รอยสักอัปมงคล

ความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของนายหัวหนาไร่กาแฟหนาแน่นเสียยิ่งกว่าหมอกยามค่ำคืนบนยอดเขา ดินปืน กลิ่นกาแฟคั่วบดเข้มข้น และกลิ่นอายดินชื้นหลังฝนตกอบอวลอยู่รอบตัว แต่สิ่งที่รวินท์สัมผัสได้ชัดเจนที่สุดในวินาทีนี้ กลับไม่ใช่กลิ่นเหล่านี้ หากแต่เป็นรังสีความตายที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ที่ยืนประจันหน้าอยู่ตรงหน้า พิทักษ์ไม่ได้ขยับตัวไปไหน ร่างหนากำยำในเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ถูกปลดกระดุมออกสามเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อแน่นตึงยืนนิ่งสนิท ทว่าดวงตาคมกริบสีดำสนิทคู่นั้นกลับกวาดมองร่างโปร่งของนักพฤกษศาสตร์หนุ่มด้วยประกายระยับที่อันตรายยิ่งกว่าสัตว์ป่าจ้องเหยื่อ รวินท์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ลมหายใจสะดุดติดอยู่แค่ "รสนิยมต่ำตม... หรือว่าสันดานสอดรู้สอดเห็นกันแน่ครับ ที่ทำให้คุณรวินท์ถึงกับยอมลงทุนปีนป่ายเข้ามาสำรวจเรือนร่างของผมถึงในที่ส่วนตัวขนาดนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทว่าแฝงไปด้วยความเยียบเย็นและคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนผิวเนื้อ รวินท์สะท้านเฮือกเมื่อถูกต้อนจนหลังชนกับชั้นหนังสือไม้สักทอง มือเรียวที่ยังคงถือแฟ้มเอกสารสมุนไพรสั่นเทาเล็กน้อยอย่างไม่ตั้งใจ แต่ด้วยศักดิ์ศรีและความอวดดีที่มีเต็มเปี่ยม เขาจึงเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาแข็งกร้าวไม่ยอมแพ้แม้หัวใจจะเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล "ผมไม่ได้ตั้งใจจะแอบดู... แค่เอกสารมันปลิวตกลงไปแล้วผมบังเอิญก้มลงเก็บ แล้วไอ้สิ่งที่อยู่บนหลังคุณ มันก็ทนโท่จนตาบอดเท่านั้นแหละถึงจะไม่เห็น!" รวินท์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงสั่นพร่าแต่พยายามบังคับให้มั่นคงที่สุด พิทักษ์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ร่างหนาก้าวเข้าไปประชิดตัวรวินท์อย่างรวดเร็วจนนักพฤกษศาสตร์หนุ่มไม่มีช่องว่างให้ถอยหนี กลิ่นกายบุรุษเพศที่อบอุ่นและเจือด้วยกลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านเข้าโอบล้อม ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับซอกคอขาวระหงจนรวินท์ต้องหดคอหนีด้วยความตื่นตระหนก มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับชั้นหนังสือ กั้นกักรวินท์ไว้ในวงแขนอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด ขณะที่มืออีกข้างเอื้อมมาบგกคางฉบับคนอวดดีไว้แน่น บังคับให้ใบหน้าหวานแหงนเงยขึ้นสบตา "บังเอิญงั้นเหรอครับ..." พิทักษ์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสจากปลายนิ้วที่บีบกรามรวินท์แน่นทำให้ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นสมอง "คุณคิดว่าความลับในไร่กาแฟของผมมันเป็นเรื่องตลกขบขันที่คุณจะเอาไปเที่ยวปะปนกับใครก็ได้งั้นสินะรวินท์" "ปล่อยผมนะ! ผมไม่ได้สนใจเรื่องบ้าๆ ของคุณหรอก!" รวินท์พยายามสะบัดหน้าหนี พยายามใช้สองมือผลักแผงอกกว้างออกไป แต่มันกลับแข็งราวกับกำแพงเหล็กกล้า ยิ่งดิ้น ร่างกายของทั้งคู่ยิ่งเบียดเสียดแนบชิดกันจนเกิดกระแสไฟฟ้าร้อนรุ่มวิ่งพล่านไปตามผิวหนัง ความโกรธเกรี้ยวและแรงดึงดูดทางเพศที่อัดแน่นอยู่ใต้พื้นผิวผสมผสานกันจนกลายเป็นความตึงเครียดที่แทบจะระเบิด ภาพรอยสักอาคมโบราณที่พาดผ่านแผ่นหลังกว้างของพิทักษ์เมื่อครู่ยังคงติดตา ลายเส้นสีดำสนิทที่ขดเคี้ยวราวกับอสรพิษมีชีวิต ล้อมรอบอักขระขอมโบราณที่ส่งกระแสความเยียบเย็นและกลิ่นอายคาวเลือดจางๆ ออกมา มันไม่ใช่แค่รอยสักศิลปะทั่วไป แต่มันคือพันธสัญญา... คืออาคมสายดำที่แลกมาด้วยวิญญาณและความมืดมน ซึ่งรวินท์เคยอ่านเจอในบันทึกโบราณของตระกูลพรานป่า ว่าด้วยเรื่องของ "นายหัวผู้เซ่นสังเวย" พิทักษ์หรี่ตาลง มองสำรวจริมฝีปากที่เม้มแน่นและดวงตาที่ฉายแววหวาดกลัวระคนดื้อรั้น ความดุดันในแววตาของเจ้าพ่อไร่กาแฟเปลี่ยนเป็นประกายระอุร้อนขึ้นทีละน้อย เมื่อร่างนุ่มนิ่มของคนปากเก่งเบียดแนบอยู่กับตัวเขา แรงปรารถนาที่ถูกกดทับไว้เริ่มปะทุขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ "อยากรู้นักไม่ใช่เหรอครับว่ารอยสักนี่มันคืออะไร..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมหู รวินท์ขนลุกซู่ไปทั้งร่างเมื่อริมฝีปากหยักลึกปัดผ่านใบหูและซอกคออย่างจงใจ "อยากรู้ว่าทำไมคนในไร่นี้ถึงต้องก้มหัวให้ผม... และทำไมคุณถึงหนีผมไม่พ้นไปตลอดชีวิต" "ไอ้บ้า... ถอยไปนะ..." รวินท์ครางประท้วงในลำคอเมื่อสัมผัสร้อนผ่าวเริ่มลูบไล้ลงมาจากคางผ่านลำคอระหง ไล่ต่ำลงมาจนถึงลาดไหล่ แรงมหาศาลจากร่างหนาทำให้เขาไร้ทางสู้ ความรู้สึกวาบหวามที่ตีคู่มากับความหวาดกลัวทำให้ขาของรวินท์แทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น ดีที่วงแขนแข็งแกร่งตวัดรวบเอวบางไว้แน่น ดึงร่างเข้าประชิดจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน ในจังหวะที่หัวใจของรวินท์เต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก และสติสัมปชัญญะกำลังจะพ่ายแพ้ให้กับสัมผัสอันดุดันเร่าร้อนนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นที่ระเบียงด้านนอก ตามมาด้วยเสียงทุบประตูดังปึงปัง! "นายหัวครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงตะโกนอย่างตื่นตระหนกของ "ไอ้คำ" ลูกน้องคนสนิทดังแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศอันตึงเครียด "คนงานที่ไปตรวจแปลงกาแฟโซนสาม... ถูกบางอย่างลากหายเข้าไปในป่าหลังไร่ ตอนนี้เจอแค่รอยเลือดกับ... กับเสื้อผ้าที่ฉีกขาดครับ!" พิทักษ์ชะงักกึก ดวงตาคมกริบที่กำลังพราวระยับด้วยเพลิงสวาทแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบและอำมหิตขึ้นในเสี้ยววินาที ร่างสูงผละออกจากรวินท์อย่างรวดเร็วกว่าที่อีกฝ่ายจะตั้งตัวทัน รวินท์ทรุดฮวบลงไปพิงกับชั้นหนังสือ หอบหายใจโกยอากาศเข้าปอดอย่างกระหาย ขณะมองแผ่นหลังกว้างที่ก้าวอาดๆ ไปกระชากประตูเปิดออก รอยสักอัปมงคลบนแผ่นหลังนั้นดูราวกับกำลังเคลื่อนไหวภายใต้เนื้อผ้าที่สวมทับเมื่อพิทักษ์ขยับตัว คำพูดสุดท้ายที่พิทักษ์หันกลับมามองเขาก่อนจะเดินหายออกไปจากห้อง ทำให้รวินท์ต้องหยุดหายใจไปชั่วขณะ "อยู่แต่ในห้องนี้ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด... เพราะถ้าคุณเจอสิ่งที่ลากคนงานคนนั้นไป บางทีคุณอาจจะไม่เหลือแม้แต่กระดูกให้ผมเก็บมาลงทัณฑ์บนเตียงเหมือนอย่างที่ตั้งใจไว้หรอกนะครับ" ประตูห้องปิดปะทะลงอย่างแรง ทิ้งให้รวินท์ยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความมืดมิดและกลิ่นอายความตายที่ลอยวนเข้ามาทางหน้าต่าง ทว่าในความหวาดกลัวนั้น หัวใจของเขากลับเต้นระส่ำด้วยความตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิม... เมื่อเงาดำปริศนาที่ทาบทับอยู่บนกระจกหน้าต่างด้านหลัง ไม่ได้มีแค่เงาของเขาคนเดียวอีกต่อไปแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความดุดันและร้อนแรงในตอนนี้ด้วยนะครับ