ไฟกระพริบในโถงทางเดิน

"หมอบลง... เดี๋ยวนี้ครับธันวา!" เสียงของรินรดาเฉียบขาดราวกรรไกรตัดลวดเหล็ก สัญชาตญาณการเอาตัวรอดจากการเป็นพนักงานฝึกหัดผ่านคืนวิกฤตทำให้ร่างของผมทิ้งตัวลงแนบกับพื้นพรมสีเทาเข้มของห้องทำงานชั้น 4 ทันทีโดยไม่ต้องรอให้สมองประมวลผลซ้ำ สองมือยกขึ้นกุมท้ายทอยตามคู่มือความปลอดภัยของอาคารที่ถูกยัดเข้าหัวตั้งแต่วันแรก ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่าคำสั่งนั้น คือความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านทะลุกำแพงคอนกรีตเสริมเหล็กเข้ามา ราวกับอุณหภูมิห้องดิ่งลงติดลบในเสี้ยววินาที **[SYSTEM ALERT: SECURITY PROTOCOL OVERRIDE]** **[TARGET: USER_DHANWA // STATUS: COMPROMISED]** หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานยังคงกระพริบเตือนรัวเร็วจนเกิดเสียงช็อตเบาๆ ในโสตประสาท เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดัง "ก้าว... หยุด... ก้าว..." ลอยมาจากโถงทางเดินมืดสนิทภายนอก มันไม่ใช่เสียงวิ่งไล่ล่าที่ตื่นตระหนก แต่เป็นจังหวะการเดินของเครื่องจักรที่ถูกโปรแกรมมาอย่างสมบูรณ์แบบ ทุกย่างก้าวที่กระทบพื้นกระเบื้องยางสร้างแรงสั่นสะเทือนสะท้อนขึ้นมาตามโครงสร้างเหล็กของอาคารหมายเลข 4 ผมเหลือบสายตามองลอดผ่านช่องว่างระหว่างขาโต๊ะทำงานไม้โอ๊ก รินรดายืนนิ่งสนิทอยู่ข้างเสาโครงสร้างหลัก มือเรียวบางของอาจารย์สาวไม่ได้กำอาวุธ แต่เธอกำลังถือ "คีย์การ์ดสีดำสนิท" ไร้ลวดลาย ซึ่งเป็นสิทธิ์ระดับผู้ดูแลระบบสูงสุด แสงไฟนีออนบนเพดานเหนือหัวพวกเราเริ่มกะพริบถี่รัว—*แปะ... แปะ... แปะ...*—จนกลายเป็นความมืดมิดสลับกับแสงสีขาวโพลนน่าอึดอัด "อาจารย์ครับ มัน... มันคืออะไร สิ่งแปลกปลอมระดับ SSS ตามระบบระบุไว้เนี่ย มันคือโปรเซสเซอร์รุ่นเก่า หรือว่า..." ผมกระซิบเสียงแผ่วเบา พยายามควบคุมลมหายใจไม่ให้สั่นไหว แม้เหงื่อกาฬจะเริ่มซึมตามไรผม "เงียบครับธันวา" รินรดาปรายตามองผมเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นไร้กรอบฉายแววเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน "อาคารนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้คนอยู่อาศัยตั้งแต่แรกแล้ว... สิ่งที่คุณเห็นในหน้าต่างระบบ ไม่ใช่ไวรัสคอมพิวเตอร์ แต่มันคือ 'เศษซาก' ของมนุษย์คนแรกที่พยายามแก้ไขรหัสผ่านของตึกนี้เมื่อสิบปีก่อน" สิ้นคำพูดของเธอ แสงไฟนีออนดวงสุดท้ายในโถงทางเดินก็ดับวูบลงสนิท ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของเราสองคนที่ดังสะท้อนอยู่ในความมืด ทว่าเสียงฝีเท้าที่เคยอยู่หน้าประตูกลับหยุดลง... ตรงหน้าบานประตูไม้สักทึบพอดี ไม่มีเสียงเคาะ ไม่มีเสียงบิดลูกบิด มีเพียงแรงดันอากาศมหาศาลที่พยายามดันบานประตูให้เปิดออกทีละนิด เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดดังฟ้องถึงภาระที่เกินขีดจำกัด *ครกด... ครกด... แอ๊ด...* ช่องว่างใต้ประตูเผยให้เห็นแสงสีฟ้าอมม่วงสว่างวาบขึ้น มันเป็นแสงสرجชนิดเดียวกับหน้าจอเทอร์มินัลที่ผมใช้ทำงาน แต่มีความเข้มข้นและดุดมากเสียจนพื้นพรมบริเวณนั้นเริ่มมีไอควันสีขาวระเหยออกมา กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นสนิมเหล็กพวยพุ่งเข้ามาในห้องจนแสบจมูก "มันกำลังใช้สิทธิ์เข้าถึงระดับรากฐาน (Root Access) เพื่อเปิดล็อกห้องนี้" รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห้ามเลือดแทบไม่อยู่ เธอก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานที่ผมหมอบอยู่ พร้อมกับยื่นคีย์การ์ดสีดำในมือมาตรงหน้าผม "ธันวา... ฟังคำสั่งผมให้ดี นี่คือบททดสอบภาคสนามจริงครั้งแรกของคุณในฐานะพนักงานฝึกหัด" ผมรับคีย์การ์ดเย็นเฉียบนั้นมาถือไว้ด้วยมือที่สั่นเทา สัมผัสแรกมันให้ความรู้สึกเหมือนจับแผ่นน้ำแข็งแห้ง "ครับอาจารย์ ให้ผมทำอะไรครับ?" "เสียบมันลงในช่องเสียบสำรองใต้ลิ้นชักโต๊ะของผม แล้วกดรหัสประจำตัวพนักงานสี่หลักสุดท้าย พร้อมกับกดปุ่ม Enter พร้อมกัน... นั่นคือรหัสทำลายตัวเองของระบบป้องกันชั้น 4" รินรดากล่าวเสียงเรียบ ทว่าแฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว "เราจะตัดไฟทั้งโซนทิ้ง เพื่อบังคับให้มันรีบูートตัวเองใหม่" "แต่ถ้าเราตัดไฟ... ระบบระบายอากาศในโซนนี้จะปิดตายนะครับ เราจะ..." "เราจะรอด ถ้าคุณพิมพ์เร็วกว่าที่มันจะพังประตูเข้ามา" รินรดาย่อตัวลงมาประชิดข้างกายผม มืออุ่นของเธอทาบลงบนหลังมือที่ถือคีย์การ์ดของผมไว้ แรงกดเบาๆ นั้นส่งผ่านความมั่นใจบางอย่างมาสู่หัวใจที่เต้นรัวระส่ำ "เชื่อมั่นในตรรกะและตัวเลขของคุณสิครับธันวา คุณเป็นคนเลือกเข้ามาทำงานที่นี่เองนะ" ดวงตากลมโตของอาจารย์สาวมองลึกเข้ามาในดวงตาของผม ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงสีฟ้าจากใต้ประตูสาดส่อง รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเธอบอกผมว่า ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว ผมก้มมองช่องเสียบพอร์ตลับใต้ลิ้นชักที่เพิ่งสังเกตเห็น นิ้วมือที่เคยชินกับการพิมพ์โค้ดโปรแกรมขยับไปตามสัญชาตญาณ ป้อนตัวเลขสี่หลักลงไปอย่างรวดเร็ว—**4 - 0 - 4 - 0**—รหัสข้อผิดพลาดที่ไม่พบข้อมูลในระบบ ประตูไม้สักหน้าห้องส่งเสียงดัง *ปัง!* ครั้งใหญ่ กลอนประตูกลไกเหล็กหลุดกระเด็นออก2ตัว สิ่งแปลกปลอมหลังประตูเริ่มดันบานประตูให้เปิดกว้างขึ้น เผยให้เห็นเงาดำทะมึนรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่แขนขาบิดเบี้ยวผิดสัดส่วน และผิวหนังที่ปกคลุมด้วยสายเคเบิลสีดำนับร้อยเส้นกำลังเลื้อยยั้วเยี้ย "ตอนนี้แหละธันวา!" ผมกดปุ่ม Enter บนแป้นพิมพ์ลับสุดแรงเกิด พร้อมกับที่รินรดาสับคันโยกฉุกเฉินที่ซ่อนอยู่หลังเสา *เปรี๊ยะ! บึ้ม—!* ประกายไฟสีขาวสว่างวาบจนแสบตา เสียงระบบคอมพิวเตอร์กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่นอาคาร ก่อนที่ทุกอย่างจะดับสนิทกลายเป็นความมืดมิดสนิทไร้แสงสว่างใดๆ หูของผมอื้ออึงจากแรงระเบิดย่อยๆ อากาศรอบตัวกลายเป็นสูญญากาศชั่วขณะ ในความมืดที่เงียบงัน มีเสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นที่ข้างหูของผม... ไม่ใช่เสียงของรินรดา แต่เป็นเสียงที่ดังมาจากความมืดเบื้องหน้า *"...พบ... ผู้... ละเมิด... สิทธิ์... ราย... ต่อ... ไป..."* รินรดากระชากแขนผมให้ลุกขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่วิ่งฝ่าความมืดไปยังระเบียงหนีไฟด้านหลังห้อง ก่อนที่ประตูเหล็กบานหนักจะปิดลง ปิดตายเส้นทางที่เราเพิ่งหนีตายมาอย่างเฉียดฉิว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญไปด้วยกันในบทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ