นักเรียนหลังห้องกับวิชาที่ไม่มีใครจำ

กลิ่นอายของผงศิลาเวทมนตร์ราคาถูกที่เจือจางด้วยหยดน้ำยาชะล้างกลิ่นอับ ทำให้ห้องเรียนเวทมนตร์ชั้นปีที่สามของสถาบันอาร์เคเดียตลบอบอวลไปด้วยความอึดอัดที่แทบจะคว้ามือไปจับต้องได้ บนกระดานชนวนเวทเบื้องหน้า ตัวอักษรสีฟ้าเรืองแสงของ “คาถาสลายโครงสร้างวงแหวนขั้นสูง” กำลังเต้นระบำด้วยความสมบูรณ์แบบ ทว่ามันกลับสะท้อนลงมาบนแว่นตาหนาเตอะของเด็กหนุ่มผู้หนึ่งอย่างไร้ความหมาย เรย์ ฮาร์ท นั่งอยู่ตรงมุมอับแถวหลังสุด แถวที่เหล่าอาจารย์มักมองข้ามและพวกพ้องมักหลงลืม เขากำลังใช้ปลายดินสอเวทมนตร์ที่ไส้หักครึ่งหมุนวนเล่นบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง สายตาคู่คมกวาดมองแผ่นกระดาษจดบันทึกราคาถูกที่มีรอยขีดฆ่าแก้สูตรคำนวณเวทนับสิบแห่ง รอยหมึกสีแดงที่อาจารย์ประจำวิชาเขียนประณามไว้ตัวโต ๆ ว่า *“ศูนย์คะแนน: ไร้แกนกลางเวทมนตร์รองรับ”* ยังคงเด่นชัด แต่นั่นไม่ได้ทำให้มุมปากของเรย์ตกลงแม้แต่น้อย เขากลับกำลังแย้มยิ้ม... รอยยิ้มของคนที่มองเห็นรอยรั่วในเขื่อนกั้นน้ำที่คนอื่นคิดว่ามั่นคงที่สุด “ถ้าคำนวณตามตำราหลวงของราชสำนัก พลังงานสูญเสียในขั้นตอนที่สามจะสูงถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์... ช่างเป็นวิธีเผาผลาญมานาทิ้งที่ฟุ่มเฟือยเสียจริง” เรย์พึมพำกับตัวเองเบา ๆ น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่เจือด้วยความขบขันในความไร้เดียงสาของระบบการศึกษาเวทมนตร์กระแสหลัก “ถ้าเธอคิดว่าตำราหลวงมันไร้สาระนัก ทำไมไม่ลองขึ้นไปอธิบายหน้าชั้นแทนอาจารย์ล่ะ เรย์” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังด้วยกระแสมานาที่กดดันโดยไม่รู้ตัวดังขึ้นจากด้านหน้าห้อง บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบกริบลงในทันที สายตากว่าสามสิบชีวิตพุ่งเป้ามาที่มุมอับหลังห้องเป็นจุดเดียว เอลาร่า วินด์วอล์คเกอร์ หัวหน้าห้องสาวผู้ถือครองฉายา ‘ทายาทสายลมบริสุทธิ์’ หันกลับมามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความระอาและสมเพชในคราวเดียวกัน เธอยืนถือคัมภีร์เวทปกหนังแท้แนบอก แผ่นหลังตั้งตรงสง่างามราวกับรูปปั้นหินอ่อน เรย์เงยหน้าขึ้นสบตาเธออย่างไม่เกรงกลัว เขานิ่งไปชั่วอึดใจเพื่อจัดระเบียบความคิด ก่อนจะค่อย ๆ ปิดสมุดจดเลอมโทรมของตนลงอย่างเชื่องช้า “ผมว่าการยืนอธิบายสิ่งที่ผิดเพี้ยนไปครึ่งค่อนหน้ากระดาน คงเสียเวลาชีวิตของเพื่อน ๆ ในห้องมากกว่านะครับ เอลาร่า” เรย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ รอยยิ้มจาง ๆ ยังคงประดับอยู่บนใบหน้า “อีกอย่าง... คาถาสลายโครงสร้างที่อาจารย์กำลังสอนอยู่บนกระดานนั่น ต่อให้ใช้มานาของมังกรไฟรุ่นบรรพกาลมาอัดฉีด ก็ไม่มีทางสลายเกราะป้องกันของธาตุดินขั้นกลางได้หรอกครับ เพราะตัวหารพิกัดเวทในบรรทัดที่สี่มันติดลบทางตรรกะตั้งแต่แรกแล้ว” เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทันทีในห้องเรียน บรรดานักเรียนรอบข้างต่างหันมาซุบซิบและมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง บางคนถึงกับหัวเราะเยาะออกมาเสียงดัง เพราะใคร ๆ ต่างก็รู้ดีว่าเรย์ ฮาร์ท คืออดีตอัจฉริยะที่สูญเสียแกนกลางเวทมนตร์ไปในอุบัติเหตุเมื่อสองปีก่อน จนกลายเป็น ‘เศษส레ก’ ของสถาบันที่แม้แต่เวทจุดไฟขั้นพื้นฐานยังร่ายไม่ออก อาจารย์ประจำวิชาหน้าตาบึ้งตึงขึ้นทันที เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธ “บังอาจนัก! เจ้าเด็กไม่มีแกนเวทกล้าดียังไงมาวิจารณ์ทฤษฎีอายุกว่าสามร้อยปีของมหาปราชญ์ซาโลมอน!” อาจารย์ตวาดลั่น พลางสะบัดมือเรียกคทาเวทหัวผลึกอัคคีขึ้นมา “ในเมื่อเจ้าเก่งนักและดูถูกวิชาการของสถาบัน งั้นก็จงขึ้นมาพิสูจน์ให้ดูซิ! ใช้ ‘คาถาสลายโครงสร้าง’ ที่เจ้าว่าสมบูรณ์แบบนั้น ทำลายศิลาป้องกันขั้นต้นตรงนี้ให้ดูเดี๋ยวนี้!” ความกดดันในห้องเรียนพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด นักเรียนหลายคนถอยร่นIเก้าอี้หนีด้วยความกลัวว่าเวทมนตร์ของอาจารย์จะลูกหลงมาโดนตน เอลาร่าขมวดคิ้วมุ่น เธอขยับริมฝีปากคล้ายจะเอ่ยห้ามปรามความบ้าบิ่นนี้ แต่ก็เลือกที่จะยืนกอดอกดูจุดจบของเด็กหนุ่มผู้จองหองคนนี้แทน เพื่อให้เขาได้เรียนรู้เสียบ้างว่าโลกแห่งความจริงของเวทมนตร์นั้นโหดร้ายเพียงใดสำหรับคนไร้พลัง เรย์ถอนหายใจเบา ๆ อย่างเหนื่อยหน่าย เขาลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ จัดเสื้อคลุมนักเรียนสีเทาที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ “ความรู้ไม่ได้อยู่ที่ขนาดของแกนกลางเวทมนตร์หรอกครับอาจารย์... แต่มันอยู่ที่ว่าเราเข้าใจกลไกเบื้องหลังของมันมากแค่ไหนต่างหาก” เขาเดินก้าวเท้าอย่างมั่นคงไปหยุดยืนหน้าชั้นเรียน ท่ามกลางสายตานับสิบที่จ้องมองมาด้วยความสมเพชและรอคอยการเยาะเย้ย เรย์ยื่นมือเปล่าเปล่าออกไปเบื้องหน้า โดยไม่มีแม้แต่คทาเวทหรือวงแหวนเวทมนตร์สนับสนุน นิ้วเรียวยาวจรดลงบนอากาศว่างเปล่า วาดลวดลายสัญลักษณ์ที่ซับซ้อนและแตกต่างจากตำราเรียนอย่างสิ้นเชิงด้วยความเร็วที่แทบมองไม่ทัน *ฟึบ!* ประกายแสงสีครามแปลกประหลาดวาบขึ้นจากปลายนิ้วของเขา ก่อนที่โครงสร้างศิลาป้องกันที่แข็งแกร่งจะสลายกลายเป็นละอองแสงสีขาวหายไปในพริบตาเดียว โดยไม่มีเสียงระเบิดหรือแรงกระแทกใด ๆ เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย ความเงียบสงัดชั่วขณะเข้าปกคลุมห้องเรียน ทุกคนอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง แม้กระทั่งอาจารย์ยังก้าวถอยหลังไปสามก้าว ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนกำลังตะลึงงันกับปาฏิหาริย์ตรงหน้า จู่ ๆ อากาศรอบตัวก็บิดเบี้ยวอย่างรุนแรง แสงไฟในห้องเรียนดับวูบลงพร้อมกันทั้งหมด เสียงระฆังเตือนภัยระดับฉุกเฉินที่ดังสนั่นหวั่นไหวทั่วทั้งสถาบันก็แผדเสียงคำรามขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของข้อความโปร่งแสงสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าเรย์เพียงผู้เดียวโดยไม่มีใครมองเห็น [ตรวจพบการแทรกแซงโครงสร้างเวทมนตร์โบราณโดยไม่ได้ตั้งใจ] [เงื่อนไขลับถูกกระตุ้น: ระบบวิเคราะห์สูตรลับระดับ SSS เริ่มต้นการทำงาน] [คำเตือนจากระบบ: สิ่งแปลกปลอมในมิติที่สี่กำลังตื่น ภายในรัศมี 10 เมตรจากจุดที่คุณยืนอยู่... มีบางสิ่งกำลังจ้องมองคุณกลับมา] ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในโลกแห่งเวทมนตร์บทแรกด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ