รอยร้าวในกำแพง

แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ทอดเงาเป็นเส้นตารางบนใบหน้าของธวิน มันคือรหัส IP ที่ไม่มีทางปรากฏขึ้นบนเครือข่ายของบริษัทในยามวิกาลเช่นนี้ หากไม่ใช่เพราะระบบความปลอดภัยถูกบุกรุกจากภายใน ประธานกรรมการบริหารผู้ควรจะอยู่บนเครื่องบินลอยฟ้าข้ามทวีป กลับกำลังนั่งพิมพ์คำสั่งบางอย่างด้วยความเร็วสูงผ่านเซิร์ฟเวอร์สำรอง—ความจริงข้อนี้ทำให้ห้องทำงานเงียบงันจนได้ยินเสียงจังหวะหัวใจของตัวเอง "คุณคิดจะทำอะไรกันแน่..." เสียงกระซิบของธวินลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบหรี่ลงเมื่อนิ้วเรียวบนแป้นพิมพ์ของเขาเริ่มกดรหัสเพื่อบล็อกการเข้าถึง แต่ทว่า ก่อนที่คำสั่งจะสมบูรณ์ หน้าจอทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกัน พรึบ! ความมืดสนิทกลืนกินพื้นที่ในห้องทำงานส่วนตัวทันที ระบบสำรองไฟฉุกเฉินถูกตัดขาดอย่างไร้ร่องรอย กลิ่นอายของความกดดันแผ่ซ่านเข้ามาในอากาศทันทีที่ประตูอัตโนมัติส่งเสียงล็อคตัวเองดัง *คลิก* เบาๆ จากด้านนอก ธวินขมวดคิ้วมุ่น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือใหญ่ควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูท ทว่าหน้าจอกลับปรากฏสัญญาณสีแดงกระพริบเตือน—*No Service* ไม่มีสัญญาณเครือข่ายใดๆ เล็ดลอดเข้ามาได้เลยในห้องนี้ "ให้ตายสิ..." เขาพึมพำอย่างหัวเสีย ก่อนเสียงฝีเท้าเบาๆ ที่คุ้นเคยจะดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง "อย่าเพิ่งขยับค่ะ... ถ้าไม่อยากสะดุดสายไฟพวกนั้น" เสียงหวานที่ติดจะหอบเล็กน้อยดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟสลัวจากหน้าจอแท็บเล็ตในมือของลลิน เธอก้าวออกมาจากชั้นหนังสือบิลท์อิน ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสสะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ เธอไม่ได้มีท่าทีตกใจกับการถูกตัดไฟแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับดูเหมือนคนที่คาดการณ์สถานการณ์นี้ไว้อยู่แล้ว ธวินหันขวับไปมองหญิงสาว เงาร่างของเธอยืนอยู่ห่างออกไปเพียงช่วงตัว กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นวานิลลาผสมความสดชื่นของดอกไม้ป่าลอยวนอยู่ในบรรยากาศที่คับแคบและเป็นส่วนตัวจนน่าอึดอัด "คุณมาทำอะไรที่นี่, ลลิน" ธวินถาม น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบและระแวดระวัง "คุณรู้เรื่องหมายเลข IP เมื่อครู่ใช่ไหม" ลลินหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่เจือความเย้ยหยันแต่นุ่มนวล เธอก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนธวินต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานโดยไม่รู้ตัว พื้นที่ระหว่างพวกเขาย่อแคบลงเหลือเพียงระยะหายใจรดกัน "คุณนี่มันมองทุกอย่างเป็นอัลกอริทึมไปหมดจริงๆ นะคะ, ธวิน" ลลินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอมีความซับซ้อนที่เขาอ่านไม่ออก "คุณคิดว่าฉันมาสอดแนมคุณเหรอ? หรือคุณกำลังกลัวว่าความลับที่คุณพยายามซ่อนไว้ภายใต้โค้ดพวกนั้นจะถูกฉันเปิดโปงกันแน่" "ผมไม่มีความลับอะไรทั้งนั้น หน้าที่ของผมคือรักษาความถูกต้องของระบบ ไม่ใช่มาเล่นเกมซ่อนหาไร้สาระกับคุณ" ธวินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนแรงสั่นไหวแปลกๆ ในอกเมื่อได้กลิ่นกายหอมกรุ่นนั้นใกล้ชิดเกินไป ลลินหยุดยืนตรงหน้าเขา ร่างเพรียวบางภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวและกระโปรงสอบดูเป็นทางการ แต่แววตากลับท้าทาย เธอวางแท็บเล็ตNลงบนโต๊ะทำงานเสียงดัง *ทึบ* ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "ความถูกต้องงั้นเหรอคะ?" ลลินเอียงคอเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มเศร้าสร้อย "บางครั้ง... สิ่งที่คุณเรียกว่าความถูกต้องตามอัลกอริทึม มันก็แค่กำแพงที่คุณสร้างขึ้นมาเพื่อขังตัวเองไม่ให้เผชิญหน้ากับความจริงที่เจ็บปวดต่างหากค่ะ" คำพูดนั้นราวกับมีดคมที่กรีดลงบนแผลเป็นในใจของธวินโดยตรง เขานิ่งงงไปชั่วขณะ ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจที่ถูกอ่านความคิดทะลุปรุโปร่ง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่สอดประสานกันในความมืดมิด "คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับผมเลย, ลลิน" ธวินพูดเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านหน้าผากมนของหญิงสาวเมื่อเขาโน้มตัวลงไปกดดันเธอบ้าง "อย่ามาทำเป็นเข้าใจผม" "ถ้าฉันไม่เข้าใจ แล้วทำไมหัวใจของคุณถึงเต้นแรงขนาดนั้นล่ะคะ?" ลลินกระซิบเบาๆ ริมฝีปากของเธออยู่ห่างจากเขาเพียงคืบเดียว มือเรียวเล็กของเธอยื่นขึ้นมาแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อสูทของเขา รับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวรากับกลองเพล ธวินชะงักงัน ร่างกายเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ ความเยือกเย็นและตรรกะทั้งหมดที่เขาใช้ควบคุมชีวิตมาตลอดพังทลายลงในพริบตาเดียวภายใต้สัมผัสแผ่วเบานั้น แรงดึงดูดระหว่างพวกเขารุนแรงเสียจนตรรกะใดๆ ก็ไม่อาจคำนวณหาเหตุผลมารองรับได้ ในจังหวะที่ธวินกำลังจะโน้มใบหน้าลงไปเพื่อปิดกั้นคำพูดทั้งหมดของเธอด้วยริมฝีปาก เสียงแจ้งเตือนข้อความประหลาดก็ดังขึ้นจากแท็บเล็ตบนโต๊ะ *ติ๊ด... ติ๊ด...* หน้าจอแท็บเล็ตสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง เผยให้เห็นภาพวิดีโอวงจรปิดจากห้องเซิร์ฟเวอร์ชั้นใต้ดิน—ภาพของบุคคลสวมฮู้ดสีดำกำลังถอดรหัสลับชิ้นสุดท้าย และใบหน้าที่สะท้อนผ่านกระจกเงาของคนๆ นั้น... ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคนที่ควรจะอยู่เคียงข้างและไว้ใจที่สุดในบริษัทแห่งนี้ ธวินผละออกจากลลินทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อตระหนักได้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา พวกเขาไม่ได้กำลังสู้กับระบบภายนอก... แต่กำลังติดอยู่ในกับดักที่ถูกวางไว้ล่อให้ตายใจ ลลินหันไปมองหน้าจอเช่นกัน สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความท้าทายกลายเป็นความตื่นตระหนก "นั่นมัน..." ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ ประตูห้องทำงานที่ถูกล็อคสนิทก็ส่งเสียง *คลิก* ปลดล็อกตัวเองช้าๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาในความมืดทีละก้าว... ทีละก้าว... อย่างคุกคาม ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่เดินทางร่วมหัวจมท้ายมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะชอบค่ะ!