มรดกชิ้นสุดท้ายคือผืนป่า

"เซ็นชื่อซะรินรดา อย่าให้เรื่องมันต้องยืดเยื้อจนเสียเวลาทำมาหากินของพวกเราเลย" เสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้ดังบาดแก้วหู รินรดามองเอกสารสละสิทธิ์ในกองมรดกที่วางอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย เธอไม่ได้ร่ำไห้ ไม่ได้ตัดพ้อ ไม่แม้แต่จะสั่นไหวกับสายตาดูแคลนของเหล่าญาติพี่น้องที่ล้อมวงกันอยู่ในห้องโถงคฤหาสน์ที่เคยเป็นของครอบครัวเธอ "ที่ดินในเมืองสามแปลง โรงงานแปรรูป และเงินสดในบัญชีทั้งหมดแลกกับเรือนไม้ผุๆ ที่แทบจะถล่มลงมากลางป่าท้ายหมู่บ้าน... ป้าคิดว่ามันยุติธรรมแล้วจริงๆ หรือคะ?" รินรดาถามพลางยกถ้วยชาเย็นชืดขึ้นจิบ เธอแค่นยิ้มที่มุมปาก สายตาจับจ้องไปที่เอกสารนั่นด้วยความนิ่งสงบผิดกับพายุที่โหมกระหน่ำในใจ "นั่นคือที่ดินทิ้งร้าง! ผืนป่าเสื่อมโทรมที่ไม่มีใครเอา! ได้ไปก็มีแต่จะอดตาย ดีแค่ไหนแล้วที่ป้ายังแบ่งให้เธอไปซุกหัวนอน" ลุงเขยกระแทกเสียงพลางเคาะนิ้วบนโต๊ะหินอ่อน "เซ็นเดี๋ยวนี้ หรืออยากจะโดนฟ้องฐานบุกรุกสมบัติของตระกูล?" รินรดาจรดปากกาลงบนกระดาษโดยไม่ลังเลแม้แต่นาทีเดียว เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังระงมทันทีที่ลายเซ็นของเธอปรากฏขึ้น ร่างโปร่งบางลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าให้เรียบกริบ เธอไม่ได้ดูเหมือนคนสิ้นเนื้อประดาตัว แต่ดูเหมือนผู้ชนะที่เพิ่งสลัดภาระหนักอึ้งทิ้งไปจากบ่า "ขอบคุณที่มอบ 'มรดก' ชิ้นนี้ให้รดานะคะ หวังว่าหลังจากวันนี้... กิจการของพวกคุณจะรุ่งเรืองอย่างที่คาดหวังไว้" คำพูดทิ้งท้ายที่แฝงไปด้วยนัยยะทำให้เหล่าญาติชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ความโลภบังตาทำให้พวกเขาไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น รินรดาก้าวออกจากบ้านหลังใหญ่โดยมีเพียงกระเป๋าเดินทางใบเดียวและกุญแจสนิมเขรอะในมือ สองชั่วโมงต่อมา... กลิ่นดินชื้นและไอป่าปะทะเข้ากับใบหน้าทันทีที่รินรดาผลักบานประตูไม้ที่เอนเอียง เรือนไม้กลางป่าแห่งนี้ไม่ได้โทรมอย่างที่คนพวกนั้นหลอกล่อ แต่มันตั้งอยู่บนทำเลทองที่ถูกปกคลุมด้วยรอยหยักของภูเขาและลำธารใสสะอาด รินรดาวางกระเป๋าลงบนพื้นไม้ที่สะอาดสะอ้านเกินคาด เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่หมุนวนอยู่ในมิติลับในอก... 'มิติห้องครัวในตำนาน' ที่เธอค้นพบหลังจากสูญเสียทุกอย่าง *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณจากระบบเงียบๆ ดังขึ้นในหัว พร้อมกับข้อมูลของดินและน้ำรอบเรือนไม้แห่งนี้ที่ปรากฏขึ้นในอากาศ [ดินอุดมสมบูรณ์ระดับ S: พืชพรรณที่ปลูกจะโตเร็วกว่าปกติ 5 เท่า และมีคุณสมบัติในการฟื้นฟูร่างกาย] รินรดากระตุกยิ้ม เธอไม่ได้เสียใจที่เสียคฤหาสน์ไป แต่เธอกำลังตื่นเต้นกับ 'ฟาร์มลับ' ที่กำลังจะสร้างขึ้นต่างหาก ขณะที่เธอกำลังสำรวจพื้นที่หลังบ้าน จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากแนวป่า ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดลุยป่ามอมแมมปรากฏตัวขึ้น เขาถือขวานในมือข้างหนึ่งและกระต่ายป่าอีกข้างหนึ่ง ดวงตาคมกริบใต้คิ้วหนาของเขาจ้องมองมาที่เธอนิ่ง "ใครอนุญาตให้เข้ามาในเขตหวงห้าม?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังถามขึ้น เขาคือผู้กองภูผา อดีตหน่วยรบพิเศษที่ผันตัวมาเป็นเกษตรกรผู้มีรัศมีน่าเกรงขาม รินรดาไม่สะทกสะท้าน เธอเดินไปเผชิญหน้ากับเขาโดยไม่หลบสายตา "ฉันคือเจ้าของใหม่ของเรือนหลังนี้ และไม่ได้มาในฐานะผู้บุกรุก แต่มาในฐานะเพื่อนบ้าน... ที่อาจจะเป็น 'ภรรยา' ในอนาคตถ้าคุณยังจ้องจะกินฉันแบบนั้น" ภูผาชะงัก ขวานในมือเกือบหลุดร่วง เขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนกล้าต่อปากต่อคำกับเขาแบบนี้มาก่อน แต่ทันใดนั้น กลิ่นหอมประหลาดโชยออกมาจากในเรือนไม้... กลิ่นของสมุนไพรสดและเครื่องเทศที่ถูกปรุงด้วยฝีมือระดับเชฟอัจฉริยะ มันเตะจมูกชายหนุ่มที่ไม่ได้กินอาหารฝีมือคนมานานนับปีจนท้องร้องประท้วงอย่างรุนแรง "นี่คือมื้อเย็นต้อนรับการย้ายเข้า... สนใจจะลองชิมก่อนจะไล่ฉันไปไหมคะ ผู้กอง?" รินรดาเปิดฝาหม้อดินเผาที่เธอเพิ่งหยิบออกมาจากมิติ กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วป่าจนนกยังหยุดบิน ภูผามองอาหารในหม้อที่ส่งประกายวิบวับราวกับอัญมณี ก่อนจะก้าวเข้าใกล้เธออีกก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ทว่า ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มใหญ่ก็ดังขึ้นจากทิศทางของหมู่บ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนข่มขู่ที่คุ้นเคย—นั่นคือพวกญาติที่เพิ่งโกงเธอไป พวกเขาตามมาเพื่อจะทวงของบางอย่างคืน! รินรดาหันไปมองหน้าภูผาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเชฟสาวผู้ใจเย็น กลายเป็นนักล่าที่กำลังรอจังหวะฟาดฟัน "ดูเหมือนว่า... อาหารมื้อนี้คงต้องมีคนร่วมโต๊ะที่ไม่ได้รับเชิญแล้วล่ะค่ะ คุณภูผา" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาในบทแรกนี้ แล้วมาลุ้นกันนะคะว่าเธอจะจัดการพวกญาติหน้าเลือดอย่างไรในตอนหน้าค่ะ