เดตแรก(ที่ไม่ตั้งใจ)

“คุณช่วยกรุณาหุบยิ้มประสาทนั่นลงสักสามวินาทีจะได้ไหมคะ ท่านประธานธันวา” คีย์สะบัดหน้าหนีจากกระจกมองข้างของรถเอสยูวีคันหรูที่กำลังแล่นฉิวด้วยความเร็วสูงบนทางหลวงสายเหนือ นิ้วเรียวกดเลื่อนกระจกไฟฟ้าลงครึ่งหนึ่งเพื่อระบายไอความร้อนที่ตีรวนอยู่ในอก แม้เครื่องปรับอากาศภายในรถจะเย็นเฉียบจนหนטวถึงขั้วกระดูก แต่ไออุ่นจากสายตาของคนที่นั่งเบาะข้างกันกลับทำเอาเขาแทบหายใจไม่ออก ประโยคประกาศกร้าวจากค่ำคืนก่อน—*“ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องคนของผมทั้งนั้น... แม้กระทั่งเงาของมันเอง!”*—ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ชัดเจนยิ่งกว่าเสียงเครื่องยนต์ V8 เสียอีก และดูเหมือนว่าคุณชายตระกูลใหญ่ผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร จะพกพาความ “คลั่งรัก” ฉบับอัปเกรดมาทริปทำงานต่างจังหวัดครั้งนี้ด้วยเต็มกระเป๋าเดินทาง “ผมไม่ได้ยิ้มสักหน่อย” ธันวาตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกันแดดราคาแพงเหลือบมองคนปากแข็งที่นั่งกอดอกพองลมอยู่ข้างคนขับ “ผมแค่กำลังใช้ความคิด... ว่าเราควรจะเคลียร์ป้ายชื่อหน้าห้องพักโรงแรมคืนนี้ยังไงดี” “หมายความว่ายังไงคะ” คีย์หันขวับมามอง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างนึกระแวง “ห้องพักที่บริษัทจองไว้ เป็นห้องคู่ไม่ใช่หรือไงคะ ทำไมต้องเคลียร์ปป้ายชื่อ?” “ก็เพราะผมสั่งให้เลขาเปลี่ยนเป็นห้องสูทวีไอพีเตียงเดี่ยวขนาดคิงไซส์แล้วน่ะสิครับ” ธันวาตอบหน้าตาย มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มพรายอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู “ด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัย... ตามที่คุณชายคีย์เพิ่งเจอมาสดๆ ร้อนๆ เมื่อคืนไงล่ะครับ” “คุณ! นั่นมันฉวยโอกาสชัดๆ!” คีย์แทบจะกรี๊ดใส่หน้าคนฉลาดแกมโกง เตะเข้าที่พรมปูพื้นรถอย่างขัดใจ “ผมดูแลตัวเองได้! อีกอย่าง เรามาทำงานตรวจโครงการรีสอร์ต ไม่ใช่มาฮันนีมูนนะคะ!” “ใครบอกว่ามาฮันนีมูน” ธันวาหักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าสู่เขตปริมณฑลของจังหวัดปลายทางด้วยความนิ่มนวล ก่อนจะเหลือบมองเด็กหนุ่มข้างกายด้วยสายตาที่ทำเอาอุณหภูมิในรถร้อนฉ่าขึ้นมาทันตาเห็น “นี่มันคือ ‘เดตแรก’ ต่างหากล่ะครับ... เดตแรกที่เราจะได้อยู่กันตามลำพังสองต่อสองโดยไม่มีพวกแมลงหวี่แมลงวันมารบกวน” บรรยากาศในรถเงียบลงไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ จากวิทยุ คีย์จ้องมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้านาย หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก ปากก็บอกว่าเกลียดความเผด็จการและความเอาแต่ใจของอีกฝ่าย แต่ทำไม... ยิ่งอีกฝ่ายรุกหนักเท่าไหร่ กำแพงที่เขาสร้างไว้กลับยิ่งสั่นคลอนง่ายดายขึ้นทุกที สองชั่วโมงต่อมา รถคันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดสนิทหน้าล็อบบี้รีสอร์ทสไตล์โมเดิร์นลอฟท์ท่ามกลางขุนเขาและสายหมอกจางๆ บรรยากาศเงียบสงบและเป็นส่วนตัวสมandกับที่เป็นโปรเจกต์ลับมูลค่าหลายพันล้านที่ธันวาลงทุนลงแรงมาด้วยตัวเอง “เชิญครับ ‘คุณแฟน... เอ๊ย คีย์’” ธันวาจงใจหยอดคำพูดกำกวมขณะเดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้ พร้อมยื่นมือหนาไปรับกระเป๋าเป้ใบเก่งจากมืออีกฝ่าย “ถ้าคุณยังพูดจาไม่เข้าหูอีก ฉันจะจองตั๋วรถทัวร์กลับกรุงเทพฯ คนเดียวเดี๋ยวนี้แหละค่ะ” คีย์ขู่เสียงเขียว ปัดมืออีกฝ่ายออกแล้วก้าวฉับๆ เข้าไปในตัวรีสอร์ททันที แต่ทว่า... ก้าวแรกที่เดินเข้าไปในล็อบบี้ ร่างโปร่งก็ต้องชะงักกึก เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงโปรดของใครบางคนที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว รอยยิ้มพึงพอใจบนใบหน้าคมคายของแขกไม่ได้รับเชิญคนนั้น ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลดฮวบทันที “สวัสดีครับคุณธันวา... แล้วก็น้องคีย์ ไม่คิดเลยนะครับว่าจะบังเอิญเจอ กันที่นี่” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง พร้อมกับก้าวเข้ามาประชิดตัวคีย์เร็วกว่าที่ใครจะคาดคิด ร่างสูงของ ‘ภาคิน’ นักลงทุนหนุ่มคู่แข่งทางธุรกิจที่เคยสร้างวีรกรรมแสบสันต์ไว้เมื่อสัปดาห์ก่อน ยื่นมือหมายจะแตะเข้าที่ไหล่บางของคีย์เพื่อแสดงความสนิทสนม “อย่าแม้แต่จะปลายนิ้วแตะเขา!” เสียงตวาดกร้าวของธันวาตอดก้องไปทั่วล็อบบี้ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือของภาคินไว้แน่น แรงบีบมหาศาลทำให้นักลงทุนหนุ่มหน้าถอดสี รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากตัวประธานหนุ่มราวกับพายุเข้า “ใจเย็นน่าคุณธันวา ผมก็แค่ทักทายพนักงานคนเก่งของคุณเอง...” ภาคินฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความกลัว ขณะพยายามดึงข้อมือตัวเองกลับ “พนักงานคนนี้มีเจ้าของแล้วครับ... และถ้าคุณยังไม่อยากหมดตัวในสัปดาห์หน้า ก็ไสหัวออกไปจากสายตาผมซะ!” ธันวากระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน แววตาคุกกรุ่นด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างตรงหน้าให้เป็นจุล คีย์ยืนอึ้ง มองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนบังเขาไว้จากอันตราย หัวใจที่เคยพองโตด้วยความโกรธเมื่อครู่ กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด—ความรู้สึกอบอุ่น ปลอดภัย และถูกปกป้องอย่างที่ไม่เคยสัมผัสจากใครมาก่อน แต่ทว่า ในจังหวะที่ธันวากำลังลากตัวภาคินออกไปให้พ้นทาง สายตาของภาคินที่เหลือบกลับมามองคีย์ กลับไม่ได้แสดงความหวาดกลัวเลยสักนิด... ตรงกันข้าม มุมปากของเขากลับยกยิ้มเหี้ยมเกรียม พร้อมกับริมฝีปากที่ขยับเป็นคำพูดไร้เสียง ส่งตรงมายังคีย์ *“เกมเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น... น้องคีย์”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะฟินและจิกหมอนไปพร้อมกันค่ะ!