาล ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ จุดเริ่มต้นนี้นะครับ