เมื่อนักสืบสาวปะทะแม่ทัพผู้แสนเย็นชา

กลิ่นอายของหมึกจีนชั้นดีผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของกระบวนการทุจริต คละคลุ้งอยู่ปลายจมูกของเซี่ยฉีฉี ในมือเรียวบางที่สวมถุงมือหนังสีเข้มกำลังคีบบันทึกบัญชีเล่มหนาขึ้นส่องใต้แสงเทียนอย่างใจเย็น ความมืดมิดยามวิกาลภายในห้องหนังสือส่วนตัวของจวนแม่ทัพหาได้ทำให้หัวใจดวงนี้สั่นไหวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... ตรรกะในสมองของนางกำลังคำนวณตัวเลขส่วนต่างที่ถูกยักยอกเข้ากระเป๋าใครบางคนอย่างแม่นยำรา과กับดีดีที "ขุนนางชั่วช้าพวกนี้นี่ช่างขยันขันแข็งในการปล้นแผ่นดินเสียจริง" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มหยันที่มุมปาก เซี่ยฉีฉีสะบัดพัดเหล็กในมือเบาๆ นางหาใช่โจรราคะหรือนักฆ่ารับจ้าง หากแต่เป็นสตรีผู้ใช้สมองในการคว่ำกระดานชะตาที่เน่าเฟะของราชสำนักต่างหาก เอกสารลับฉบับนี้คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะมัดตัวอ๋องเฉินอี้และสมุนบริวารให้ดิ้นไม่หลุด แต่ทว่า... แกร๊ก! เสียงกลอนประตูไม้แกะสลักถูกปลดล็อกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ปฏิกิริยาของเซี่ยฉีฉีรวดเร็วยิ่งกว่าความคิด ร่างเพรียวระหงดีดตัวขึ้นจากเก้าอี้หวังจะหลบออกทางหน้าต่างทิศบูรพา ทว่ายังไม่ทันที่ปลายเท้าจะแตะขอบหน้าต่าง เงาร่างสูงใหญ่ราวกับภูผากลับทาบทับลงมาปิดกั้นทุกเส้นทางหลบหนี กลิ่นอายบุรุษอันทรงพลังและเย็นเยียบพุ่งเข้าปะทะผิวกายจนขนลุกซู่ "ดึกดื่นป่านนี้... บุตรีขุนนางตกอับเช่นแม่นางเซี่ย มีงานอดิเรกเป็นการย่องเบาลักลอบเข้าห้องนอนของบุรุษหรืออย่างไร?" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มดังขึ้นเหนือศีรษะ เหยียนหยางยืนกอดอกพิงกรอบประตู ร่างกายกำยำภายใต้ชุดคลุมสีดำสนิทแผ่รังสีคุกคามจนอากาศรอบตัวแทบจะแข็งตัว ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวหิ้วมองตรงมาที่นาง ประหนึ่งจะฉีกร่างเป้าหมายออกเป็นชิ้นๆ ด้วยสายตาคู่เดียว เซี่ยฉีฉีชะงักฝ่ามือที่กำลังจะซัดเข็มพิษ นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้าพร้อมรอยยิ้มพริ้มเพราที่เคลือบยาพิษ "ท่านแม่ทัพเหยียนเข้าใจผิดแล้วกระมัง หม่อมฉันเพียงแค่เดินชมจันทร์แล้วพลัดตกลงมาในห้องนี้เท่านั้น ช่างเป็นความบังเอิญที่น่าขันเสียจริงว่าไหมเพคะ?" "พลัดตก?" เหยียนหยางแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดทีละก้าวอย่างกดดัน "เจ้าคงคิดว่าจวนแม่ทัพของข้าเป็นตลาดสด ที่ใครอยากจะเดินเข้าออกเมื่อไหร่ก็ได้สินะ แม่นางเซี่ย... หรือว่าหลักฐานในมือของเจ้า มันทำให้เจ้าลืมไปแล้วว่ากำลังยืนอยู่ต่อหน้าผู้ใด?" สายตาของเหยียนหยางกวาดมองบัญชีลับในมือของนาง แววตาคู่คมวาวโรจน์ขึ้นด้วยความกริ้วโกรธ ร่างสูงใหญ่ขยับเข้ามาใกล้จนเซี่ยฉีฉีต้องถอยหลังกรูดกระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือ ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว เคมีอันร้อนแรงและดุดันปะทะเข้าหากันจนเกิดประกายไฟเปรี้ยงปร้างในอากาศ "ท่านแม่ทัพโปรดถอยออกไปหน่อย เจ้าค่ะ! การเข้าประชิดสตรีเช่นนี้มันผิดระเบียบวินัยที่ท่านยึดถือนักไม่ใช่หรือ?" ฉีฉีเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจจะเต้นรัวระรัวด้วยความตื่นตระหนก แต่นางจะไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายได้เห็นเด็ดขาด "กฎระเบียบมีไว้สำหรับคนทั่วไป... แต่สำหรับโจรขโมยความลับเช่นเจ้า ข้ามีวิธีจัดการที่เหมาะสมกว่านั้นเยอะ" เหยียนหยางยื่นมือหนาขึ้นกักขังร่างบางไว้กับชั้นหนังสือ ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างแก้มนวล สัมผัสอันทรงพลังทำให้เซี่ยฉีฉีรู้สึกราวกับถูกตรึงไว้กับที่ ดวงตากลมโตจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมที่ซ่อนความดุดันแต่กลับมีความเร่าร้อนระอุอยู่ภายใน ในจังหวะที่หัวใจของเซี่ยฉีฉีกำลังเต้นผิดจังหวะและเตรียมจะงัดไม่เด็ดเพื่อเอาตัวรอด ประตูห้องหนังสือด้านนอกก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงตื่นตระหนกของพ่อบ้านที่ตะโกนก้องเข้ามา "ท่านแม่ทัพขอรับ! สายสืบจากวังหลวงแจ้งด่วนเข้ามาว่า... อ๋องเฉินอี้ทรงนำกำลังทหารหลวงปิดล้อมจวนของเราไว้แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เหยียนหยางชะงัก สายตาคมกริบละจากใบหน้าของเซี่ยฉีฉีหันไปมองทางประตูชั่วพริบตา และเสี้ยววินาทีนั้นเอง... เซี่ยฉีฉีก็ฉวยโอกาสใช้ศอกกระแทกเข้าที่ซี่โครงของท่านแม่ทัพเต็มแรง พร้อมกับกระชากข้อมือของเขาเข้ามาล็อกไว้ด้วยท่าทางเชี่ยวชาญก่อนจะกดปลายมีดสั้นจ่อเข้าที่ลำคอแกร่งของเขาอย่างรวดเร็วราวกระพริบตา! "ดูท่าทาง... คืนนี้พวกเราคงต้องร่วมมือกันฝ่าวงล้อมเสียแล้วกระมัง ท่านแม่ทัพคนเก่ง?" เสี่ยวเถาฮวาขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะคะ