กับดักของคนโง่

"ถ้าคุณคินน์คิดว่าความเงียบจะกลบเกลื่อนความเน่าเฟะของโปรเจกต์ผ้าไหมไทยคอลเล็กชันล่าสุดได้ ก็คงต้องบอกว่าคุณคิดผิดถนัดค่ะ" เรย์รินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุมบอร์ดบริหาร เสียงส้นสูงของเธอกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าทรงพลัง ราวกับเสียงนาฬิกาจับเวลาที่นับถอยหลังสู่ความวินาศของคนตรงหน้า เธอวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาว ภาพกราฟิกแสดงผลการตรวจสอบคุณภาพผ้าที่ผิดมาตรฐานกระจ่างชัดต่อสายตาทุกคู่ในห้อง คินน์ไม่ได้มองที่หน้าจอ เขากำลังจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ความทะเยอทะยานที่เคยเป็นเกราะกำบังเขามาตลอดหลายปีดูจะสั่นคลอนลงเพียงเพราะท่าทีที่เฉยเมยราวกับน้ำแข็งของอดีตภรรยา "ข่าวลือที่ว่าคุณแอบใช้เส้นสายนำเข้าผ้าเกรดต่ำจากตลาดมืดเพื่อลดต้นทุน... มันไม่ใช่แค่ข่าวลือแล้วใช่ไหมคะคินน์?" เธอเลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากของเธอมันช่างเย็นเยือกพอที่จะทำให้ความร้อนรุ่มในห้องหายไปจนหมดสิ้น "เรย์ริน คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร?" คินน์กดเสียงต่ำ พยายามรักษาภาพลักษณ์ท่านประธานที่สุขุม แต่เส้นเลือดที่ขมับกลับเต้นตุบๆ "การทำลายชื่อเสียงบริษัทที่ฉันสร้างมากับมือ มันไม่ได้ทำให้คุณดูสูงส่งขึ้นหรอกนะ" "สูงส่งเหรอคะ?" เรย์รินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "ฉันแค่กำลังทำหน้าที่ ‘คนนอก’ ที่คุณเคยโยนทิ้งไปไงคะ คุณคงลืมไปแล้วว่าคนนอกอย่างฉันนี่แหละ ที่เป็นคนกุมความลับเรื่องสเปกผ้าที่คุณเซ็นอนุมัติด้วยตัวเอง... ลายเซ็นนั้น สวยดีนะคะ เสียดายที่มันอาจจะเป็นลายเซ็นสุดท้ายในฐานะซีอีโอของคุณ" ความโกลาหลเริ่มก่อตัวขึ้นในที่ประชุม เสียงกระซิบกระซาบดังระงมเหมือนผึ้งแตกรัง คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พยายามข่มขวัญ แต่เขากลับพบว่ามือของตนเองกำลังสั่นโดยไม่ตั้งใจ เขาจำได้ดี... ความรู้สึกตอนที่เขาทอดทิ้งเธอไปเพื่อคว้าอำนาจ ผู้หญิงคนนี้ไม่มีทางหวนกลับมาเพื่อขอความรัก แต่วันนี้เธอมาเพื่อ ‘ฝัง’ เขาให้จมดิน "คุณไม่มีหลักฐานมัดตัวฉันได้หรอก" คินน์กัดฟันกรอด "หลักฐานน่ะเหรอคะ?" เรย์รินก้าวเข้าไปหาเขาจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ดูแพงและเย็นชาของเธอทำเอาคินน์แทบหยุดหายใจ "ข่าวที่ฉันปล่อยออกไปเมื่อครู่ มันแค่การหยั่งเชิงค่ะ เพราะสิ่งที่ฉันเตรียมไว้ให้คุณจริงๆ มันเริ่มทำงานตั้งแต่วินาทีที่คุณก้าวเท้าเข้าบริษัทมาแล้ว" เธอกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนจนน่าขนลุก "เช็คบัญชีลับในนามของคุณที่บริษัทลูกน่ะค่ะ... ฉันส่งรายละเอียดทั้งหมดไปให้ผู้ตรวจสอบบัญชีเรียบร้อยแล้ว หวังว่าคุณจะเตรียมคำตอบไว้ให้ดีนะคะ เพราะคราวนี้ ต่อให้มีหน้าตาทางสังคมเป็นโล่กำบัง คุณก็คงหนีไม่พ้นคุกตาราง" คินน์ผลักเก้าอี้กระเด็น เดินตรงไปที่ประตูด้วยความโกรธจัด เขาไม่สนใจใครทั้งนั้น เป้าหมายเดียวตอนนี้คือการหยุดเรย์ริน แต่เมื่อเขาเปิดประตูห้องประชุมออก ความเงียบงันก็เข้าเกาะกุมเขาทันที ที่หน้าห้องประชุม... เด็กชายตัวน้อยวัยห้าขวบในชุดสูทเด็กสีน้ำเงินเข้มกำลังยืนกอดตุ๊กตาหมีตัวโปรด ดวงตากลมโตสีเข้มคู่นั้นจ้องมองเขาด้วยความสงสัยคละเคล้าความหวาดกลัว และที่สำคัญที่สุด... ดวงตาคู่นั้น มันคือสำเนาถูกต้องของเขาไม่มีผิดเพี้ยน "คุณลุงครับ..." เด็กชายเอ่ยเสียงใสพร้อมกับหยิบซองเอกสารที่ทำตกไว้ขึ้นมา "แม่บอกให้ผมเอามาให้คุณลุงครับ... แม่บอกว่านี่คือของขวัญวันเกิดที่ลุงควรได้รับมานานแล้ว" คินน์ชะงักงัน หัวใจเขากระตุกวูบราวกับถูกกระชากด้วยมือที่มองไม่เห็น เขารับซองเอกสารจากมือเล็กๆ นั่นมาอย่างลืมตัว มือของเขาสั่นเทายิ่งกว่าเดิมเมื่อแกะซองออก สิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่สัญญาโอนหุ้น หรือหลักฐานทุจริต แต่มันคือใบผลตรวจ DNA ที่ประทับตราโรงพยาบาลชื่อดัง พร้อมกับรูปถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่งที่เขาจำได้ดีว่าเป็นรูปของเขาและเรย์รินในวันที่เขาเคยให้คำมั่นสัญญาว่าจะดูแลเธอไปตลอดชีวิต ในบรรทัดสุดท้ายของเอกสาร มีลายมือเขียนด้วยหมึกสีดำสนิทเอาไว้ว่า... *‘นี่คือความผิดพลาดที่คุณไม่มีวันลบเลือนได้ และนี่คือจุดจบที่คุณสร้างขึ้นด้วยมือของคุณเอง... ลาก่อน คินน์’* คินน์เงยหน้าขึ้นมองเรย์รินที่เดินตามออกมาพร้อมรอยยิ้มที่เหนือกว่า เธอไม่ได้มองเขา แต่มองไปที่เด็กชายด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักที่เขามีสิทธิ์จะได้รับ... แต่ไม่มีวันได้ครอบครอง ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเรย์รินและปมแค้นที่กำลังจะปะทุขึ้นในตอนหน้านะคะ ชานมไข่มุกหวานร้อยจะรออ่านคอมเมนต์ของทุกคนค่ะ!