เส้นขนานที่เริ่มบรรจบ

แสงไฟนีออนสีขาวนวลจากโถงทางเดินสาดทาบร่างของ ‘กรณ์’ ผ่านกระจกฝ้าเข้ามาภายในห้องเซิร์ฟเวอร์จนเกิดเงาทอดยาวบิดเบี้ยว แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลในมือของผู้อำนวยการฝ่ายปฏิบัติการดูราวกับมีน้ำหนักนับตันในสายตาของลลิน—ไม่ใช่เพราะตัวกระดาษ แต่เป็นเพราะรอยยิ้มมุมปากของคนที่ยืนอยู่หลังบานประตูกระจกต่างหากที่ทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน “ดึกดื่นป่านนี้ ทำไม ‘ผู้บริหาร’ ถึงยังขยันขันแข็งตรวจเชซ์โค้ดระบบประเมินความสัมพันธ์ของโปรเจกต์ ‘Aura’ อยู่ล่ะครับคุณธวิน... หรือว่ากำลังกลัวว่าอัลกอริทึมที่ตัวเองเขียนขึ้น มันจะฟ้องความจริงอะไรบางอย่างที่ไม่อยากให้ใครเห็น” เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังผ่านช่องลำโพงอินเตอร์คอมที่ถูกเปิดค้างไว้ กรณ์ก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่รอคำอนุญาต กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยปะปนมากับกลิ่นอับชื้นของเครื่องปรับอากาศในยามวิกาล สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงแสดงผลกราฟความสัมพันธ์ระหว่างตรรกะและสัญชาตญาณ—เส้นกราฟสีแดงและสีน้ำเงินที่เพิ่งพันMเกี่ยวกระหวัดกันอย่างแนบแน่นเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน ธวินขยับตัวบังหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยสัญชาตญาณของการปกป้องข้อมูล แว่นตาไร้กรอบสะท้อนแสงไฟเป็นประกายเย็นชา สันจมูกโด่งเชิดขึ้นเล็กน้อยในแบบที่ลลินรู้ดีว่านี่คือเกราะป้องกันตัวขั้นสูงสุดของเขา “นี่คือเขตหวงห้ามของฝ่ายพัฒนาซอฟต์แวร์ค่ะคุณกรณ์ นอกเสียจากว่าทางฝ่ายบริหารจะมีคำสั่งเป็นลายลักษณ์อักษรในการเข้าตรวจค้นยามวิกาล มิฉะนั้น การกระทำของคุณเข้าข่ายละเมิดสิทธิ์การเข้าถึงข้อมูลลับระดับสาม” น้ำเสียงของธวินราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง ลลินขยับตัวมายืนเคียงข้างธวินโดยไม่รู้ตัว ปลายเสื้อกันหนาวของเธอเฉียดโดนข้อศอกของเขาเล็กน้อย สัมผัสเพียงน้อยนิดนั้นกลับทำหน้าที่เหมือนกระแสไฟอ่อนๆ ที่ช่วยดึงสติเธอให้หลุดออกจากภวังค์ความตึงเครียด สายตาของหญิงสาวจับจ้องไปยังแฟ้มในมือของกรณ์อย่างไม่ไว้วางใจ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อสังเกตเห็นมุมกระดาษสีขาวที่โผล่พ้นแฟ้มออกมา—มันคือสำเนาข้อตกลงลับระหว่างบริษัทแม่กับกลุ่มทุนภายนอกที่ธวินเคยพยายามตามหา “สิทธิ์การเข้าถึงงั้นหรือครับ...” กรณ์หัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบกวาดมองคนทั้งสองสลับกันไปมาด้วยแววตารู้ทัน “น่าประทับใจจริงๆ นะครับที่คุณสองคนยังสมานฉันท์กันได้ดี แม้ว่าอุดมการณ์ของฝ่ายหนึ่งจะพยายามสร้าง ‘ระบบคัดกรองมนุษย์’ ให้ไร้หัวใจ แต่อีกฝ่ายกลับพยายามยัดเยียด ‘ความเพ้อฝัน’ เข้าไปในโค้ดดิ้งจนระบบรวนไปหมด... น่าเสียดาย ที่ต่อให้พวกคุณพยายามผูกอัลกอริทึมให้รักกันกลมกลืนแค่ไหน ความจริงก็คือความจริงวันยังค่ำ” “คุณหมายความว่ายังไง” ลลินโพรงถามขึ้น น้ำเสียงสั่นระรัวด้วยความโกรธ เธอก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แต่ถูกมือหนาของธวินเอื้อมมาแตะที่ข้อศอกไว้เบื้องหลัง แรงบีบกระชับมั่นคงที่ส่งผ่านมาทางปลายนิ้วของชายหนุ่มเปรียบเสมือนคำสั่งเงียบๆ ที่บอกให้เธอหยุดและควบคุมอารมณ์ ธวินไม่แสดงอาการสะดุ้งสะเทือนต่อคำถากถางนั้นแม้แต่น้อย เขายังคงยืนสงบนิ่ง แผ่นหลังกว้างแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาอย่างธรรมชาติ “ถ้าคุณถือแฟ้มนั้นเข้ามาเพื่อจะบอกว่าอัลกอริทึมของผมมีข้อบกพร่อง คุณมาเสียเที่ยวแล้วครับคุณกรณ์ เพราะบั๊กชิ้นเดียวที่ระบบนี้เคยมี... กำลังถูกแก้ไขด้วยข้อมูลที่ถูกต้องที่สุดแล้ว” คำพูดสองแง่สองง่ามของธวินทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของกรณ์ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาของผู้อำนวยการหนุ่มหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างฝืนทน “ปากดีไม่เบานี่ครับคุณธวิน งั้นก็เชิญสนุกกับการแก้บั๊กในโลกจินตนาการของพวกคุณต่อไปเถอะครับ ก่อนที่บอร์ดบริหารจะรู้ว่า... โค้ดที่คุณกำลังพยายามปกป้องด้วยชีวิตเนี่ย มันถูกฝัง ‘โทรจัน’ (Trojan) เอาไว้ตั้งแต่บรรทัดแรกแล้ว” สิ้นคำพูดนั้น กรณ์ก็โยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานตัวใกล้ที่สุด เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวดังทึบ ก่อนที่เขาจะหันหลังกลับและเดินจากไปอย่างมั่นใจ ทิ้งให้เสียงฝีเท้าหนักหน่วงค่อยๆ เลือนหายไปในความเงียบงันของโถงทางเดิน บรรยากาศในห้องเซิร์ฟเวอร์กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง ลลินหันขวับมามองหน้าธวิน หัวใจของเธอยังคงเต้นระรัวด้วยความตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน “โทรจันเหรอ? เขาหมายความว่ายังไง ธวิน! หรือว่ามีใครบางคนเจาะเข้าระบบตั้งแต่ก่อนที่เราจะเริ่มปรับปรุงโค้ดกันเสียอีก” ธวินไม่ตอบในทันที ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นก้มมองแฟ้มเอกสารที่กรณ์เพิ่งโยนทิ้งไว้ นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปหยิบแฟ้มนั้นขึ้นมาเปิดออกอย่างระมัดระวัง แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สะท้อนลงบนใบหน้าด้านข้างของเขา เผยให้เห็นสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน “ไม่ใช่แค่ใครบางคนหรอกค่ะลลิน...” ธวินพึมพำเบาๆ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่ากลัว “แต่เป็นคนที่รู้โครงสร้างสถาปัตยกรรมของระบบนี้ดีพอๆ กับผมนี่แหละ” หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก ฃิ่นอายความเย็นจากแอร์ทำให้ปลายจมูกของเธอแดงเรื่อ แต่ความหนาวเย็นนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความตระหนักรู้ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ ความเชื่อมั่นที่เพิ่งจะเริ่มถักทอขึ้นระหว่างพวกเขาทลอดค่ำคืนนี้ กำลังถูกทดสอบด้วยบททดสอบที่ยากที่สุด—ไม่ใช่ความแตกต่างระหว่างตรรกะและศิลปะอีกต่อไป แต่เป็นการทรยศหักหลังที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มขององค์กร ธวินเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง แววตาที่เคยมีแต่ความเยชาและห่างเหิน บัดนี้กลับเจือด้วยประกายความเด็ดเดี่ยวที่ลลินไม่เคยเห็นมาก่อน มือหนาที่ยังคงถือแฟ้มเอกสารไว้มั่น ขยับเข้ามาใกล้เธออีกนิดจนได้กลิ่นจางๆ ของโคโลญจน์ผสมกับความตึงเครียดในอากาศ “เชื่อใจผมไหมลลิน” น้ำเสียงของเขาต่ำทุ้มและจริงจังอย่างที่สุด ไม่มีร่องรอยของการลังเล ลลินมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเธอตระหนักได้ว่า ในเสี้ยววินาทีนี้ ระยะห่างระหว่างเส้นขนานสองเส้นที่เคยวิ่งสวนทางกันมาตลอด ได้บิดโค้งเข้าหากันจนแทบจะหลอมรวมเป็นจุดเดียวเสียแล้ว “ถ้าฉันตอบว่าเชื่อ...” ลลินเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มบางเบาแต่ดื้อรั้นปรากฏขึ้นที่มุมปาก แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะแขวนอยู่บนเส้นด้าย “คุณจะยอมให้ฉันเข้าไปแก้โค้ดบรรทัดสุดท้ายร่วมกับคุณไหมล่ะคะ Lead Developer” ธวินนิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกยอยิ้มขึ้นช้าๆ เป็นรอยยิ้มแรกของค่ำคืนนี้ที่ไม่ได้มาจากความหยิ่งผยอง แต่มันคือการยอมรับอย่างหมดหัวใจ “ยินดีต้อนรับสู่ทีมค่ะ... ดีไซน์เนอร์หัวดื้อ” ทว่า ก่อนที่บรรยากาศอันลึกซึ้งนั้นจะทันได้แปรเปลี่ยนเป็นบทสนทนาอื่น เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอเซิร์ฟเวอร์หลักก็ดังขึ้น *“Beep… Beep…”* เป็นจังหวะสั้นๆ ติดต่อกันสามครั้ง หน้าจอสีฟ้าสดใสเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระบบฉุกเฉินที่เด้งขึ้นมากลางจอ **[WARNING: Root Access Override Detected from IP Address 192.168.1.99 - Location: Executive Office]** ดวงตาของธวินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นหมายเลข IP นั้น—มันคือห้องทำงานส่วนตัวของประธานกรรมการบริหาร ผู้ซึ่งควรจะเดินทางไปต่างประเทศตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้วไม่ใช่หรือ? ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านตรรกะและหัวใจไปกับตัวละครของเรานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!