กลิ่นดินกลิ่นเลือด

กลิ่นคาวเลือดสดๆ ที่ตีฟุ้งปะปนกับกลิ่นอับชื้นของดินโคลนและกลิ่นฉุนกานพลูเผาไฟ คือสิ่งแรกที่ต้อนรับ "รวินท์" ทันทีที่ล้อรถขับเคลื่อนสี่ล้อเหวี่ยงตัวเข้ามาหยุดนิ่งสนิทภายในอาณาเขตของไร่กาแฟปางหมอก ไร่ขนาดมหึมาที่ถูกโอบล้อมด้วยแนวปรกทึบของเทือกเขาตะนาวศรี ป่ารกชัฏเบื้องหน้าไม่ได้ดูรื่นรมย์เหมือนภาพโบรชัวร์ท่องเที่ยว แต่มันให้ความรู้สึกราวกับซากกรงขังขนาดใหญ่ที่พร้อมจะกลืนกินคนแปลกหน้าให้หายลับไปจากแผนที่โลก นักพฤกษศาสตร์หนุ่มขยับแว่นกรอบทองบนสันจมูก ใบหน้าเรียวสวยขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความหงุดหงิดจากการเดินทางอันยาวนานและไร้ซึ่งการต้อนรับ รวินท์ก้าวลงจากรถกระบะเก่าๆ ของทางราชการ ปล่อยให้รองเท้าผ้าใบเปรอะเปื้อนคราบโคลนสีแดงขุ่น แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วเรียจะหยิบแฟ้มเอกสารสำรวจพันธุ์พืชออกจากเบาะหลัง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับภูผาทลายก็ดังขึ้นจากความสลัวของโรงเรือนตากเมล็ดกาแฟ "ใครอนุญาตให้คุณเหยียบเข้ามาในเขตหวงห้าม... ไอ้คุณนักวิชาการสำอาง" น้ำเสียงทุ้มต่ำ กร้านโลก และเปี่ยมไปด้วยอำนาจคุกคามดังขึ้นจากเบื้องหลัง รวินท์สะดุ้งสุดตัว หันขวับกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียง ดวงตาคู่คมกริบของนักพฤกษศาสตร์หนุ่มฉายแววตื่นตระหนกชั่วขณะก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความแข็งกร้าว "ผมมีคำสั่งจากกรมอุทยานฯ ให้มาตรวจสอบพื้นที่ป่ากันชนของไร่คุณ..." รวินท์เชิดหน้าขึ้น เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงกึ่งประชดประชันเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว "หรือว่าที่ไร่ปางหมอกนี่ มีความลับดำมืดอะไรซ่อนอยู่ ถึงได้ต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองด้วยกลิ่นซากศพเน่าๆ แบบนี้ล่ะครับ" เจ้าของร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิร์ตสีเข้มพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามเนื้อกำยำและรอยสักยันต์โบราณจางๆ บริเวณหัวไหล่ "พ่อเลี้ยงพิทักษ์" ปรี่เข้ามาประชิดตัวรวินท์ด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงปะปนกับกลิ่นอายดิบเถื่อนของผู้ชายสายเลือดป่าเขาโถมเข้าใส่จนรวินท์ต้องผถอยหลังกรูดจนสะโพกชนติดประตูรถ พิทักษ์โน้มใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยหนวดเคราครึ้มลงมาใกล้ ดวงตาคมกริบสีสนิมเหล็กจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายราวกับจะควักเอาวิญญาณออกมา "ปากเก่งดีนี่... หวังว่าตอนที่เห็นของจริง ขาสั่นๆ ของคุณจะไม่พับทรุดลงไปนอนกองกับพื้นหรอกนะ" พูดจบ พิทักษ์ก็คว้าข้อมือเรียวของรวินท์ด้วยแรงมหาศาล บีบเค้นจนกระดูกแทบแหลกคามือ ไม่เปิดโอกาสให้คนอวดดีได้ทันโต้เถียง เจ้าพ่อไร่กาแฟกระชากลากตัวนักพฤกษศาสตร์หนุ่มให้เดินตามเข้าไปในความมืดสลัวของโกดังเก็บเมล็ดกาแฟเก่า ด้านในนั้นอบอวลไปด้วยความเย็นเยียบที่เสียดแทงกระดูกสันหลัง รวินท์พยายามขัดขืนสุดกำลัง บิดข้อมือออกจากการเกาะกุมแต่ก็ไร้ผล แรงปะทะระหว่างคนทั้งคู่เต็มไปด้วยความตึงเครียดทางอารมณ์ที่คุกรุ่นราวกับเชื้อเพลิงรอวันประกายไฟ "ปล่อยผมนะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำรุนแรง..." รวินท์ตวาดลั่น ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและโกรธเกรี้ยว "เงียบปากแล้วใช้ตาดูซะสิ... ว่าแขกคนแรกของไร่กูสภาพเป็นยังไง" พิทักษ์กระซิบกระซาบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอขาวผ่องจนรวินท์ขนลุกซู่ ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวที่ผสมปนเปไปกับแรงดึงดูดประหลาดที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว พิทักษ์เหวี่ยงร่างของรวินท์เข้าไปหยุดอยู่เบื้องหน้ากองกระสอบป่านเก่าๆ ที่วางสุมกันอยู่มุมมืด แสงไฟฉายสลัวจากมือของพิทักษ์ส่องกราดไปยังเบื้องล่าง รวินท์อ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดจนเสียงกรีดร้องติดอยู่แค่ลำคอ ร่างไร้ลมหายใจของชายแปลกหน้าคนหนึ่งนอนขดอยู่บนพื้นซีเมนต์ ทั่วร่างเต็มไปด้วยรอยแผลฉีกขาดเหวอะหวะราวกับถูกสัตว์ป่าขย้ำ แต่ที่น่าสยดสยองที่สุดคือกลางหน้าอกของศพถูกกรีดเปิดออก และมีรากไม้สีดำสนิทราวกับเส้นเลือดฝอยกำลังชอนไชยอกออกมาจากหัวใจที่หยุดเต้น รากไม้เหล่านั้นยังคงขยับไหวหยุกหยิกราวกับมันยังมีชีวิตอยู่! รวินท์พะอืดพะอมจนต้องยกมือขึ้นปิดปาก ร่างกายเซถอยหลังด้วยความสะוליสะอ้าน แต่ยังไม่ทันที่สติอันกระเจิดกระเจิงจะได้ตั้งหลัก พิทักษ์ก็ก้าวเข้ามาประชิดแผ่นหลังบาง วงแขนแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กสวมกอดเอวสอบไว้แน่นตรึงร่างของรวินท์ให้แนบชิดกับแผงอกกำยำของตนเองอย่างถือวิสาสะ "ยินดีต้อนรับสู่ปางหมอก... คุณนักพฤกษศาสตร์" พิทักษ์กระซิบเสียงต่ำพร่าข้างใบหูที่กำลังแดงก่ำของรวินท์ "ทีนี้... ตอบกูมาสิว่า ต้นไม้ประหลาดในศพเนี่ย มันเป็นพืชพันธุ์ที่คุณดั้นด้นมาตามหา ตั้งใจจะเอาไปส่งให้ใครที่ไหนกันแน่" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความสยองขวัญครั้งนี้นะครับ