ชั้นที่ไม่มีอยู่จริง

หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาบนตักของผมสะท้อนแสงสีฟ้าสว่างวาบ ตัดกับความมืดมิดของห้องควบคุมระบบระบายอากาศชั้นใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของสนิมเหล็กและฝุ่นผงปูนปั้นคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก ทุกย่างก้าวของการเริ่มต้นทำงานในฐานะพนักงานไอทีฝึกหัดของอาคารสำนักงานหมายเลข 4 แห่งนี้ ไม่เคยมีคำว่าราบรื่นตั้งแต่ชั่วโมงแรก "ถ้าคุณยังเลือกที่จะมองหน้าจอแล้วถอนหายใจใส่โค้ดโปรแกรมพังๆ นั่น แทนที่จะตรวจเช็คค่าความดันอากาศของท่อส่งน้ำในโซน B อีกรอบ... ผมเกรงว่าคุณคงจะได้อยู่เคียงคู่กับมันไปจนถึงเช้าวันใหม่จริงๆ นะครับ ธันวา" น้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงด้วยความกดดันอันทรงพลังดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง รินรดา อาจารย์สาวจากภาควิชาสถาปัตยกรรมผู้รับหน้าที่เป็น "ผู้ดูแล" ประจำกะของผมก้าวออกมาจากเงาสลัวของเสาคานคอนกรีต เธอยังสวมชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มไร้รอยยับ เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้อย่างเรียบร้อย ทว่าดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นทรง The Row กลับกวาดมองแผงควบคุมระบบด้วยความเฉียบขาดราวกับเอ็กซ์เรย์ทะลุกำแพงได้ ผมรีบปิดฝาแล็ปท็อปในมือลงเสียงดังทึบ ก่อนจะลุกขึ้นยืนตรงโดยอัตโนมัติ "ผมกำลังตรวจสอบระบบฐานข้อมูลส่วนกลางตามที่คุณรินรดาสั่งครับ แต่ปัญหาคือ บันทึก Log ของระบบลิฟต์โดยสารในอาคารนี้มันมีความผิดปกติที่ตัวเลขทางคณิตศาสตร์อธิบายไม่ได้... มันมีคำสั่งรันซ้ำซ้อนที่ถูกฝังไว้ในซอร์สโค้ดระดับ Kernel ตั้งแต่ก่อนที่พวกเราจะเกิดเสียอีกครับ" ผมอธิบายพลางชี้ไปยังหน้าจอที่ตอนนี้แสดงผลเป็นกราฟเส้นหยักขึ้นลงอย่างไร้ระเบียบ รินรดานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เธอก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของชาขาวผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าจากตัวเธอ นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือหนังสีดำแตะลงบนคีย์บอร์ดแล้วกดรัวอย่างคล่องแคล่ว สายตาจดจ้องตัวเลขที่วิ่งผ่านพรืดบนจอภาพด้วยความรวดเร็ว "สถาปัตยกรรมของอาคารหมายเลข 4 ไม่ได้ถูกออกแบบตามหลักวิศวกรรมทั่วไป ธันวา" เธอกล่าวเสียงเรียบ สายตายังไม่ละจากหน้าจอ "ตึกนี้มีโครงสร้างแบบ 'วงกตซ้อนทับ' ผนังทุกด้านและช่องชาร์ฟลิฟต์ถูกคำนวณด้วยเรขาคณิตศักดิ์สิทธิ์ เพื่อกักเก็บ... สิ่งที่ระบบคอมพิวเตอร์ของคุณไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวตั้งแต่แรก" "แต่ในฐานะพนักงานไอที หน้าที่ของผมคือการเคลียร์ Error พวกนี้ไม่ใช่หรือครับ?" ผมแย้งอย่างสุภาพตามประสาคนชอบหาเหตุผล แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกถึงความหนยะแปลกๆ ที่แล่นริ้วขึ้นมาจากฝ่าเท้า รินรดาหันขวับมามองผม แววตาคู่สวยนั้นฉายประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก เธอยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่ไม่ได้ทำให้รู้สึกอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย "ถ้าคุณอยากรู้นักว่า Error ที่คุณพูดถึงมันหน้าตาเป็นอย่างไร... ก็ลองเดินไปที่โถงลิฟต์ตัวหลัก แล้วกดปุ่มไปที่ชั้นใต้ดินระดับต่ำสุดที่ไม่มีอยู่ในแปลนตึกดูสิครับ" คำพูดนั้นทำให้ผมชะงักไปชั่วขณะ แปลนอาคารหมายเลข 4 มีบันทึกอย่างเป็นทางการว่ามีชั้นใต้ดินเพียงแค่ B3 ซึ่งเป็นห้องเครื่องและระบบบำบัดน้ำเสีย แต่ทว่า ในระบบฐานข้อมูลที่ผมเพิ่งกู้คืนเมื่อครู่ กลับมีคำสั่งเรียกใช้งานลิฟต์ไปยังจุดที่ลึกลงไปกว่านั้น... จุดที่ไม่มีชื่อเรียกในภาษาคอมพิวเตอร์ มีเพียงรหัสอักขระพิเศษที่ซ่อนอยู่ "คุณรินรดากำลังท้าทายผม หรือกำลังมอบหมายงานให้ผมทำกันแน่ครับ?" ผมถามกลับด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่พยายามฝืนทำเป็นปกติ "ถือเป็นการประเมินสมรรถภาพรอบแรกก็แล้วกันครับ" เธอหมุนตัวกลับไปหยิบแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำขึ้นมาถือไว้ "ถ้าคุณรอดกลับขึ้นมาได้โดยที่สติยังอยู่ครบถ้วน ผมจะอธิบายเหตุผลทั้งหมดว่าทำไมอาคารหลังนี้ถึงต้องมี 'กฎเหล็ก' สามข้อที่ห้ามฝ่าฝืนเด็ดขาด" เสียงฝีเท้าของรินรดากลืนหายไปกับความมืดของทางเดินยาว ทิ้งให้ผมยืนอยู่ลำพังหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงกะพริบแสงสีฟ้าสลัว ความลังเลก่อตัวขึ้นในอกราวกับก้อนหินถ่วงน้ำหนัก ทว่าความอยากรู้อยากเห็นในฐานะคนชอบแกะรอยระบบก็มีมากกว่า ผมตัดสินใจสูดหายใจเข้าลึกๆ คว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดไฟฉาย แล้วเดินออกจากห้องควบคุม มุ่งตรงไปยังโถงลิฟต์กลางอาคารทันที บรรยากาศในยามวิกาลของอาคารหมายเลข 4 เงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นของตัวเองชัดเจน โถงทางเดินปูด้วยพรมสีแดงเข้มที่เริ่มเก่าคร่ำคร่า ผนังสองข้างประดับด้วยภาพวาดสีน้ำมันรูปทิวทัศน์โบราณ แต่เมื่อมองด้วยหางตา กลับรู้สึกราวกับว่าดวงตาของตัวละครในภาพกำลังขยับตามการเคลื่อนไหวของผม เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นคอนกรีตดัง *ก๊อก... ก๊อก...* สะท้อนก้องกังวาน ผมหยุดยืนอยู่หน้าประตูลิฟต์ตัวที่ 3 ซึ่งเป็นตัวเดียวที่ระบบไฟสัญญาณเหนือประตูกำลังกะพริบเป็นสีส้มสลับเขียวอย่างผิดจังหวะ ไรฝุ่นลอยวนอยู่รอบลำแสงไฟฉายที่ผมสาดส่องเข้าไป ปุ่มกดเรียก (Hall Lantern) ขึ้นสนิมเขียวเข้ม บ่งบอกว่าไม่ได้ใช้งานมาเป็นเวลานานนับทศวรรษ ผมยกนิ้วขึ้นกดปุ่มลูกศรชี้ลง ประตูลิฟต์เหล็กสีเทาเข้มส่งเสียงครูดคราดในลำคอก่อนจะเปิดอ้าออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นความมืดมิดสนิทภายในห้องโดยสารที่ดูเหมือนปากอสูร รอคอยเหยื่อให้ก้าวเข้าไป กลิ่นอับของกระดาษชื้นและสนิมเหล็กพัดโชยออกมาปะทะใบหน้า ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปยืนบนพื้นยางกันลื่น ไฟฉุกเฉินสีส้มสลัวบนเพดานลิฟต์ก็ติดพรึบขึ้นมาเองโดยไม่ต้องรอให้กดสวิตช์ ผมหันไปมองแผงปุ่มกดด้านใน แถวบนสุดเรียงรายตั้งแต่ชั้น P (ดาดฟ้า) ลงมาจนถึงชั้น B3 ตามปกติ แต่ที่ด้านล่างสุด ใต้ปุ่ม B3 ลงไป มีช่องว่างขนาดเท่ากับปุ่มกดทั่วไป แผ่นเพลทโลหะบริเวณนั้นถูกงัดออกจนเห็นวงจรอิเล็กทรอนิกส์สีเขียวเปลือยเปล่า และมีรอยขูดขีดด้วยของมีคมเป็นสัญลักษณ์ตัวอักษรภาษาอังกฤษสามตัวที่คุ้นเคยจากในโค้ดระบบ **[ S - S - S ]** ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วมือสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อยื่นออกไปสัมผัสกับหน้าสัมผัสทองแดงที่ไร้ซึ่งปุ่มกดพลาสติกครอบทับ นี่ไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบคอมพิวเตอร์... แต่มันคือประตูทางเชื่อมที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อจุดประสงค์บางอย่างโดยเฉพาะ เมื่อปลายนิ้วสัมผัสลงบนขั้วสัมผัสทองแดงของรหัส S-S-S กระแสไฟฟ้ารุนแรงก็วิ่งพล่านแปลบปลาบขึ้นมาตามแขนขวาจนผมต้องสะดุ้งชักมือกลับ หน้าจอแสดงผลดิจิทัลเหนือประตูกลับดับวูบลงสนิท เหลือเพียงความมืดมิดที่กดทับลงมารอบตัวอย่างรวดเร็ว เสียงกลไกขนาดยักษ์เริ่มทำงาน เสียงโซ่เหล็กและเฟืองบดขยี้กันดังสนั่นหวั่นไหว ลิฟต์ตัวนี้ไม่ได้กำลังพาผมเคลื่อนที่ขึ้นหรือลง... แต่มันกำลัง *ยุบตัว* ดิ่งลงสู่ด้านล่างด้วยความเร่งที่เกินกว่ากฎแรงโน้มถ่วงจะรองรับ! แรงเหวี่ยงมหาศาลกดทับร่างของผมจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ลมหายใจติดขัด หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ในความมืดมิดที่ไร้ซึ่งทางหนีทีไล่ เสียงแจ้งเตือนจากระบบเสียงสังเคราะห์อัจฉริยะ (AI Voice) ของอาคาร ก็ดังขึ้นข้างหูด้วยน้ำเสียงราบเรียบเย็นเยียบ ไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ *["ยินดีต้อนรับสู่ชั้นที่ไม่มีอยู่จริง... พนักงานฝึกหัดธันวา ตรวจพบผู้บุกรุกระดับความปลอดภัยต่ำสุด เริ่มต้นกระบวนการ... ลบข้อมูลออกจากระบบ"]* ประตูกระจกห้องโดยสารลิฟต์ที่ควรจะปิดทึบ กลับค่อยๆ ใสกระจ่างขึ้นอย่างช้าๆ เผยให้เห็นภาพของโถงทางเดินภายนอกที่อยู่นอกเหนือความเข้าใจของมนุษย์—โถงทางเดินที่เต็มไปด้วยเงาร่างสีดำนับร้อยกำลังยืนหันหลังให้ และค่อยๆ หันศีรษะกลับมามองตรงมาที่ผมพร้อมกันในจังหวะเดียว! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางลงสู่ความมืดมิดด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ—ลิฟต์แก้วชั้นลบ